เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
คุณยายผีเสื้อยังคงเป็นหนอนหนังสือ นักอ่านเช่นคุณยายนิยมนิยายรักมาตั้งแต่สมัยยังสาว บ่อยครั้งขณะคุณยายก้มหน้าก้มตาอ่านนิยายก็มักจะเผลออมยิ้ม หรือแม้แต่ปิดหนังสือแล้วมองเหม่อ กับดวงตาที่ดูเหมือนจะมีน้ำปริ่มขอบ
การอ่านนิยายของใครสักคนเป็นราวกับต้องมนตร์สะกด มันทำให้คนคนหนึ่งนั่งนิ่งนานๆ ลื่นไหลไปกับเรื่องราว ด้วยประตูความรู้สึกที่เปิดออก สัมผัสบทบาทชีวิตของผู้คน ผ่านเหตุการณ์มากมายหลายสมมุติ
สวนอักษรทำให้คุณยายผีเสื้อลืมชีวิตตัวเองในบางเวลา คล้อยตามใจไปด้วยความกระหายใคร่รู้
จากนี้แล้วเขาและเธอจะเป็นอย่างไร จะเกิดอะไรขึ้นกับพระเอกและนางเอกของคุณยาย
คำตอบมันอาจอยู่ในหน้ากระดาษถัดไป หรืออาจต้องตามติดให้ไกลกว่านั้น ไกลกว่าอีก หากจะอยู่ในเล่มถัดไป
คุณยายผีเสื้ออาศัยอยู่กับลูกสาวอันเป็นที่รักที่มีเพียงคนเดียวพร้อมด้วยลูกเขยหน้าใหม่ คุณยายยังคงไม่มีหลานตัวน้อยเป็นของตัวเอง ส่วนคู่ชีวิตฉันสามีภรรยาของคุณยายได้ล่วงเลยจากไปนานแล้วหลายปีเมื่อตอนยังหนุ่ม ทิ้งให้ภรรยาสาวก้าวข้ามวัย 35 ปีเพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
รูปแบบชีวิตในแต่ละวันของคุณยายอยู่ร่วมกับความทรงจำดีๆ กับนิยายรักหลายเล่มที่รอดเหลือจากภัยปลวก
วางสะสมเรียงรายอยู่บนชั้นหนังสือ
ตรงชั้นวางระหว่างซอกหนังสือมีมุมมืด ในความไม่โจ่งแจ้งและอับชื้นจึงมีชีวิตน้อยๆ หลายชีวิตของความเป็นเหาหนังสือ พวกมันเกิดขึ้น ใช้ชีวิต และตายที่นี่
หนังสือทั้งหลายคือโลกอันอุดม มันใช้ชีวิตอย่างไม่กระโตกกระตาก
เหาหนังสือพวกนี้อาศัยอยู่ในหนังสือนิยายมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หนอนหนังสืออย่างคุณยายไม่อาจรู้ได้ มันคลุกตัวและหัวใจอยู่กับช่องว่างระหว่างหนังสือเพื่อหาอาหาร เติบโตในแบบชีวิตที่ไม่ชอบแสง
ระหว่างรอให้เครื่องซักผ้าทำงานเสร็จ คุณยายผีเสื้อเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ สอดส่ายสายตามองหานิยายสักเล่ม นิยายรักเล่มเก่าที่อยากจะหยิบมาอ่านใหม่อีกครั้ง มันใช้เวลานานพอควร สุดท้ายแล้วคุณยายก็สะดุดเข้ากับนิยายเล่มหนึ่ง “นิยายรักตรงมุมมืด”
คุณยายเขย่งขาเอื้อมมือไปหยิบ ก่อนปัดฝุ่นออกเล็กน้อย และเปิดสุ่มอ่านนิยายพอเป็นพิธี จังหวะเดียวกันที่ทำให้โลกมืดของเหาหนังสือแสงสว่างเจิดจ้าส่องสว่างไปทั้งบริเวณ เหาหนังสือตัวจิ๋วตกใจกลัว ขยับตัววิ่งเข้าหาที่มืด
ไม่ทันที่ความว่องไวจะพ้นหน้าหนังสือ ก็มีเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นพร้อมมีคนโกนตามมา “มีของมาส่งครับ มีเก็บปลายทาง 215 บาท” สิ้นเสียงคนส่งของ ได้เกิดเสียงดัง…พรึบบ!! หนังสือนิยายรักเล่มเก่าถูกปิด และกลับไปวาง ณ จุดเดิม คุณยายผีเสื้อเดินยิ้มร่าออกไปรับของ “นิยายรักเล่มใหม่มาถึงแล้ว”
ความมืดกลับมาอีกครั้ง หากแต่ชีวิตของ “เหาหนังสือ” ตัวหนึ่งเท่านั้นที่ไม่กลับมา ซากชีวิตแบนๆ แปดเปื้อนระหว่างหน้าหนังสือนิยายรักเล่มเก่า เคียงกันกับถ้อยบรรทัดชวนขนลุก “ความรักไม่มีหมดอายุ มีแต่จะหมดใจ”
ขอบคุณมากมายครับ
