บทความพิเศษ | พล.ต.ต.ปวีณ พงศ์สิรินทร์
33 ปี ชีวิตสีกากี
พล.ต.ต.ปวีณ พงศ์สิรินทร์ (131)
เป็นตำรวจสิงหนคร
เป็นรองสิงห์คะนองนา
อําเภอสิงหนคร เป็นชื่ออำเภอหนึ่งของจังหวัดสงขลา ที่มีทะเลสาบสงขลากับอ่าวไทยล้อมรอบพื้นที่ทั้งสามด้าน
ชื่ออำเภอเหมือนหนังไทยในโทรทัศน์แบบจักรๆ วงศ์ๆ เป็นเมืองเก่า มีซากโบราณวัตถุ คือ กำแพงเมืองสงขลาเก่า หรือป้อมปราการเมืองสงขลา ที่ทำด้วยหินดินดานและหินอัคนี ปรากฏอยู่บนหัวเขาแดงเป็นหลักฐาน
ถึงแม้ผมจะอยู่ที่อำเภอหาดใหญ่มานานถึง 4 ปีซึ่งมีพื้นที่อยู่ติดกัน แต่ผมรู้จักอำเภอสิงหนคร เมื่อมีสะพานติณสูลานนท์ ที่ทอดยาวผ่านทะเลสาบสงขลาเชื่อมเกาะยอ เป็นสะพาน 2 ช่วง ที่ถือว่ายาวที่สุดของประเทศไทยในเวลานั้น เรียกกันอีกชื่อหนึ่งว่า “สะพานป๋าเปรม” จนเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดสงขลา
กับอีกอย่างหนึ่งเมื่อต้องขับรถไปเมืองสงขลาโดยใช้แพขนานยนต์ผ่านช่องแคบปากทางเข้าทะเลสาบสงขลา ที่บริเวณท่าเทียบเรือหัวเขาแดง ฝั่งอำเภอสิงหนคร ข้ามไปท่าเทียบเรือแหลมสนอ่อน ฝั่งสงขลา ทุกครั้งต้องต่อคิวยาวทั้งสองฝั่ง เพียงเท่านั้น ผมไม่ได้รู้มากมายไปกว่านี้
จนเมื่อผมมารับตำแหน่งรองผู้กำกับการสืบสวนสอบสวน สถานีตำรวจภูธรอำเภอสิงหนคร ผมจึงมีความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับตำรวจว่าสถานีตำรวจภูธรอำเภอสิงหนคร เพิ่งจะปรับและขยายอัตรานายตำรวจเพิ่มขึ้น จากเดิมหัวหน้าสถานีตำรวจ มีตำแหน่งรอง ผกก.สภ.อ.สิงหนคร ยศพันตำรวจโท ปรับอัตราเปลี่ยนหัวหน้าสถานี ให้มียศเพิ่มขึ้นเป็น พันตำรวจเอก เรียกตำแหน่งใหม่นี้ว่า ผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรอำเภอสิงหนคร แล้วให้มีรองผู้กำกับการอีก 2 ตำแหน่ง ยศพันตำรวจโท คือ รองผู้กำกับการป้องกันปราบปราม กับรองผู้กำกับการสืบสวนสอบสวน มีสารวัตรอีก 2 ตำแหน่ง คือ สารวัตรป้องกันปราบปราม กับสารวัตรสอบสวน
นอกจากนั้น ทุกอย่างเหมือนเดิม ตำรวจก็เท่าเดิม อุปกรณ์ในการทำงานเหมือนเดิม ยกเว้นมีนายตำรวจเดินเพ่นพ่านบนโรงพักเพิ่มขึ้น มีคนสั่งงานมากขึ้น
นี่เป็นผลมาจากคำสั่งกรมตำรวจที่ยกเลิกตำแหน่งสารวัตรใหญ่ทั่วประเทศ เมื่อเดือนมกราคม 2537
นั่นเป็นเรื่องของผู้ใหญ่เบื้องบนคิด แต่มันเกี่ยวข้องถึงตำรวจระดับล่างและกระทบชีวิตของประชาชนคนธรรมดา
