ยิ้มเยาะเล่นหวัว เต้นยั่วเหมือนฝัน | คนมองหนัง
ตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคมถึงกลางเดือนกันยายนที่ผ่านมา มีโอกาสตีตั๋วเข้าไปชมคอนเสิร์ตขนาดเล็ก-กลาง-ใหญ่ รวมทั้งสิ้น 5 อีเวนต์
จึงอยากจะประมวลความรู้สึกของตนเอง และจัดเรียงลำดับคอนเสิร์ตที่ชอบมาก-ชอบน้อยในรอบ 1 เดือน มานำเสนอ
ดังนี้
อันดับหนึ่ง
The Very Beside of Moderndog
นี่คือคอนเสิร์ตที่กล้าหาญในเชิงคอนเซ็ปต์เป็นอย่างยิ่ง เพราะ “โมเดิร์นด็อก” ได้โชว์ “ความใจแข็ง-ใจถึง” ด้วยการเลือกเอา “เพลงไม่ค่อยแมส-ไม่ค่อยดัง” ของพวกเขามาแสดงสด เพื่อสื่อสารกับแฟนเพลงตัวจริงของตนเอง
ดังนั้น ถ้าจะมีผู้ชมคนฟังจำนวนไม่น้อยร้องเพลงตามศิลปินบนเวที ก็เป็นเพราะพวกเขาชอบ อิน และจดจำเพลงเหล่านั้นได้จริงๆ ไม่ใช่การร้องคาราโอเกะเพลงฮิตในฮอลล์คอนเสิร์ตแบบที่ชอบทำกันระยะหลังๆ (แล้ว “โมเดิร์นด็อก” ก็โหดพอที่จะไม่ขึ้นเนื้อร้อง “เพลงไม่แมส” ของตัวเองบนจอภาพรอบเวทีด้วย)
ด้วยความที่ชอบ “เพลงไม่แมส” ของโมเดิร์นด็อกอยู่จำนวนหนึ่ง (เช่น คล้าย, ดอกไม้บาน และที่จริงในใจ) ผมก็เลยฟังและดูคอนเสิร์ตนี้อย่างเพลิดเพลินมากๆ (ถือเป็นการตอบคำถามที่ “พี่ป๊อด-ธนชัย อุชชิน” สอบถามคนดูบ่อยๆ ว่า “ยังเพลิดเพลินอยู่หรือเปล่า?” ตลอดทั้งคอนเสิร์ต)
ขณะเดียวกัน โปรดักชั่นของคอนเสิร์ต “The Very Beside of Moderndog” ก็อยู่ในระดับดีเยี่ยม ทั้งเรื่องเสียง แสง สี ตลอดจนเวที 360 องศา ที่สื่อสารกับคนดูจำนวนมากได้อย่างครอบคลุมทั่วถึง
อันดับสอง
Homebound Concert (YONLAPA)
คอนเสิร์ตขนาดกลางของวงอินดี้จากเชียงใหม่ ที่มีแต่แฟนเพลงพันธุ์แท้ตีตั๋วเข้ามาชมกันในหลักราวๆ พันคน
“YONLAPA” เป็นวงดนตรีรุ่นใหม่อีกวงที่กำลังอยู่ในช่วง “กราฟขาขึ้นทางวิชาชีพ” ไม่ใช่ในความหมายของการโด่งดังในวงกว้างขึ้นหรือแมสขึ้น แต่หมายถึงว่าพวกเธอและเขาทั้งสี่คนยังคงเก่งขึ้น (ทั้งในแง่การแสดงสด แต่งเพลง และเรียบเรียงดนตรี)
ยิ่งกว่านั้น วงดนตรีวงนี้ยังกล้าหาญที่จะเลือกเส้นทางซึ่งช่วยทำให้ตัวเองพัฒนาต่อยอดไปได้เรื่อยๆ (ผ่านการทำเพลงภาษาอังกฤษที่มีลักษณะเป็นงานทดลองมากขึ้น โดยยังปักหลักใช้ชีวิตกันในเชียงใหม่)
โดยส่วนตัวเชื่อว่า ถ้า “YONLAPA” ยังคงรวมกลุ่มกันอย่างเหนียวแน่นและรักษาเนื้อรักษาตัวในลักษณะนี้ไปได้เรื่อยๆ พวกเธอและเขาก็จะเติบโตกลายไปเป็นวงดนตรีรุ่นเก๋าที่เก่งและมีแฟนเพลงอันยอดเยี่ยมคล้ายๆ “โมเดิร์นด็อก”
อันดับสาม
HOA Live in Bangkok at Blueprint Livehouse
โชว์ขนาดเล็กหนที่สองในเมืองไทยของวงอินดี้จากเกาหลี ซึ่งทำเพลงด้วยการรับอิทธิพลทางดนตรีมาจาก “เดอะบีเทิลส์” อย่างไม่เคอะเขิน
