คำถามจากอดีตนักร้องนำ ‘เดอะ เวิร์ฟ’ ทำไม ‘พี่น้องกัลลาเกอร์’ ไม่ได้เป็น ‘ท่านเซอร์’

ยิ้มเยาะเล่นหวัว เต้นยั่วเหมือนฝัน | คนมองหนัง

“ริชาร์ด แอชครอฟต์” อดีตนักร้องนำของวงดนตรี “เดอะ เวิร์ฟ” ซึ่งเคยมีผลงานเพลงดังๆ ช่วงยุคปลาย 1990 อาทิ “The Drugs Don’t Work” และ “Bitter Sweet Symphony” เพิ่งกลับมามีตัวตนโดดเด่นในวงการเพลงอีกหน

หลังจากเขามีโอกาสขึ้นไปร่วมแสดงบนเวทีในทัวร์คอนเสิร์ตของวง “โอเอซิส” ขณะที่ทัวร์คอนเสิร์ตของตัวเขาเองในฐานะศิลปินเดี่ยว ก็มียอดผู้ชมเข้าจองตั๋วอย่างคับคั่ง

ยังไม่รวมถึงการที่แอชครอฟต์เพิ่งจะออกอัลบั้มเดี่ยวลำดับที่ 7 ของตนเอง ในชื่อชุดว่า “Lovin’ You”

ล่าสุด “ริชาร์ด แอชครอฟต์” เพิ่งให้สัมภาษณ์กับ “ริช เพลลีย์” แห่ง “เดอะการ์เดียน” โดยมีคำถาม-คำตอบบางส่วนที่น่าสนใจ ดังต่อไปนี้

เพลลีย์ : เซอร์พอล (แม็กคาร์ตนีย์), เซอร์บ็อบ (เกลดอฟ), เซอร์คลิฟฟ์ (ริชาร์ด), เซอร์เอลตัน (จอห์น), เซอร์ร็อด (สจ๊วต), เซอร์ไบรอัน (เมย์) … เมื่อไหร่เราจะมีโอกาสได้เห็นเซอร์ริชาร์ด (แอชครอฟต์) บ้าง?

แอชครอฟต์ : หลายปีก่อน ผมได้รับเชิญให้ไปเข้าเฝ้าฯ สมเด็จพระราชินี (เอลิซาเบธที่สอง) ที่พระราชวังวินด์เซอร์ แต่ในบัตรเชิญนั้นเชิญผมแค่คนเดียว ไม่ได้เชิญภรรยาผมไปร่วมงานด้วย แล้วผมก็ไม่ได้อยากไปงานแบบนั้นตัวคนเดียว บางทีนั่นอาจเป็นกระบวนการคัดกรองคนเข้างานแบบหนึ่งก็ได้มั้ง?

คนที่ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นอัศวิน มักจะเป็นพวกที่เคยร่วมแสดงในภาพยนตร์ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลอะไรทำนองนั้น ซึ่งพอมาถึงทุกวันนี้ คนทั่วไปก็จะตั้งคำถามถึงพวกเขาว่า “เชี่ยเอ๊ย! ไอ้หมอนี่มันเคยทำอะไรมาบ้างวะ?”

จริงๆ แล้ว มันมีคนอยู่ไม่น้อยที่อุทิศชีวิตตนเองเพื่อช่วยค้ำยันไม่ให้สังคมนี้ต้องแหลกสลายลง แต่พวกเขากลับไม่ได้รับการยกย่อง ส่วนบรรดาคนที่ได้รับการยกย่อง ซึ่งสร้างชื่อเสียงความร่ำรวยจากความถนัดความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านของตัวเอง นั้นอาจจะเป็นพวกที่มีชีวิตจืดชืดน่าเบื่อหน่ายก็ได้

ทำไมถึงต้องมีใครเอาดาบมาแตะบนบ่าคุณ เพียงเพราะแค่คุณวิ่งอยู่ในลู่รอบสนามหรือกระโดดข้ามรั้วได้?

ดังนั้น ผมจึงยืนยันได้เลยว่า คุณจะไม่มีทางได้ยินชื่อผมแบบที่ขึ้นต้นด้วยยศท่านเซอร์ ถึงแม้ว่า “เซอร์ริชาร์ด” มันจะฟังดูเข้าท่ามากก็ตาม

ที่สำคัญ ทำไมถึงไม่มีใครคิดไปมอบบรรดาศักดิ์ให้ “ท่านเซอร์เลียม (กัลลาเกอร์)” กับ “ท่านเซอร์โนล (กัลลาเกอร์)” บ้างล่ะ? ช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา ยังมีใครอีกบ้างที่สามารถกระตุ้นเม็ดเงินนับพันล้านปอนด์เข้าไปในระบบเศรษฐกิจของประเทศนี้ได้ นอกจากพวกโอเอซิส?

เพลลีย์ : ตอนนี้ คุณรู้สึกกลัวอะไรบ้าง?

แอชครอฟต์ : ผมมักคิดถึงเรื่องอนาคตอยู่เสมอและพยายามคาดการณ์ว่าพวกเรากำลังมุ่งหน้าไปสู่จุดไหน แน่นอน “เอไอ” เป็นสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่มันก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว เพราะโลกแบบดิสโทเปีย (สังคมที่เต็มไปด้วยภาวะล่มสลาย) และอนาคตที่กลุ่มทุนเทคโนโลยีจะครองอำนาจทางการเมือง นั้นแทบจะปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเราเรียบร้อยแล้ว

ถ้าย้อนเวลากลับไปในยุค 70s เราอาจจะคิดว่าสมาร์ตโฟนคือเทคโนโลยีสุดเหลือเชื่อที่หลุดออกมาจากซีรีส์ “สตาร์ เทรค”

ในฐานะศิลปิน ผมรู้สึกโคตรมีความสุขที่ได้เห็นหลายคนสร้างคลิปวิดีโอจากเอไอเพื่ออัพโหลดลงยูทูบ แล้วปรากฏว่าคลิปพวกนั้นดันมียอดคนดูเป็น “ศูนย์วิว” ผู้คนจำนวนมากเบื่อหน่ายกับอะไรแบบนี้ไปเรียบร้อยแล้ว

อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีจะยังเติบโตก้าวหน้าไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่เราไม่สามารถประเมินได้ง่ายๆ ว่าคนในคลิปนั้นคือ “แฟรงก์ ซินาตรา” ตัวจริงหรือเปล่า? แล้วนั่นคือ “เอลวิส (เพรสลีย์) ตัวจริงใช่ไหม?

แต่ขอสารภาพว่า ผมอยากจะมี “ร่างเสมือน” ของตัวเอง ที่สามารถตระเวนออกเดินทางไปทั่วโลก และให้สัมภาษณ์สื่อทุกสำนักแทนผมได้

เพลลีย์ : เมื่อคุณได้เผชิญหน้า “พระเจ้า” คุณจะพูดอะไรกับพระองค์?

แอชครอฟต์ : ให้อภัยผมด้วย ปล่อยผมเข้าไปในนั้นเถอะ

เนื้อหาจาก https://www.theguardian.com/music/2025/nov/03/richard-ashcroft-verve-music-interview-oasis-reunion

ภาพถ่ายโดย Raph_PH https://www.flickr.com/photos/69880995@N04/54639382507/

CC BY 4.0 https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/