ภาพยนตร์ | นพมาส แววหงส์
The Last House เป็นหนังไซไฟเขย่าขวัญซึ่งเพิ่งเปิดตัวทางเน็ตฟลิกซ์มาเมื่อต้นเดือนสิงหานี้เอง และเพิ่งมีโอกาสเปิดดูเนื่องเพราะอยู่ดีๆ ก็เกิดภาวะว่างจากกิจกรรมสุดสัปดาห์แน่นขนัดที่วางแผนไว้ก่อนหน้า
เหตุเพราะฝนฟ้าอากาศอันแปรปรวนด้วยภาวะโลกร้อน ทำให้ฝนตกๆ หายๆ แบบอ่อนโยน ไม่ได้กระหน่ำเทลงมาเหมือนฟ้ารั่ว แต่ก็ตกไม่หยุดไม่หย่อนหลายวัน บันดาลให้น้ำเอ่อนองท่วมขังรอระบายไปทั่วมหานครของเรา
เหตุหนึ่งก็เพราะแม่น้ำลำคลองมีขยะท่วมท้นอุดตัน ไม่เปิดโอกาสให้น้ำระบายลงไปได้ง่ายๆ
การแก้ปัญหาด้วยจำนวนเครื่องสูบน้ำที่เพิ่มขึ้น ดูจะไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นตอของสภาวะขยะล้นเมือง
เมื่อไรหนอจิตสำนึกเรื่องการบริโภคอย่างไร้สำนึกและการจัดการขยะที่ต้นเหตุจะถูกปลูกฝังให้ซึมซาบลงลึกลงในทุกอณูของตัวตน เหมือนอย่างที่ญี่ปุ่นทำอย่างได้ผลมาแล้วกับประชากรของเขา
นี่อาจเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ หรือ wishful thinking ที่ยากจะเป็นจริงขึ้นมาที่มีต่อเพื่อนร่วมโลกร่วมชาติร่วมสมัยของเรา
จนชวนให้นึกหวาดหวั่นถึงอนาคตในระยะไม่นานเกินรอซึ่งเมืองสวรรค์เมืองอมรอาจแปรสภาพเป็นเมืองใต้บาดาลไปได้ง่ายๆ ในบัดดล
ท่ามกลางบรรยากาศของสายฝนที่โปรยปราย การถูกขังอยู่ในบ้านเพราะไม่ฉลาดเลยที่จะเสี่ยงออกไปผจญสภาพรถติดรถตายนอกบ้าน และการนึกถึงสภาวะการอยู่รอดในอนาคตอันใกล้ The Last House จึงสร้างบรรยากาศและกระตุ้นความคิดอย่างพอเหมาะพอเจาะ
หนังเปิดเรื่องที่ตัวเอกของเรา คือเจสัน (วากเนอร์ มูรา)
วากเนอร์ มูรา เพิ่งจะโด่งดังขึ้นมาในฉับพลันจากบทบาทตัวแสดงนำในหนังบราซิล The Secret Agent ซึ่งเข้ามาอยู่ในโผหนังสิบเรื่องที่เข้าชิงหนังยอดเยี่ยมของออสการ์ครั้งล่าสุดเมื่อต้นปีนี้ ซึ่งเป็นหนังที่ดีมากๆ ที่ขอแนะนำให้ดูอย่างยิ่ง ถ้ามีโอกาส
เจสันกำลังตกปลาอยู่ที่ท่าน้ำริมทะเล (หรือจะพูดให้ถูกต้องคือมหาสมุทรแปซิฟิก) ในเมืองซีแอตเทิล
ปลาที่ติดเบ็ดขึ้นมาเป็นปลาตัวเล็ก ซึ่งเขาปลดจากเบ็ดและปล่อยลงทะเลไป เพราะยังตัวเล็กเกินกว่าจะเอาไปทำอาหารกินกันในครอบครัว
แต่เขาก็ไม่มีเวลาจะโอ้เอ้ตกเบ็ดต่อไปให้ได้ปลาที่จะเอาไปทำอาหารเลี้ยงครอบครัว เนื่องจากมองเห็นพายุใหญ่ที่ดูหน้าตาแปลกๆ กำลังมุ่งเข้าฝั่งมา เจสันจึงเก็บข้าวเก็บของขึ้นรถขับกลับบ้านด้วยมือเปล่าจากการตกปลา
เมื่อถึงบ้านก็ไปปลุกภรรยา แอนน์ (เกรตา ลี) และบอกว่าอาหารเช้าคือโดนัทกล่องใหญ่ที่แวะซื้อมา ไม่ใช่ปลาที่จับได้ ลูกๆ ก็เฮละโลเข้ามาขอโดนัทไปกินคนละชิ้นสองชิ้น
ลูกชายชื่อ แกรห์ม (โนอาห์ อเล็กซานเดอร์ ซอสนาวสกี) และลูกสาวชื่อ รูธ (เอ็มมา โฮ)