คราวนี้ “HOA” (อ่านว่า “โฮอา”) เน้นร้อง-บรรเลงเพลงจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่สอง โชว์ของพวกเขาเล่นเพลงเมโลดี้เพราะๆ ติดหูชวนฝันน้อยลง แต่เล่นเพลงร็อกแอนด์โรลมันๆ เยอะขึ้น แล้วสมาชิกในวงก็มีปฏิสัมพันธ์กับคนดูได้สนุกสนานเป็นกันเองมากขึ้นด้วย
“HOA” เป็นวงดนตรีรุ่นใหม่อีกวงที่ยังคงเก่งขึ้น และกล้าหาญที่จะเลือกเดินไปบนเส้นทางสายที่ไม่ใหญ่โตกว้างขวางนัก
แต่กลับทำให้ตนเองมีอัตลักษณ์โดดเด่นและมีฐานแฟนเพลงที่เป็นกลุ่มก้อนชัดเจน
อันดับสี่
FAREWELL CONCERT “อยากจะย้ำชัดๆ ครั้งสุดท้าย” (อัสนี-วสันต์ โชติกุล)
เป็นการดูคอนเสิร์ตอัสนี-วสันต์ครั้งแรกในชีวิต โดยรวมเลยค่อนข้างประทับใจและสนุกสนานเพลิดเพลินกับการแสดงสดตั้งแต่ต้นจนจบ
เพียงแต่รู้สึกว่าทั้งพี่ป้อม พี่โต๊ะ และผู้จัดงาน ดูจะเลือกโจทย์ง่ายๆ เซฟๆ ไปหน่อย ด้วยการขนเพลงฮิตมาสื่อสารกับมหาชนคนดู จนไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์หรือว้าวแบบสุดสุด (ขณะเดียวกัน เพลงลึกๆ ดีๆ จำนวนหนึ่งกลับไม่ถูกนำมาเล่นในคอนเสิร์ตอำลาคราวนี้)
ส่วนงานโปรดักชั่นแสงสี แม้จะไม่ได้แย่ ทว่า ก็ไม่ได้ดีมากหรือแปลกใหม่เท่าที่ควร
สำหรับเรื่องระบบเสียง แม้ปัญหานี้จะถูกกลบเกลื่อนด้วยท่วงทำนองเพลงที่ไพเราะติดหู และทักษะความสามารถเฉพาะตัวของนักดนตรีบนเวที
แต่ถ้าลองหาจังหวะหลับตาตั้งใจฟังเพลงอย่างจริงจัง ก็จะพบว่างานไม่ได้ออกมาเนี้ยบมาก (หากเทียบกับราคาบัตร)
อันดับห้า
B.DAY UN-CUT LIVE CONCERT
(โซลอาฟเตอร์ซิกส์, พอส, นาเดีย สุทธิกุลพานิช และ เครสเชนโด)
เอาเข้าจริง ถ้านับเฉพาะเรื่องคุณภาพของการแสดงดนตรีบนเวทีและความคิดสร้างสรรค์ในการทำโชว์ ผมจะให้คะแนนคอนเสิร์ตนี้สูงกว่าคอนเสิร์ตอัสนี-วสันต์ เยอะพอสมควร
โชว์ของ “โซลอาฟเตอร์ซิกส์” แบบคลาสสิกไลน์อัพนั้นยังลงตัวและไพเราะอยู่เสมอ, “พอส” ในปัจจุบันยังพยายามจะเป็น “พอสแบบเดิม” ที่มี “โจ้-อมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์” เป็นนักร้องนำอย่างสุดความสามารถ, “เครสเชนโด” ที่มี “บี-พีระพัฒน์ เถรว่อง” ร่วมเป็นนักร้องนำ ก็ยังถือเป็นวงดนตรีระดับสุดยอดวงหนึ่งของประเทศ
ขณะที่คอนเสิร์ตผสมผสานภาพยนตร์และละครเพลงของ “นาเดีย” ก็ขับเน้นศักยภาพและออร่าของเจ้าตัวออกมาได้อย่างงดงามเปี่ยมความบันเทิง
น่าเสียดายที่คนดูบางส่วน (จำนวนเยอะอยู่) ของคอนเสิร์ตนี้นั้นมีมารยาทซึ่งเข้าขั้น “แย่” คือ แย่แบบไม่สนใจฟังการแสดงดนตรีบนเวทีเลย และรบกวนการดูคอนเสิร์ตของผู้ชมคนอื่นๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ
