เมนูข้อมูล | นายดาต้า
ต้องเริ่มที่เห็น ‘ตัวเขมือบฝัน’
เกิดเป็นมนุษย์ ความสุขอยู่ที่ความฝัน การไปถึงแต่ละเรื่องที่ฝันไว้ได้คือความรื่นรมย์เบิกบาน ทุกชีวิตต้องการเช่นนั้น แตกต่างกันบ้างคือความฝันของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แม้อาจจะเป็นเรื่องเดียวกันแต่จะไม่เท่ากัน
แม้ส่วนใหญ่จะอยู่ในโลกนี้ไม่เกิน 100 ปี แต่ในห้วงเวลาของชีวิตต่างรับรู้ถึงยุคสมัยที่แตกต่าง รางวัลแห่งความฝันบางห้วงเวลาได้รับไม่ยาก แต่บางช่วงบางตอนเวลาที่ผ่านไปทั้งชีวิตกลับไม่เคยให้เป็นไปอย่างฝันได้ แม้จะพยายามอย่างลำบากยากเย็นเพียงใด
ในประเทศไทยเรา คนส่วนใหญ่ที่เกิดมาในชนชั้นกลางค่อนมาถึงชั้นล่างใน 30 ปีที่ผ่านมา หรือบางคนอาจจะอายุล่วงไปถึง 40-50 ปีแล้วรับรู้ถึงข้อจำกัดขึ้นดี ประเทศไม่อยู่ในเงื่อนไขที่ฝันของคนส่วนใหญ่จะเป็นจริงได้
ต่างอยู่ในประเทศที่สภาวะเศรษฐกิจตกตกต่ำต่อเนื่องมายาวนาน ยิ่งหลังถูกประกาศให้ “แช่แข็งประเทศ” หรือราว 20 ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีสักห้วงเดียวที่ได้มีชีวิตกับความรู้สึกร่วมกันว่าภาวะเศรษฐกิจดีขึ้น
นับจากคนที่เรียนจบมาหางานทำเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ซึ่งหมายถึงอายุ 40 กว่าๆ ลงมาจนถึงวันนี้ ต่างรับรู้ถึงเศรษฐกิจตกต่ำ ย่ำแย่อยู่ตลอด ต้องอยู่กับการหางานทำยาก เป็นงานที่ไม่มีความมั่นคง บริษัทมีความจำเป็นต้องปรับตัวและเปลี่ยนแปลงพนักงานอยู่ตลอด
ที่สำคัญกว่านั้นคือโอกาสในการเติบโตของรายได้เป็นไปได้ยากยิ่ง อย่างน้อยก่อความรู้สึกตั้งตัว สร้างฐานะที่มั่นคงได้ยากกว่าการเป็นพนักงานยุคก่อนๆ
เป็นความน่าเศร้าในพัฒนาการของมนุษย์ที่ฝากอนาคตไว้กับความเจริญทางด้านวัตถุ และความสะดวกสบายจากความทันสมัยของเครื่องมือเครื่องใช้
ทุกคนต่างรับรู้ถึงความเจริญ และสัมผัสกลิ่นอายของความหรูล้ำ สะดวกสบายนั้น คนส่วนใหญ่ต่างรับรู้ถึงภาระใหญ่หลวงกับการไปให้ถึงความฝัน มีไม่น้อยถึงขนาดทบทวนแล้วเลือกที่จะทิ้งความฝัน เลือกที่จะเสพสุขกับชีวิตปัจจุบันขณะไปวันๆ หยุดกระทั่งสัญชาตญาณที่จะมีทายาทสืบทอดเอาพันธุ์
ประชาชนรุ่นใหม่ในไทยที่เปิดตัวเองสู่ความรับรู้ความเป็นไปของประเทศยิ่งน่าเห็นใจ
ตัวเลขความเป็นไปต่างๆ ยิ่งนำพาสู่ความทดท้อ
IMF และ World Bank ปรับลดประมาณการ GDP ไทยปี 2568 เหลือแค่ 1.6-2.0% กลายเป็น “ตัวถ่วง” ของอาเซียน
