ก่อสร้างและที่ดิน | นาย ต.
การประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎรเมื่อ 12 ธันวาคม 2568 ของรัฐบาลอนุทิน ชาญวีระกูล ย่อมเป็นจุดเปลี่ยนที่มีผลต่อการเมือง และผลต่อเศรษฐกิจต่อเนื่องออกไป
กลุ่มคนผู้ตัดสินใจยุบสภาย่อมเล็งผลความได้เปรียบที่จะได้รับจากการเลือกตั้งที่จะต้องมีขึ้นในปลายเดือนมกราคมถึงต้นเดือนกุมภาพันธ์ โดยหวังคะแนนนิยมกระแส “รักชาติ” จากสงครามชายแดนกับกัมพูชา
ประชาชนหลายส่วนมีความหวังว่า การเลือกตั้งใหม่จะได้ชัดเจนประชาชนจะเลือกพรรรคการเมืองพรรคไหน เพราะปัจจุบันข้อมูลที่รับรู้กันได้ทั่วไปก็เห็นแล้วว่า พรรคไหนมีแนวนโยบายอย่างไร ใครมีผลประโยชน์เกี่ยวข้องกับกลุ่มผลประโยชน์ไหน รวมทั้งเกี่ยวข้องกับธุรกิจสีเทาเงินสีเทา
แต่สำหรับภาคธุรกิจยังยากที่จะมีความหวังใดๆ
ที่จริงตอนที่ฟอร์มคณะรัฐมนตรีชุดล่าสุดที่มีการนำเอาคนนอกมืออาชีพฝีมือดีมาร่วมนั้น ได้รับเสียงชื่นชมจากผู้คนในสังคมจำนวนมาก
ยิ่งการนำเสนอเป้าหมาย แผนงาน และกลยุทธ์ “Big Quick Win” การดำเนินงานด้านเศรษฐกิจโดยนายเอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ รองนายกฯ และ รมว.คลัง ที่ระบุปัญหาตรงประเด็น วิธีดำเนินการเป็นรูปธรรม สอดคล้องกับความเป็นจริง สร้างความหวังแก่คนไม่น้อย
การเดินสายต่างประเทศเจรจาการค้ากับประเทศต่างๆ ของ รมว.พาณิชย์ ศุภจี สุธรรมพันธุ์ ผลลัพธ์ข่าวคราวที่ออกมา ก็ทำให้เกิดความหวังขึ้นมาได้แม้ในสถานการณ์การค้าระหว่างประเทศยุ่งยากซับซ้อนจากนโยบายกำแพงภาษีของ “ทรัมป์”
จนต้องแอบหวังว่า ทำตามกลยุทธ์นี้ไปสัก 6 เดือนก็อาจสร้างจุด Turning Point เปลี่ยนเศรษฐกิจไทยให้ไปสู่ทิศทางเงยหัวขึ้นได้
แต่สุดท้ายเรื่องราวต่างๆ ถูกตัดสินใจด้วยเกมการเมือง
งานใหญ่งานแรกของรัฐบาล ได้แก่ การรับมือกับภัยพิบัติน้ำท่วมหาดใหญ่และภาคใต้ตอนล่าง ผลงานที่ประจักษ์คือ ความด้อยประสิทธิภาพ คือความไม่เป็นงาน
ยังไม่ทันจะกอบกู้ฟื้นฟูหาดใหญ่ ก็เกิดปัญหาชายแดนกัมพูชา รัฐบาลไฟเขียวให้ใช้ “การทหารนำการเมือง” อย่างเต็มที่ มีเสียงหนุนกระแสเชียร์ล้นหลาม จนทำรัฐบาลมั่นใจความนิยม
ข้อขัดแย้งในรัฐสภาเกี่ยวกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ, การเตรียมจะยื่นอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล จึงกลายเป็นเหตุผลในการยุบสภาในที่สุด
มองในมุมของเกมการเมือง ก็คงว่าไปตามนั้น
แต่ถ้ามองในแง่ธุรกิจเศรษฐกิจ ทำให้ตระหนักรู้ว่า การเมืองในชนชั้นนำผู้มีอำนาจยุคปัจจุบัน เขายึดเอาจุดมุ่งหมายการรักษาอำนาจให้คงอยู่เป็นหลัก ขอเพียงรักษาอำนาจและผลประโยชน์ไว้ได้ก็พอ
ส่วนเรื่องความอยู่รอดของธุรกิจ ชีวิตความเป็นอยู่ประชาชนเป็นเรื่องท้ายๆ เป็นเพียงงานพีอาร์
ธุรกิจอสังหาฯ บ้าน คอนโดฯ ไตรมาสสุดท้ายของปี 2568 ต่อสู้ดิ้นรนกันหนักมาก บริษัทใหญ่ๆ ที่ไม่เคยใช้กลยุทธ์ราคา ก็จะต้องยอมใช้ และใช้กันแบบสุดๆ คือ ยอมขายในราคาต้นทุน ค่าที่ดินค่าก่อสร้างบวกค่าเงินเดือนพนักงาน ก็ยอมตัดใจขาย
สู้กันขนาดนี้ ผลลัพธ์ยอดขายก็ยังไม่ได้ตามเป้า ลดราคาแล้ว แต่การจองซื้อยังไม่มากพอ และที่ซื้อไปแล้ว ก็ถูกปฏิเสธให้ปล่อยสินเชื่อของธนาคารเสียเกินครึ่ง
เพราะปัญหาใหญ่ปัญหาพื้นฐานของเศรษฐกิจไทยคือ กำลังซื้อประชาชนต่ำ หนี้สินครัวเรือนสูง
ภาคธุรกิจพยายามอย่างไรก็ไม่อาจฝืนแรงกำลังซื้อต่ำได้
สงครามลดราคาบ้าน คอนโดฯ ที่เคยคาดกันไว้ว่าจะจบในสิ้นปี 2568 นี้ ว่ากันว่า อาจลากยาวต่อไปจนถึงกลางปีหน้าเสียแล้ว
สำหรับภาพใหญ่ของบ้านเมือง ก็ดูท่าจะรอให้เกิด Turning Point ทางเศรษฐกิจอย่างเดียวไม่ได้เสียแล้วมั้ง ต้องเกิด Turning Point ทางการเมืองคู่กันไปแล้ว จึงจะเป็นจริงได้
