เกษตรกรโรแมนติค

วันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2554 เวลา 16:44:39 น.
















คนรักผัก

 สุมิตรา จันทร์เงา

 

“คนรักผัก” ห่างหายไปจากนิตยสารเทคโนโลยีชาวบ้านนานถึง 3 ปีเต็มๆ

บัดนี้กลับมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกสดใหม่กับแรงบันดาลใจล้นเหลือจากเครือข่ายสังคมออนไลน์ที่กำลังพลิกโฉมหน้าโลกและขยายวงกว้างออกไปทุกขณะ

 

ตอนตัดสินใจพักการเขียนคอลัมน์ไปนั้น เหตุผลสำคัญมาจากภารกิจการงานอื่นที่รัดตัวจนไม่อาจทุ่มเทให้กับการเขียนหนังสือที่รักได้ แต่เมื่อหลุดพ้นพันธะตรงนั้นมาได้ก็เผชิญกับสภาวะ “ปากกาฝืด” อย่างไม่คาดคิด ถึงขนาดเขียนเรื่องที่เคยหลงใหลไม่ออกเอาเสียดื้อๆ

 

เป็นสภาวะนิ่งงันอันยาวนานที่กัดกร่อนจิตวิญญาณภายในอย่างน่ากลัว

 

ไม่แน่ใจว่าใช่ความรู้สึกแบบเดียวกันนี้หรือไม่นะที่ผลักดันให้ “เป้”-ชาติวุฒิ บุณยรักษ์ นักเขียนหนุ่มรุ่นใหม่ อนาคตไกล แถมเป็นมือรางวัลระดับไม่ธรรมดา ตัดสินใจหยิบปืน .22 ม.ม. มาจ่อขมับตัวเอง

ไม่ทราบว่าโชคร้ายหรือโชคดีที่เขายังไม่หมดลมหายใจ!

 

ฉันไม่เคยรู้จักชาติวุฒิเป็นการส่วนตัวมาก่อน แต่ได้ยินเรื่องราวของเขาบ่อยๆ จากกลุ่มเพื่อนนักเขียนหญิงรุ่นน้องที่สนิทสนมกัน และหนึ่งในนั้นเคยเป็นอดีตคนใกล้หัวใจเขา

 

ชื่อของชาติวุฒิโผล่เข้ามาในฉากชีวิตอีกครั้ง เมื่อฉันเข้าไปใน “เฟซบุ๊ก” (facebook) เครือข่ายสังคมออนไลน์ยอดนิยมที่เชื่อมมนุษย์ทั้งโลกเข้าหากัน

 

เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนที่ขยายวงออกไปได้ไม่รู้จบ ชื่อและรูปของเขาโผล่เข้ามาบนจอคอมพิวเตอร์ในช่วงจังหวะที่ฉันกำลังคุยกับเพื่อนอีกคนอยู่

 

ความมหัศจรรย์เหลือเชื่อของเฟซบุ๊กอยู่ตรงนี้เอง มันทลายกำแพงความแปลกหน้าและความเหนียมอายในการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ที่ไม่รู้ภูมิหลังกันมาก่อนลงไปอย่างสิ้นเชิง

 

เมื่อคุณเข้าไปอยู่ตรงนั้นจะไม่มีวันโดดเดี่ยว ทันทีที่ลงทะเบียนเข้าใช้ เฟซบุ๊กจะเอาข้อมูลส่วนตัวเบื้องต้นไปจับคู่ให้กับคนที่มีลักษณะรสนิยมใกล้เคียงกัน สถาบันการศึกษาเดียวกัน หรืออยู่ในท้องถิ่นเดียวกัน สมองกลอันชาญฉลาดจะคัดกรองรายชื่อบุคคลที่เหมาะสมน่าสนใจมาให้เลือกคนแล้วคนเล่า

 

