ตู้กับข้าว

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ตู้กับข้าวสามชั้นหลังเก่าไม่แก่เกินจะเก็บแกง มันอยู่หยัดยืนได้ด้วยขาอะลูมิเนียมโยกเยกทั้งสี่ แม้จะผ่านเวลามาร่วมกว่ายี่สิบปี มันยังคงเป็นแหล่งพักพิงอาหารการกิน ให้กับคนในบ้าน

ชั้นบนสุดหลังตู้กับข้าวมีตู้ปลาขนาดแปดนิ้ว ภายในบรรจุนำปริ่มๆ ร่วมด้วยปลาหางนกยูงเพียงตัวเดียว เพราะเพื่อนๆ พากันตายไปก่อนหน้า มีเพียงกับสตีฟ หอยแอปเปิ้ลกำพร้าเพื่อน ที่อยู่ “ร่วมชีวิตกันได้ในความต่าง”

ถัดจากหลังตู้ปลามีเรือสำเภาโบราณจำลอง มันถูกสร้างขึ้นจากไม้เนื้อเปื่อย สังเกตเห็นได้ชัดจากการเช็ดถูด้วยผ้าชุบน้ำ

ตามความเชื่อที่ว่า การมีเรือสำเภาไว้ในบ้าน วางไว้ในที่อันควร โดยหันหัวเรือเข้าบ้าน จะบังเกิดความร่ำรวย เจริญรุ่งเรือง แก่ผู้เป็นเจ้าบ้านแม้จะยังเช่าเขาอยู่ ย่อมถือเป็นการอนุโลมจากศาสตร์อันเป็นมงคล ด้วยความอยากมีมั่งอย่างใครเขา เรือสำเภาลำน้อยจึงจอดเทียบท่าอยู่บนหลังตู้กับข้าว มาอย่างยาวนาน และช่วงหลายปีที่ผ่านมา ได้พิสูจน์แล้วว่า การค้าขายทางเรือสำเภาในสมัยนี้ คงไม่เหมาะเหมือนหลายร้อยปีที่ผ่านมาเป็นแน่

ละเรื่องหลังตู้กับข้าว ก้มหัวลงลดระดับสายตามาเล็กน้อย ตรงหัวใจสำคัญของตู้กับข้าวมายังชั้นสามและชั้นสอง เป็นแหล่งรวมความสนใจของคนบ้าน ด้วยเป็นชั้นวางข้าวปลาอาหารที่เหลือกิน และยังไม่ได้กิน

และนอกจากนี้ยังเป็นพื้นที่เป้าหมายของมดที่ไม่ได้รับเชิญ มดจะพากันเดินเป็นแถว เคลื่อนแนวขบวนรุกล้ำเข้ามาในดินแดนที่เรียกว่า “ตู้กับข้าว”

บรรดามดเหล่านี้ หรือเหล่าไหน ย่อมไม่ได้แวะเวียนมาด้วยความคิดถึง หรือมาเจรจาต่อรองด้วยเรื่องอันใด มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น ที่พวกมันต้องการก็คือ “อาหาร” มดตัวน้อยตัวนิดเดินเข้าเดินออกจากตู้กับข้าว ด้วยความมีระเบียบ ตามเส้นทางธรรมชาติ ไม่เกี่ยงงอนอาหารจำพวกของทอด ของหวาน หรือแม้ของเศษอาหารอื่นใดจากใครที่ทำตกหล่น มดจะจัดเก็บให้ แล้วคาบคืนสู่รังของมัน อย่างซื่อตรง

มดเป็นหัวขโมยหรือเปล่า!? ตอบเลยว่า “ไม่” คำตอบที่ได้ เพราะมดไม่รู้จักเงิน มดไม่รู้จักการโกหก และมดไม่รู้จักศีลธรรม พวกมันรู้เห็นแต่เพียงว่า “มีอาหารอยู่ที่ตู้กับข้าว”

ไล่ลดระดับความสูง ลงมาที่ชั้นหนึ่งนี้กว้างขวางกว่าชั้นไหนๆ เพราะมีไว้ให้ใส่ถ้วยจานชามช้อนและตะเกียบ ช่องนี้ดูเงียบเหงาไร้ของกิน ไร้สิ่งมีชีวิต จะมีก็เพียงแต่เด็กล้างจาน คุ้นเคยกับช่องชั้นล่างนี้ดีกว่าใครในบ้าน ทุกครั้งหลังล้างจานเสร็จ

ตู้กับข้าวยกขาสูง จึงเกิดเป็นความว่างไว้วางสิ่งของ ดั่งเช่น น้ำปลา ซอสปรุงรส ขวดเหล้าขาว เขียง ครก และตรงส่วนของขาตู้กับข้าว ยังมีถ้วยชามใส่น้ำและอาหาร ให้กับอีกหนึ่งสมาชิกในบ้าน นั่นก็คือ “แมว” เธอมีสีดำ พันแข้งพันขาเป็นงานอดิเรก เธอเป็นแมวแปดชีวิต ส่วนอีกหนึ่งชีวิตเธอได้ใช้มันไปแล้ว ในวันที่เธอร่วงลงมาจากชั้นห้าของตึก กระแทกหล่นมายังโลกเบื้องล่างที่ไม่คุ้นเคยเข้าอย่างจัง

ความกลัวและความเจ็บปวด นำพาให้เธอวิ่งมุดหลบอยู่ใต้รถตุ๊กตุ๊กที่จอดอยู่ริมกำแพง เป็นจังหวะเดียวกับสายตาของหมาเจ้าถิ่นตัวใหญ่เห็นเข้าพอดี โดยไม่รอช้า มันวิ่งไปรอบๆ รถ หวังมุดเข้าไปงับขย้ำตัวเจ้า “แมวโชคร้าย” เธอตกใจกลัวสุดขีด เท่าที่สิ่งมีชีวิตรู้สึกได้

“เสียงเห่าของผู้ที่เหนือกว่า” ดังนานจนผิดปกติ จนทำให้นางสาวลูกสามชาวศรีสะเกษ รู้สึกผิดสังเกต เธอจึงเดินเข้าไปดูเหตุการณ์ เธอก้มตัวลงมองหาบางสิ่งใต้ท้องรถ และเห็นแล้วกับสาเหตุที่ทำให้หมาเจ้าถิ่นมันบ้าคลั่ง นางสาวลูกสามใช้ความเป็นคน ไล่หมาใหญ่ให้ถอยออกห่าง

แมวน้อยในอุ้งมือนาง ตัวสั่นน้ำตาไหล ขนลุกพอง และชุ่มอยู่ด้วยเลือดที่กบปาก ด้วยน้ำใจมนุษย์ร่วมกับบุคลากรทางการแพทย์ และการมีชีวิตที่มากกว่าหนึ่งของแมว อุบัติเหตุในครั้งนี้ไม่มีผู้ใดเสียชีวิต

และแน่นอนว่าที่สุด ในปีใหม่นี้ขอให้ผู้อ่านทุกท่าน และแม้ผู้ที่ผ่านมาเจอโดยบังเอิญ อยู่ดีกินอิ่ม โชคดีมีชัย เจริญยิ่งในหน้าที่การงาน สุขกายสบายใจ โดยทั่วกันครับ

ขอบคุณมากมายครับ