ในแง่ของสัญลักษณ์ ครอบครัวนี้เป็นตัวแทนโดยสังเขปของความเป็นอินเตอร์ในมวลมนุษยชาติ ทั้งอเมริกาใต้ เอเชียและยุโรป ซึ่งมาอาศัยอยู่ในประเทศมหาอำนาจในอเมริกาเหนือ
สภาพเศรษฐกิจโดยรวมของครอบครัวไม่ได้อยู่ในสภาพคล่อง เพราะเมื่อลูกอยากได้คอมพิวเตอร์ เจสันก็บอกว่าต้องขอคิดดูก่อน และต่อมาเราได้รู้ว่าเขาเป็นวิศวกรที่กำลังตกงานอยู่
ไม่ทันไร ครอบครัวนี้ก็พบว่าท่ามกลางสายฝน บ้านทั้งหลังถูกปิดล็อกไว้ ประตูหน้าต่างทุกบานไม่สามารถเปิดออกได้ ไม่ว่าจะใช้แรงและความพยายามเท่าไร
อีกทั้งเมื่อมองออกไป พวกเขาก็เห็นเพื่อนบ้านในบ้านทุกหลังตกอยู่ในสภาพเดียวกัน
คือถูกปิดกั้นถูกขังอยู่ในบ้าน ออกไปไหนไม่ได้
คนที่อยู่ข้างนอกพยายามจะกลับเข้าบ้านก็ไม่ได้ ต้องขับรถไปหาความช่วยเหลือ…ซึ่งจะไม่ได้มีมาเลยจนหนังจบเรื่อง
คนในไม่ได้ออก คนนอกไม่ได้เข้า…
รูธ เด็กหญิงตัวน้อย รู้สึกว่าสิ่งที่มากับฝนนั้น ส่อความไม่เป็นมิตร
แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ ได้แต่คิดว่าหนูน้อยจินตนาการไปเอง
และหนังก็เปลี่ยนโหมดจากเหตุการณ์ประหลาดเหนือธรรมชาติ ไปเป็นเรื่องของการเอาชีวิตรอด หรือ survival movie
วันแล้ววันเล่า พวกเขาก็ยังติดแหง็กอยู่ในบ้าน ออกไปไหนไม่ได้ การสื่อสารกับโลกภายนอกถูกตัดขาด ฝและต้องหาทางเอาชีวิตรอดอยู่ท่ามกลางความขาดแคลนที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร น้ำดื่มน้ำใช้ ไฟฟ้า ความคิดสร้างสรรค์ประดิษฐ์เครื่องมือใช้สอย หรือการสอนทักษะชีวิตให้แก่ลูกๆ
และความรู้สึกว่าสิ่งประหลาดภายนอกที่มากับฝนเป็นระยะๆ นั้นเป็นศัตรู จนต้องหลบซ่อนตัวไม่ให้มีใครเห็น ท่ามกลางเพื่อนบ้านรอบข้างที่ค่อยๆ ล้มหายตายจากไปทีละคนๆ
จนบ้านของพวกเขากลายเป็น “บ้านหลังสุดท้าย” ตามชื่อหนังไปจริงๆ
เจสันมุ่งมั่นอยู่กับการปกปักรักษาครอบครัวให้อยู่รอดปลอดภัย ขณะที่คนอื่นๆ ในครอบครัวเริ่มรู้สึกว่าการเอาชีวิตรอดไปวันๆ แบบนี้ ดูจะไร้จุดประสงค์ ไร้เป้าหมาย ไร้เข็มทิศชีวิต และไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง
กาลเวลาผ่านไปถึงห้าปี จนลูกๆ โตขึ้นแบบที่ต้องเปลี่ยนตัวแสดง
และความตึงเครียดที่หนังสร้างและทวีขึ้นโดยไม่ยอมเปิดเผยแพร่งพราย กลับกลายเป็นความ (ออกจะ) น่าผิดหวัง
หนังก็มี “แมสเสจ” ที่ดีอยู่หรอก และอยู่ในกรอบตามที่ถูกที่ควรด้วย ทว่า ขาดน้ำหนักที่ถ่วงดุลไว้อย่างดี
ตอนจบเลยไม่ได้ “ดิลิเวอร์” ให้ถึงมือจนสมใจอยาก เหมือนพัสดุที่เราสั่งไว้ แล้วคนนำมาส่ง (delivery) ไม่สมกับความคาดหวังที่ตั้งไว้ค่อนข้างสูงนั่นแหละ
ดูได้นะ ถ้ามีเวลาและไม่กลัวเสียเวลา…แต่อย่าคาดหวังมากนัก
THE LAST HOUSE
กำกับการแสดง
Louis Leterrier
แสดงนำ
Wagner Moura
Greta Lee
Noah Alexander Sosnowski
Emma Ho