ทุกครั้งที่มีการโยกย้าย ตำรวจที่ถูกย้ายก็ต้องหาที่อยู่ใหม่ และปัญหาเดิมๆ ก็วนมาหาผมอีกจนได้ คือไม่มีบ้านพักของทางราชการให้ผมอยู่ ก่อนย้ายผมจึงต้องตระเวนหาที่พัก และไปหลายแห่ง
ผมพยายามหาบ้านเช่าที่เป็นย่านชุมชนของหัวเขาแดง แต่ก็ไม่ได้ จนมาได้บ้านหลังเดียวโดดๆ เป็นบ้านชั้นเดียวหลังไม่ใหญ่นัก และเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ อยู่ไกลจากโรงพักพอสมควร ประมาณ 1.2 กิโลเมตร อยู่ในพื้นที่ของหมู่ที่ 5 ตำบลสทิงหม้อ หน้าบ้านมีถนนลาดยางผ่าน และเยื้องๆ ฝั่งตรงกันข้ามมีบ้านของชาวบ้านอยู่ 1 หลัง เจ้าของเป็นผู้หญิงมีอายุแล้ว ท่าทางใจดี
ข้างบ้านของผมห่างไปประมาณ 10 เมตร เจ้าของบ้านเช่ามีบ่อน้ำบาดาล ให้ชักน้ำขึ้นมาใช้อาบใช้กินหรือทำอาหาร ผมได้สร้างที่จอดรถเพื่อกันแดดกันฝนไว้ข้างบ้านอีกด้าน
ส่วนหลังบ้านเป็นทุ่งนา ตามคันนามีต้นตาลโตนด ทั้งต้นสูง ต้นขนาดกลาง ขึ้นเป็นหย่อมๆ และตามหัวนาปลายนา มองไปทางไหนก็เห็นต้นตาลโตนด จนไกลออกไปลิบๆ บางครั้งเจ้าของนาก็ปล่อยควายออกมานอนแช่อยู่ในปลักโคลนในวันที่อากาศร้อนจัด หรือเห็นควาย 2-3 ตัวยืนเคี้ยวเอื้องบริเวณร่มแดดรำไรๆ ข้างทุ่งนาอย่างสบายใจ
แล้วผมก็ขนย้ายสมบัติเข้ามาพักที่บ้านหลังนี้ ชีวิตน่าจะสุขสบาย อยู่แบบบ้านทุ่งปลายนา เหมือนชีวิตอยู่ตามชนบท
นั่นเป็นสภาพบ้านพักที่ไปอยู่เป็นแบบนั้น
สภาพทั่วไปของอำเภอสิงหนคร มีสภาพเป็นภูเขาที่หัวเขาแดงซึ่งประกาศเป็นเขตโบราณสถาน รอบๆ หัวเขาแดงมีพื้นที่ราบไม่มากนัก เป็นย่านชุมชนมุสลิมที่อยู่กันอย่างหนาแน่นโดยมีทะเลสาบสงขลาเป็นขอบ ถ้ามองข้ามน้ำทะเลไปอีกฝั่งคืออำเภอเมืองสงขลา มีถนนรอบบริเวณหัวเขาแดง ชาวบ้านจะอยู่กันอย่างแออัด มีมัสยิดหลายแห่ง แต่ก็ยังมีวัดแทรกอยู่ด้วย และยังมีเขาเขียวอีกลูกหนึ่ง
พื้นที่ตำบลนี้คือตำบลหัวเขา ส่วนตำบลอื่นๆ ของอำเภอสิงหนครส่วนใหญ่เป็นทุ่งนา มีต้นตาลโตนดเป็นเอกลักษณ์ และมีตลาด มีตึกอาคารพาณิชย์อยู่ริมถนน แต่อาคารก็ไม่ได้มากนัก
ที่ดูใหญ่โต คือ มีท่าเรือน้ำลึกสงขลา กับคลังน้ำมัน อยู่ด้านฝั่งทะเลอ่าวไทย
ด้านริมทะเลสาบสงขลา จะมีหมู่บ้านเป็นชุมชนชาวมุสลิม ประกอบอาชีพทำประมง มีกระชังปลาเรียงรายไปทั่วทะเลสาบสงขลา