ทันทีที่เราสนใจรับใครสักคนเป็นเพื่อน-Add as a friend ระบบของมันก็จะเชื่อมโยงให้รู้จักคนอื่นต่อๆ ไปไม่สิ้นสุด เหมือนโซ่ที่ร้อยสายต่อกันเป็นข้อยาวเท่าที่เราต้องการแค่ไหนก็ได้ คล้ายกับวงกระเพื่อมของผิวน้ำยามโยนก้อนหินลงไป เพื่อนชิดใกล้จะอยู่วงในสุด คนอื่นๆ จะอยู่ไกลออกไปรายรอบ

 

วงโคจรของเครือข่ายออนไลน์นี้จะมีเราเป็นศูนย์กลางเสมอ เมื่อรู้จักกันไปแล้วเกิดอาการรำคาญใจอยากจะกำจัดใครออกไปจากวงจรก็แค่บอกระบบให้ลบออกไป ก็เท่านั้น

 

ไม่มีความจำเป็นต้องเกรงอกเกรงใจเหมือนอยู่ในสังคมที่รู้จักหน้าตา ชื่อเสียงเรียงนามกันดี

คำว่า add, delete, confirm, ignore เป็นคำพื้นฐานในเฟซบุ๊กที่ทุกคนจะต้องคุ้นเคยเป็นอันดี

เฟซบุ๊ก มีระบบช่วยค้นหาเพื่อนและบุคคลที่ต้องการอย่างง่ายดาย เพียงแค่คุณคิดถึงใคร บางคนก็ใส่ชื่อเขาลงไป หากคนๆ นั้นลงทะเบียนไว้ในโลกไซเบอร์ชื่อเดียวกับที่คุณต้องการ คุณก็อาจจะมีโอกาสพบเขาได้ภายในเสี้ยววินาที

ชาติวุฒิ ตอบรับเป็นเพื่อนกับฉันตามคำร้องขอทันทีที่ส่งข้อความไป ทำให้โลกของเราหมุนเข้าใกล้กันขึ้นมาอีก เพราะเราต่างก็ได้สิทธิ์เข้าไปอ่านข้อความต่างๆ  บนกำแพงบ้านของแต่ละคนที่ให้อารมณ์แตกต่างกันไปตามสีสันชีวิตของใครคนนั้น

 

เพื่อนบางคนชอบแปะรูปเอาไว้จนตาลายตั้งแต่แบเบาะจนเหี่ยวยาน บางคนเริ่มต้นวันใหม่ด้วยบทรำพึงรำพันเสมอ แล้วก็รอคอยให้ใครสักคนผ่านเข้ามา “คอมเม้นต์” (comment) อย่างใจจดใจจ่อ บ้างก็บ้าถ่ายรูปทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่กินอาหารเหลือคาอยู่ในจานก็ต้องส่งไปให้เพื่อนดู

 

หลายคนจริงจังกับเรื่องการเมืองเป็นชีวิตจิตใจ แม้แต่ในวงเพื่อนกลุ่มเดียวกันก็ยังฟาดฟันกันไม่เลิกในเรื่องเหลืองกับแดง แต่บางคนก็เป็นเหลือบทำทีขอเกาะเข้ามาในวงเพื่อนเพื่อหวังประโยชน์ที่จะแอบมาโฆษณาขายของในบ้านเราแบบหน้าด้านๆ

 

ชุมชนแห่งนี้จึงเป็นศูนย์รวมของคนทุกประเภท ทุกระดับชนชั้นการศึกษา ท่ามกลางความแปลกแยกแตกต่างทางความคิด มีทั้งสาระและไร้สาระไปวันๆ แล้วแต่ว่าใครจะเลือกหยิบสิ่งใดมาบริโภค

 

ชาติวุฒิ แสดงตัวตนความเป็นนักเขียนเต็มเปี่ยมบนกำแพงบ้านของเขา และมีแฟนคลับตอบรับชื่นชมมากมาย แต่ละวันมีเพื่อนใหม่ๆ ทั้งรุ่นเด็กรุ่นผู้ใหญ่เสนอขอเป็นเพื่อนกับเขาไม่เคยว่างเว้น

