คนไทยทนได้แม้จะงุนงงสงสัยอยู่บ้างว่า “นโยบายแบบวาทกรรม” จะเป็นจริง?

รัฐบาลยังคงให้ความหวังว่านโยบายต่างๆ ที่ประกาศออกมาจะทำให้เศรษฐกิจโดยรวมดีขึ้น และนั่นหมายความว่าความเดือดร้อนจากเศรษฐกิจระดับปากท้องจะลดน้อยลง หรือจะหมดไป

เป็นความหวังตั้งแต่การประกาศเศรษฐกิจดิจิตอล มาสตาร์ตอัพ มาไทยแลนด์ 4.0 และอะไรต่ออะไรอีกหลายๆ อย่างที่โชว์ให้เห็นวิสัยทัศน์หรือวิชั่นของทีมเศรษฐกิจ กระทั่งวันนี้มาถึงระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก หรืออีอีซี

เป็นเรื่องราวทางวาทกรรมที่สร้างความหวัง

เป็นความหวังที่กระตุ้นให้อดทน อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ลำบากวันนี้เพื่อสบายในวันหน้า

ซึ่งเป็นไปตามนั้น คนไทยทนได้เสมอแม้จะงุนงงสงสัยอยู่บ้างว่า “นโยบายแบบวาทกรรม” ที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ นั้น ในที่สุดแล้วมีอะไรเป็นรูปธรรมบ้าง หรือแค่ “สร้างความหวัง” พอ “หวังเก่า” จางๆ ก็สร้าง “หวังใหม่” ให้หวังไปเรื่อย

ขณะที่เรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง กลับเป็นเรื่องที่ชวนให้หวาดหวั่นกับมาตรการหาช่องทางเพิ่มรายได้เข้ารัฐ และลดรายจ่ายโดยตัดสวัสดิการประชาชน

ยังมีข่าวคราวของการจัดซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ที่ซุบซิบกันถึงเรื่องตามน้ำ ทวนน้ำกันให้แซด

นั่นเป็นเรื่องของความรู้สึกที่พูดที่จากันอยู่ในแวดวงผู้เฝ้าติดตามความเป็นไปทางการเมือง เศรษฐกิจและสังคม

แน่นอนในวาทกรรมเช่นกันว่า “ด้วยความห่วงใยความเป็นไปของประเทศชาติ” หรือในท่วงทำนอง “อย่าผูกขาดการรักชาติไว้ที่คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ขอความเมตตาเปิดโอกาสให้คนกลุ่มอื่นได้รักชาติบ้าง”

ทว่า สำหรับข้อมูลที่เป็นจริงที่น่าสนใจนั้น เป็นการ “สำรวจภาวะการมีงานทำของคนไทยเดือนมีนาคม 2560” หรือเดือนที่ผ่านมานี้เอง

สำนักงานสถิติแห่งชาติเป็นเจ้าของการสำรวจนี้

ซึ่งผลโดยสรุปอกมาดังนี้

“ผลการสำรวจภาวะการทำงานของประชากร เดือนมีนาคม พ.ศ.2560 พบว่า จำนวนผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป 55.86 ล้านคน โดยเป็นผู้ที่อยู่ในกำลังแรงงานหรือผู้พร้อมที่จะทำงาน 38.32 ล้านคน ซึ่งประกอบด้วย ผู้มีงานทำ 37.46 ล้านคน ผู้ว่างงาน 4.96 แสนคน และผู้ที่รอฤดูกาล 3.64 แสนคน ส่วนผู้ที่อยู่นอกกำลังแรงงานหรือผู้ที่ไม่พร้อมทำงาน 17.54 ล้านคน ได้แก่ แม่บ้าน นักเรียน คนชรา เป็นต้น”

มีงานทำกันมากกว่าไม่มี

หากมีคำถามว่าทำอะไรกันบ้าง คำตอบคือ เป็นผู้ทำงานในภาคเกษตรกรรม 11.34 ล้านคน และนอกภาคเกษตรกรรม 26.12 ล้านคน เมื่อเปรียบเทียบกับเดือนมีนาคม พ.ศ.2559 พบว่า ในภาคเกษตรกรรมมีจำนวนผู้ทำงานเพิ่มขึ้น 9.0 หมื่นคน หรือจาก 11.25 ล้านคน เป็น 11.34 ล้านคน

ส่วนใหญ่เป็นการเพิ่มขึ้นในการปลูกต้นยางพารา การปลูกข้าวเหนียว การปลูกข้าวเจ้า

แต่นอกภาคเกษตรกรรมมีจำนวนผู้ทำงานลดลง 2.4 แสนคน (หรือจาก 26.36 ล้านคน เป็น 26.12 ล้านคน ในจำนวนนี้เป็นการลดลงในสาขาการก่อสร้าง 2.8 แสนคน สาขาการขายส่งและการขายปลีก การซ่อมยานยนต์และรถจักรยานยนต์ 1.0 แสนคน สาขากิจกรรมทางการเงินและการประกันภัย 9.0 หมื่นคน และสาขาการผลิต 3.0 หมื่นคน

ส่วนสาขาที่เพิ่มขึ้นคือสาขาการขนส่งและส่วนที่เก็บสินค้า 2.0 แสนคน สาขาที่พักแรมและบริการด้านอาหาร 5.0 หมื่นคน สาขาการบริหารราชการการป้องกันประเทศ และการประกันสังคมภาคบังคับ และสาขากิจกรรมด้านสุขภาพและงานสังคมสงเคราะห์เพิ่มขึ้นเท่าๆ กันประมาณ 4.0 หมื่นคน สาขากิจกรรมการบริการด้านอื่นๆ เช่น กิจกรรมบริการเพื่อสร้างเสริมสุขภาพร่างกายการดูแลสัตว์เลี้ยง การบริการซักรีดและซักแห้ง เป็นต้น 3.0 หมื่นคน และที่เหลือกระจายอยู่ในสาขาอื่นๆ

สรุปว่างานของแบบคนเมืองลดลง กลับไปทำไร่ไถนา ปลูกถั่ว ปลูกหญ้ากันมากขึ้น

สอดคล้องกับตัวเลขการว่างงานตามระดับการศึกษา

ผู้ว่างงานมากที่สุดสำเร็จการศึกษาในระดับอุดมศึกษา 1.69 แสน รองลงมาเป็นระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 1.27 แสนคน ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 8.8 หมื่นคน ระดับประถมศึกษา 8.1 หมื่นคน และผู้ที่ไม่มีการศึกษาและต่ำกว่าประถมศึกษา 3.0 หมื่นคน

เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันของปี 2559 พบว่า จำนวนผู้ว่างงานในระดับอุดมศึกษาเพิ่มขึ้น 5.6 หมื่นคน ระดับประถมศึกษาเพิ่มขึ้น 3.4 หมื่นคน และระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเพิ่มขึ้น 2.4 หมื่นคน สำหรับผู้ที่ไม่มีการศึกษาและต่ำกว่าประถมศึกษาไม่มีการเปลี่ยนแปลง ส่วนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจำนวนผู้ว่างงานลดลง 1.6 หมื่นคน

นี่คือเรื่องราวของความเป็นจริง