เมื่อถึงเวลาค่ำคืน ยามไร้แสงสุริยา ทิวทัศน์ทุ่งนาที่มองแล้วสบายตา กลับหายลับไป เพราะความมืดปกคลุมไปทั่ว กลายสภาพเหมือนอยู่ชนบทในที่ห่างไกลความเจริญ ทั้งๆ ที่ห่างจากหาดใหญ่ ศูนย์กลางเศรษฐกิจของภาคใต้ไม่กี่กิโลเมตร และข้ามฝั่งไปอีกฟากก็เป็นตัวจังหวัดสงขลาแล้ว แต่มันกลับตาลปัตร ตรงข้ามกันเลย
เมื่อยามวิกาล แสงไฟฟ้ามีน้อยมาก จึงเป็นพื้นที่ของเหล่าอาชญากร แก๊งลักทรัพย์ ผู้ค้ายาเสพติด ออกหากินตามแนวทางที่ตัวเองถนัด
อำเภอสิงหนครเป็นแหล่งพักพิงของเหล่าร้ายพวกนี้มาเนิ่นนาน ก่อนที่จะมีสะพานป๋าเปรมเสียอีก
ตำรวจเก่าจะเล่าให้ฟังว่า พื้นที่ของอำเภอสิงหนคร แต่เดิมอยู่ในความปกครองของอำเภอเมืองสงขลา แพขนานยนต์จะไม่เปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ช่วงเวลาที่แพขยานยนต์หยุดให้บริการ พื้นที่ฝั่งอำเภอสิงหนครเหมือนถูกตัดขาดจากฝั่งสงขลาไปโดยปริยาย
เมื่อมีเหตุฆ่ากันตายเกิดขึ้นในตอนกลางคืน ตำรวจจะไปตรวจที่เกิดเหตุได้เมื่อแพขนานยนต์ให้บริการในตอนเช้า จึงเป็นช่องโอกาสให้มิจฉาชีพได้หลบหนี และยังออกไปหากินในเมืองใหญ่ใกล้ๆ แล้วกลับมาหลบพักได้อย่างสบาย
อำเภอสิงหนครจึงมีอาชญกรรมที่ดุเดือด ถ้าผมไม่ได้ไปทำงานอย่างจริงจังก็คงจะไม่รู้ความจริง
ถึงว่าทำไมบางคนมักจะต้องการแสง หรือหิวแสง เป็นอย่างนี้นี่เอง มีแสงช่วยให้ปลอดภัย และดูไม่น่ากลัว
แต่ทำไมจึงมีอาชญากรรมชุกชุม ทั้งๆ ที่มีบ้านของคนใหญ่คนโตที่สุดของประเทศก็อยู่ในอำเภอ เป็นบ้านพักรับรองของนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย บุคคลที่มีอำนาจสูงสุดในการบริหารประเทศในขณะนั้น ก็สร้างไว้ที่หาดแก้ว อยู่ใกล้โรงแรมหาดแก้วรีสอร์ท ห่างจากบริเวณโรงแรมไปเล็กน้อยแค่นั้นเอง
บ้านหลังงามชั้นเดียวนี้สร้างอยู่ริมชายหาด ชายทะเลที่สวยงามของอ่าวไทย พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ นายกรัฐมนตรี จะเดินทางมาพำนักบ่อยมาก ทุกครั้งจะมีข้าราชการระดับสูงมากมาย ทหารบก ทหารเรือ แม่ทัพใหญ่ ตำรวจ พ่อค้าคหบดี บุคคลสำคัญ แห่แหนมาต้อนรับ
ผมยังต้องไปทำหน้าที่อารักขาพร้อมๆ กับตำรวจสิงหนครทุกครั้งและบ่อยมากที่นายกรัฐมนตรีของประเทศไทยเดินทางเข้ามา
แต่ทำไมพื้นที่อำเภอสิงหนครจึงชุกชุมไปด้วยอาชญากรรมเหมือนดอกเห็ด มันดูขัดกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นเมืองที่มีแต่ความสงบสุข ประชาชนมีความสุขใจ สบายใจ