 

เพื่อนนักเขียนรุ่นเดียวกันจำนวนหนึ่งก็ส่งข่าวสื่อสารกับเขาเสมอ แต่ละวันที่ผ่านไปไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ภาพที่ฉันเห็นผ่านหน้าบ้านเฟซบุ๊กนั้น ชีวิตของชาติวุฒิเปี่ยมล้นไปด้วยสีสัน การสังสรรค์ดื่มกิน สรวลเสเฮฮา

เขาเหมือนจะเสพรสชาติของชีวิตเต็มอิ่มอยู่เสมอ มีใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเบิกบาน และขยันสื่อสารกับทุกคนที่ผ่านเข้ามาทักทาย คุยเรื่องสัพเพเหระ รวมไปถึงผลงานเขียนบางเรื่องของเขา

 

ไม่อยากเชื่อเลยว่า อีกเพียง 2 เดือนต่อมาหลังจากที่เราได้เป็นเพื่อนร่วมสังคมออนไลน์กัน เขาก็ตัดสินใจปลิดชีวิต ด้วยเหตุผลเดียวกับที่ฉันเคยเป็น...ปากกาฝืด

 

ไม่มีอะไรที่โหดร้ายสำหรับนักเขียนมากไปกว่าการเขียนหนังสือไม่ออกอีกแล้ว

แสนเสียดาย...เสียดายนัก

 

ข่าวการยิงตัวตายของชาติวุฒิปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ยาวนานนับสัปดาห์แล้วซาไป หลายคนเข้าใจว่าเขาจากโลกนี้ไปแล้ว แต่สุดท้ายมัจจุราชไม่ยอมรับลมหายใจเขา

 

ฉันเชื่อว่าหลายคนที่ทราบข่าว โดยเฉพาะเพื่อนในเฟซบุ๊กมีอาการนิ่งงันด้วยอารมณ์เดียวกัน

...

 

“โลกเสมือน” ที่นำพาผู้คนข้ามโลกและทะลุกำแพงเขตแดนมารู้จักกันนั้นเป็นเช่นนี้เอง ในความเปิดเปลือยของมันซุกซ่อนความลี้ลับเอาไว้ เป็นโลกที่ยากจะเข้าถึงความเป็นไปแท้จริง ยากที่จะรู้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นรายรอบตัวเรา ยากที่จะล้วงลึกเห็นถึงความรู้สึกภายใน 

 

ไม่เหมือนกับการสบตาใครสักคนที่สามารถรับรู้อารมณ์ของเขาได้

 

มันเป็นโลกของตัวอักษรที่ออกมาเต้นยั่วลวงล่อ เป็นโลกของภาพถ่ายที่อาจไม่ใช่ภาพจริง เป็นโลกของคลิปวิดีโอและไฟล์เสียงสารพัดที่ทำให้คนเกิดและตายได้ในเวลาเดียวกัน

 

เป็นโลกอันยากยิ่งที่จะสัมผัสตัวตนแท้ๆ แม้แต่เราเองในบางขณะอารมณ์ก็ยังปลอมตัวในหมู่คนทั้งโลกอย่างแนบเนียน

ระหว่างที่หลายคนหลั่งน้ำตาให้กับคำอำลาที่กล้าหาญของชาติวุฒิ และรอคอยปาฏิหาริย์ให้เกิดขึ้นกับชีวิตเขาอีกครั้ง ฉันก็ค้นพบกับโลกของเกษตรกรพันธุ์ใหม่ที่แนบชิดอยู่กับเครือข่ายสังคมไร้ตัวตนนี้

 

มันเริ่มมาจากความสนใจคลิกเข้าไปดูข้อเสนอต่างๆ มากมายบนเฟซบุ๊ก กระทั่งหลุดเข้าไปปลูกผักใน “ฟาร์มวิลล์” อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เพียงไม่นานเสน่ห์ของการทำฟาร์มในโลกเสมือนก็นำพาเตลิดไปไกลกว่าที่คิด

ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนทั้งโลก ปริมาณมากกว่าประชากรไทยทั้งประเทศหลงใหลในเกมนี้

 

การออกแบบเกมอันชาญฉลาด และจำลองความฝันในชีวิตจริงมาให้สัมผัสและเติมเต็มจินตนาการได้ในทุกรูปแบบคือต้นทางความสำเร็จของฟาร์มวิลล์

 

เป็นเกมคอมพิวเตอร์ที่ออกแบบมารองรับความฝันของชนชั้นกลางในเมืองใหญ่ที่ใฝ่หาชีวิตในรูปแบบแตกต่างออกไปจากวงจรปกติประจำวัน ฝันถึงพื้นที่กว้างใหญ่ที่สามารถจับจองเป็นเจ้าของได้และลงมือพัฒนามัน สร้างโลกเฉพาะของตัวเองขึ้นมา ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ทำฟาร์ม ฯลฯ

นี่คือ ความฝันแบบ “เกษตรกรโรแมนติค” อย่างแท้จริง

...

ถ้ายังจำกันได้ ตอนยุคจัดสรรที่ดินเบิกบานพร้อมโครงการพัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออกเมื่อ 30-40 ปีก่อน คนเมืองผู้มีฐานะต่างก็มุ่งหน้าสู่ชนบท ออกไปแสวงหาที่ทางสร้างบ้านพักผ่อนในรูปบ้านตากอากาศผสมผสานกับบ้านสวน

บางคนไม่เกรงอกเกรงใจฟ้าดิน ทำแม้กระทั่งเปิดภูเขา ปิดทางน้ำ บุกป่า ฝ่าดง สร้างรีสอร์ตส่วนตัวเพื่อครอบครองเป็นเจ้าของความงามแห่งผืนดิน

 

ที่ดินจัดสรรพร้อมสวนผลไม้แบ่งเป็นแปลงตามจังหวัดทางภาคเหนือและภาคตะวันออกขายดิบขายดีราวกับเอามาแจกกันฟรีๆ เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน ลำปาง เพชรบูรณ์ ระยอง ตราด จันทบุรี ฯลฯ แน่นขนัดไปด้วยคนจากเมืองหลวงแห่ไปจับจองซื้อขายไม่เว้นแม้แต่ หัวหิน ชะอำ กาญจนบุรี นครปฐม สุพรรณบุรี อยุธยา สระบุรี โดยเฉพาะพื้นที่ชายฝั่งทะเลและริมแม่น้ำกลายเป็นทำเลทองอย่างรวดเร็ว

 

วันนี้ความฝันของทุกชนชั้นมุ่งสู่ถนนมิตรภาพ แย่งชิงกันเป็นสมาชิกประชาคมชาว “เขาใหญ่” ชาติวุฒิ ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาและภรรยาเป็นเจ้าของที่ดินแปลงหนึ่งแถวปากช่อง  โดม วุฒิชัย ก็ชอบไปสิงสู่อยู่บนห้องน้อยในหอคอยสูงที่ใช้เป็นที่เก็บถังน้ำในไร่นักปฏิบัติธรรมผู้มีอันจะกินแถวตีนเขาใหญ่อยู่เสมอ

 

ความฝันที่จะสร้างอาณาจักรส่วนตนในกำแพงสีเขียวธรรมชาติของบรรดานักเขียนใหญ่น้อยนั้น ต้องยอมรับว่าส่วนหนึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากรูปแบบชีวิตของนักเขียนใหญ่รุ่นพ่อ รุ่นพี่ อย่าง คำสิงห์ ศรีนอก ผู้ปักหลักอยู่ที่ไร่ธารเกษมแถวปากช่องมาไม่ต่ำกว่า 30 ปี หรือแม้แต่ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ พญาอินทรีผู้โบยบินไปสู่สรวงสวรรค์ชั้นกวี รุจีรัตน์ ก็มีรวงรังอันอบอุ่นอยู่บนดอยบ้านโป่งแยง เชียงใหม่ ขณะที่ ชาติ กอบจิตติ มีอาณาจักรสวนอักษรขนาดมหึมาอยู่ระหว่างรอยต่อ 3 จังหวัดสุดเขตแดนอำเภอปากช่อง

