ดงกล้วย

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ระหว่างจุดเริ่มต้นมุ่งสู่จุดหมายปลายทาง โดยวัดระยะแบบกะเอา จากบ้านตัวเองถึงบ้านเพื่อน มีความก้ำกึ่งอยู่ที่ไม่ใกล้ไม่ไกล หากจะเดินเท้าก็ไม่จำเป็นต้องไปหยิบยืมจักรยานจากบ้านใกล้เรือนเคียง เดินไปได้ไม่ลำบาก

เส้นทางนี้มีดงกล้วย ต้นกล้วยทั้งหลายแหล่ ดูแล้วสบายตาในตอนกลางวัน

หากเมื่อถึงคราวตะวันลับขอบฟ้า ทิวทัศน์แถวดงกล้วยย่อมจะเปลี่ยนบรรยากาศชีวิตของคนคนหนึ่งได้พอประมาณ

และเพื่อเป็นการไม่ประมาท ธุระคราวนี้ควรรีบไปแล้วรีบกลับ ก่อนที่แสงจันทร์จะกระจ่าง

แม้จะเตือนตนอยู่ในใจไปบ้างแล้ว อย่าอยู่เพลินเกินเวลา แต่แล้วช่วงเวลาของการรีบไปรีบกลับมันก็ไม่ได้เกิดขึ้น ด้วยบ้านเพื่อนมีงานศพ จึงมีความจำเป็นยอมใจที่อยู่ช่วยเจ้าภาพตามเหมาะสม และมันเกินเลยเวลาที่ตั้งใจไว้

และเพราะชีวิตต้องไปต่อ ในท้ายที่สุดก็ไม่ลืมที่จะขอตัวลา และด้วยจริตของความเกรงใจ จึงบอกให้เพื่อนอยู่ช่วยงานที่บ้านไปก่อน หากจะตามส่งกันไปมาดูจะไม่เข้าท่า จึงบอกกับเพื่อนผู้ญาติเสียว่า “โอ้ยย…ไม่ต้องห่วง เดินกลับเองได้…สบายมาก แค่นี้เอง!!” ก่อนที่จะหันหลังกลับ แล้วแอบถอนหายใจบางเบา

ค่ำมืดที่แม้จะยังไม่ดึกดึ่น กับทางเดินขรุขระตามวิถีชนบท ไม่ใคร่มีใครออกมาเดินเล่นหาความสำราญ และกับการเดินกลับบ้าน ผ่านดงกล้วยในยามราตรี ทำให้ตัวเองรู้สึกอยู่ผิดที่ผิดเวลา

แต่การเลือกที่จะกล้าแม้ยังกลัวช่างนำความสับสนมาให้ แต่ก็รู้สึกแฝงหลักสูตรฝึกใจตัวเองอยู่บ้าง บนฐานของความไม่มั่นใจ

เส้นทางกลับบ้านแบบกะระยะเอาเองในตอนนี้ รู้สึกเหมือนเป็นการเดินข้ามทวีป

ระยะทางของความกลัวมันเป็นเช่นนี้นี่เอง

ท่ามกลางความวังเวง เหมือนผีจะหลอกอยู่มะรอมมะร่อ ลมโชยโบยโบกมาราวกับจะเฆี่ยนตีคนใจกล้าด้วยใบตองแห้งและใบตองสดที่กำลังขยับไหวส่ายไปมา ชวนให้หัวใจแกว่ง

อาการประหลาดของความรู้สึกหลอนที่กำลังประสานเข้ากับการมีสติเป็นเพื่อนเตือนร่วมทาง “คิดไปเองน่า มันก็แค่กลัวความมืด จินตนาการไปเรื่อย ถึงมันจะมีข่าวฆ่ากันหมกศพตามดงกล้วยก็เหอะ ส่วนผีตานีแค่ก็เรื่องเล่าตามกันมา เอ้า! รีบเดินเข้า อย่าคิดมาก”

การเดินคนเดียวในช่วงเวลาไม่มีใครและอะไรให้ต้องรั้งรอ แน่นอนว่าไม่มีก้าวเดินที่สง่างาม จะมีก็แต่ฝีเท้าที่กำลังเร่งให้เร็วอย่างมีชั้นเชิง ไม่มีวิ่งให้เป็นที่น่าอับอายใจตัวเองแต่ภายหลัง

และแล้วความกลัวก็เริ่มเจือจาง ดงกล้วยถูกทิ้งไว้เบื้องหลังและอย่าหวังจะหันกลับไปมอง

ราวกับฟ้าหลังฝนเพราะข้างหน้านั้นมีแสง ความสว่างจากหน้าบ้านของคนรู้จัก ว่ากันว่า เมื่อความมืดถูกขับไล่ย่อมเห็นความจริงอย่างเด่นชัด จริงตามนั้น เพราะตรงหน้าบ้านมีหมาหมู่ พวกมันมีท่าทีถมึงทึง ยืนหันหน้าพากันเห่าใครสักคนที่กำลังเดินออกมาจากความมืด และท่ามกลางแสงสว่างนั้น คงหวังอยู่เสมอว่าพวกเขาจะจำหน้าเราได้

ขอบคุณมากมายครับ