ไทยขาดแคลนแรงงานทักษะสูงถึง 177,000 คน หลักสูตรไอทีทั่วประเทศผลิตบัณฑิตได้เพียงปีละ 3,500 คนที่เข้าสู่ตลาดแรงงานจริงๆ
ขณะเกาหลีใต้ ผลิตบัณฑิต STEM ปีละ 63,000 คน มากกว่าไทย 18 เท่า
สิงคโปร์ มีแผนผลิตผู้เชี่ยวชาญด้านดิจิทัล 20,000 คนต่อปี จากประชากรแค่ 5.5 ล้านคน
ไทย เรามีผู้เชี่ยวชาญด้านทักษะดิจิทัลขั้นสูงเพียง 0.58 ล้านคน (1% ของประชากร) ต่ำกว่าสิงคโปร์ (8%) ฮ่องกง เกาหลีใต้ และมาเลเซีย (3%)
อนาคตที่จินตนาการกันไว้คือประเทศไทยปี 2583 โรงเรียนร้าง โรงงานปิดกิจการ หมู่บ้านเต็มไปด้วยผู้สูงอายุที่ไม่มีลูกหลานดูแล โรงพยาบาลแออัดด้วยผู้ป่วยติดเตียง แต่ขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์ ระบบประกันสังคมและบำนาญล้มละลาย
เศรษฐกิจไทยยังคงวนเวียนอยู่กับเศรษฐกิจแบบเดิม
ในขณะที่โลกก้าวสู่ยุค AI ควอนตัมคอมพิวเตอร์, อีวีคาร์, เซมิคอนดักเตอร์ และพลังงานสะอาด
ทุกครั้งที่หยิบยกขึ้นมาเพื่อค้นต้นเหตุของปัญหา เกือบทุกฝ่ายโดยเฉพาะกลุ่มชนนั้นที่เสียงดังชี้นำสังคมได้มักไปลงที่ “นักการเมือง” เพราะนักการเมืองไม่มีคุณภาพ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวมากกว่าส่วนรวมเข้ามามีอำนาจจัดการประเทศ
ซึ่งดูแล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
แต่หากมองให้ลึกลงไป นักการเมืองที่ไม่เป็นแบบนั้นมีอยู่หรือไม่ และใครเป็นคนไม่เลือกนักการเมืองที่มีคุณภาพในความรู้ความสามารถ มีสำนึกเสียสละเพื่อส่วนรวมให้เข้ามาจัดการประเทศ
ใครเลือกนักการเมืองที่เห็นแก่ตัว และไร้ประสิทธิภาพแบบนั้นเข้ามาบริหาร
เริ่มจากประชาชนเอง
ใน “สวนดุสิตโพล” เมื่อถามถึงเรื่องที่อยากให้นายกเทศมนตรีคนใหม่ดำเนินการมากที่สุด
คำตอบคือปราบปรามอบายมุข ยาเสพติด ผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ ร้อยละ 57.25 แต่ผู้บริหารท้องถิ่นที่ได้รับเลือกตั้งเข้ามามีอำนาจเป็นคนประเภทไหน
มาถึงนักการเมืองระดับชาติที่ประชาชนส่วนใหญ่เลือกเข้ามา เป็นอย่างไร และเมื่อผ่านกระบวนการคิดกรองของผู้ยึดครองอำนาจตัวจริงของประเทศแล้วได้นักการเมืองแบบไหนเข้าไปมีอำนาจ
มองอย่างพินิจพิจารณาให้จริงจัง เพื่อให้เห็น “ตัวการแช่แข็งความฝันของคนรุ่นใหม่ไม่ให้เป็นจริง”
คือใคร?
สะดวก ฉับไว คุ้มค่า สมัครสมาชิกนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์ได้ที่นี่https://t.co/KYFMEpsHWj
— MatichonWeekly มติชนสุดสัปดาห์ (@matichonweekly) July 27, 2022