 

ย่านเขาใหญ่ไม่เพียงเป็นแผ่นดินในฝันเพื่อการสร้างบ้านตากอากาศของบรรดามหาเศรษฐี อย่าง กิตติ ธนากิจอำนวย, ประชา มาลีนนท์, ปิยะ ภิรมย์ภักดี, วิสุทธิ์ โลหิตนาวี, วิกรม กรมดิษฐ์ ฯลฯ เท่านั้น ยามนี้ชุมชนรายรอบเขาใหญ่กลายเป็นสังคมของศิลปิน นักคิด นักเขียนขึ้นแล้ว เมื่อเอ่ยชื่อเจ้าของผืนดินไม่ธรรมดาอย่าง ธีรยุทธ บุญมี, พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ, ดวงตา นันทขว้าง, พิษณุ นิลกลัด, คุณหญิงทิพย์วดี ปราโมช ณ อยุธยา, คัทลียา นุดล, สีกาอ่างแห่งไทยรัฐ เป็นต้น

 

เขาใหญ่ในวันนี้จึงไม่ใช่แค่อุทยานแห่งชาติแห่งแรกของไทย ไม่ใช่แค่มรดกโลก แต่เป็นบ้านหลังที่ 2 หรือ 3 ของผู้มีอันจะกิน ที่มุ่งมาเสพความอุดมสมบูรณ์ของผืนป่าและความหนาแน่นของโอโซน ซึ่งว่ากันว่าสูงเป็นอันดับ 7 ของโลก กับอีกความฝันหนึ่งของคนชั้นกลางจากกรุงเทพฯ ไปจับจองซื้อผืนดินเพื่อปลูกผัก ผลไม้ รอวัยเกษียณ โดยเฉพาะแถบวังน้ำเขียวซึ่งอากาศดี ดินดี ปลูกอะไรก็ขึ้น ทั้งองุ่น สตรอเบอรี่ ผักปลอดสารพิษ ฯลฯ

คนเหล่านี้ฝันถึงอากาศบริสุทธิ์ในย่านเขาใหญ่ สายลมรื่นกับกลุ่มหมอกหลังฝนที่มาวาดภาพให้ภูเขา เสียงนกร้องยามเช้า และความหนาวเย็นยามค่ำคืน มนต์ขลังเช่นนี้คือชนบทไทยหลายถิ่นที่ในอดีตซึ่งแปรเปลี่ยนเป็นเมืองจนแทบไม่เหลือสภาพ มีเพียงร่องรอยเลือนรางให้ถวิลหา

 

พื้นที่มวกเหล็ก ปากช่อง เขาใหญ่ เขาแผงม้า เรื่อยไปจนถึงวังน้ำเขียว จึงถูกคนนอกพื้นที่เข้าไปจับจองแทบจะทุกตารางนิ้ว ซื้อขายเปลี่ยนมือกันไปหลายรอบ ส่งผลให้ราคาที่ดินทะยานลิ่วจากไร่ละไม่กี่หมื่นบาทสู่หลักแสนบาท และเพียงไม่กี่ปีที่เส้นทางจากเขาใหญ่-วังน้ำเขียวบูมจนแทบระเบิด ราคาที่ดินเปล่ารกร้างธรรมดาก็อวดศักดาความยิ่งใหญ่ทะยานไปถึงไร่ละ 3 ล้านบาท เป็นอย่างน้อย

 

เกษตรกรชาวบ้านตัวจริงที่บุกเบิกถากถางพื้นที่รกร้างเสื่อมโทรมจนได้ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินมือแรก ต้องถอยร่นห่างออกจากถนน ลึกเข้าสู่ตีนเขา บ้างก็ย้ายไปหาที่ทางแหล่งใหม่เพื่อเริ่มต้นตัดไม้ถางป่าสร้างมูลค่าที่ดินด้วยกระบวนการเดียวกัน รอขายต่อรอบใหม่ วนเวียนเป็นวัฏจักรเช่นนี้

 

ก็อย่าได้แปลกใจที่พื้นที่ย่านปากช่องถูกน้ำท่วมสูง และน้ำป่าจากเขาใหญ่ไหลบ่าลงมาสู่พื้นราบได้เร็วและแรงขนาดนั้น

ฉันเชื่อว่าความคลั่งไคล้บ้านสวนชนบทมีแต่จะเพิ่มขึ้น และขยายตัวออกไปตามกระแสความนิยมบวกกับการปั้นราคาที่ดินของเซียนมือทอง ที่เป็นนักการตลาดและนักโฆษณามืออาชีพ เพราะมันคือรูปแบบความฝันของชนชั้นกลางที่มีการศึกษา มีรายได้มั่นคงที่กำลังมองหาทางลงจากอาชีพการงานอันร้อยรัดก่อนเกษียณจากงาน

กระนั้นก็ตาม ไม่ใช่ว่าทุกความฝันจะไปไกลได้ถึงปลายทางเสมอ

 

เมื่อที่ดินบนผืนโลกแทบจะไม่มีอัตรางอกขึ้นใหม่ สวนทางกับจำนวนประชากรที่ยังเกิดไม่หยุด จึงมีคนเพียงไม่กี่หยิบมือเท่านั้นที่สามารถสร้างแปลงผัก ทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์ ปลูกองุ่น บ่มไวน์ มีคอกม้า สวนผลไม้ ทะเลสาบแสนงาม

ที่เหลือต้องดำรงตนอยู่กับความฝันและอารมณ์สุนทรีย์แบบเกษตรกรโรแมนติคที่ทำฟาร์ม ปลูกพืชไร่ เลี้ยงสัตว์ เพียงในจินตนาการ ผ่านโลกของการอ่านหนังสือแนวเกษตรชวนฝันทั้งหลาย

 

ดังนั้น เมื่อเฟซบุ๊กนำเสนอเกมปลูกผักออนไลน์ขึ้นมา ก็เลยตอบสนองความฝันนี้ได้อย่างถล่มทลาย

 

 








′ตระกูลใจสมุทร′จัดงานฉลองครบ100ปี-แสดงมุทิตาจิตครู′บำรุง ใจสมุทร′
เมโทรซิสเต็มส์ฯ ร่วมกับ เอชพี จัดงาน “เตรียมความพร้อม...สู่ความสำเร็จของธุรกิจเหนือระดับ”
โอเลย์ เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ล่าสุด "โอเลย์ ไวท์ เรเดียนซ์ ซีซี ครีม"
เฌอร่า ถวายกุฏิสงฆ์ไฟเบอร์ซีเมนต์หลังแรกในไทย
ม.ศรีปทุมเปิดศูนย์ทดสอบคุณวุฒิด้านไอที ม.เอกชนแห่งแรกในไทย
โครงการหลวง - ปตท. ร่วมส่งเสริมและพัฒนาการปลูกกาแฟส่งเสริมชุมชน
“เทศกาล ชวนชิม ชวนซื้อ ลำไยชาวสวน ประจำปี 2557” วันที่ 5-11 ส.ค.
สสส.เปิด "โครงการสถานศึกษาต้นแบบชุมชนอ่านสร้างสุข”
ซูบารุ ชวนร่วมคาราวาน “Thailand - Malaysia Road Trip”
รู้ลึกเมียนมาร์ก่อนปักธง