แต่กลับมียาเสพติดแพร่ระบาดไปทั่ว ยิ่งในเขตชุมชนบ้านเล ที่เป็นชุมชนแออัด พื้นที่แค่ตารางกิโลเมตรเดียว อยู่ใกล้กับท่าเรือน้ำลึกสงขลา ในชุมชนนี้มีบ้านที่อยู่อาศัยที่สร้างเกยกันหลังคาชนหลังคา และเป็นบ้านที่ไม่แข็งแรงมากนัก เส้นทางที่คนในชุมชนใช้เดินเข้าออก เป็นทางเดินเล็กๆ แคบๆ จะให้เรียกว่าเป็นตรอกหรือซอกซอยยังไม่ได้เลย เพราะบางซอกแทบจะเดินสวนกันไม่ได้ มียาเสพติดทั้งขายและเสพ เกือบจะทั้งชุมชน
เจ้าหน้าที่ตำรวจอย่าได้ริอ่านเดินเข้าไปในชุมชนตามลำพัง เพราะอาจจะไม่ได้กลับออกมา
ในเวลากลางคืนถ้ากำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจมีเพียงน้อยนิด จึงหมดสิทธิ์เข้าไปตรวจค้นจับกุม
ในเวลาต่อมา ผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดสงขลา ได้ระดมกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจต่างๆ ของจังหวัดสงขลา นับร้อยนาย เข้าทำการปิดล้อมตรวจค้นกวาดล้างอาชญากรรมทุกประเภททั้งชุมชน ก็เคยทำมาแล้ว แต่สภาพต่อจากนั้นก็ยังเหมือนเดิม ไม่ดีขึ้นกว่าเดิมนัก
ชุมชนบ้านเล ถือเป็นที่สุดของเรื่องการแพร่ระบาดยาเสพติดในจังหวัดสงขลาขณะนั้นเลย
สถานภาพในพื้นที่ เหมือนบ้านป่าเมืองเถื่อน จนบางครั้งกฎหมายเอื้อมมือไปไม่ถึง มีมือปืน มีแก๊งลักทรัพย์ มีความไม่ลงรอยกัน ขัดกันไปขัดกันมา ไม่ถูกใจอะไรก็ปิดถนนประท้วงตะบันราด เอาความเดือดร้อนของประชาชนผู้ที่สัญจรไปมาซึ่งไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลย ต้องมาพลอยรับกรรมและเป็นเช่นนี้ก่อนที่ผมจะมาทำงานในพื้นที่นี้แล้ว จนกลายเป็นประเพณีของท้องถิ่น
ผมมีความตั้งใจเตรียมรับมือไว้แล้วว่า ถ้าปิดถนนประท้วงอีกเมื่อไหร่ ผมจะต้องจับเอาติดคุกให้ได้ ส่วนเจรจาต่อรองมีไว้เพื่อดึงเวลา เตรียมกำลังให้พร้อมเท่านั้น
และแล้วผมก็คาดไว้ไม่ผิดไปจากที่คิดเอาไว้จริงๆ เพราะมีการประท้วงปิดถนนเส้นทางที่จะข้ามสะพานติณสูลานนท์ การประท้วงปิดถนนในครั้งนี้ น่าจะเป็นครั้งเดียวและอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายเลยก็ได้ เพราะผมจับติดคุกกันระนาว ที่จับไม่ได้ ก็หนีออกนอกพื้นที่ คงจะสูญพันธุ์ตั้งแต่ครั้งนั้น
ส่วนภายหลังใครจะเสกคาถาเพื่อปลุกให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีก ผมไม่รู้แล้ว
อีกอึดใจ ผมจะเล่าเรื่องนี้อีกครั้ง สาเหตุที่ปิดถนนประท้วงเพราะอะไร
