พฤษภาเลือด ความเงียบงัน ของ ‘กองทัพ’หลัง ยิง เสธ.แดง ที่ศาลาแดง
ยุทธการแดงเดือด
ในความรู้สึกของ วาสนา นาน่วม สังคมไทยน่าเป็นห่วงเพราะการต่อสู้ทางการเมืองทำให้คนไทยชาชินกับการใช้ความรุนแรง ไม่รู้สึกรู้สมต่อความตายของผู้อื่น โดยเฉพาะถ้าเป็นพวกคนบ้านนอก รากหญ้า
หรือถ้าเป็นชีวิตของนายทหารอย่าง เสธ.แดง พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล ก็ยังมีคนคิดต่างและต่างสีสะใจ ยินดี ปลาบปลื้ม
ขอบคุณมือสังหาร
โดยหาคิดไม่ว่า มันได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการใช้อำนาจในมุมมืด หรือการเล่นใต้ดิน เพราะเสธ.แดงถือเป็นแกนนำการชุมนุมคนหนึ่ง เมื่อเริ่มที่เสธ.แดงได้รายต่อไปก็ย่อมมีได้อีก
จึงไม่แปลกที่เมื่อรู้ข่าว เสธ.แดงถูกยิงหัว แกนนำ นปช.โดยเฉพาะ “3 เกลอ” และ “กี้ร์” อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง จะหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
เพราะไม่รู้ว่าวันไหนจะเป็นคิวของตน
งานพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ 17 พฤษภาคม และงานพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน จึงคลาคล่ำไปด้วยคนเสื้อแดงที่รักเคารพเสธ.แดง
โดยพวกเขาขนานนามให้เป็น “นักรบ ทหารกล้าของประชาชน”
พวกเขาต่อแถวกันยาวสุดลูกหูลูกตาเพื่อรดน้ำศพเสธ.แดงที่ศาลา 9 วัดโสมนัสวรวิหาร ส่วนใหญ่แสดงความรักด้วยการจับมือ จับหน้าและหัวอันบวมเป่งอย่างไม่รังเกียจ
แน่นอน ทุกคนร่ำไห้ พร้อมกับสาปแช่งคนฆ่า
ไม่น่าเชื่อว่าคนตายไปแล้วก็น่าจะอโหสิกรรมให้กัน อย่างน้อยชีวิตของเสธ.แดงตอนเป็นทหารหนุ่มก็เสียสละเสี่ยงตายรบเพื่อปกป้องชาติบ้านเมือง
ไม่น่าเชื่อที่ไม่มีพวงหรีดจากกระทรวงกลาโหม
แม้แต่เพื่อนร่วมรุ่น ตท.11 ด้วยกันบางคนก็ไม่ได้มีการส่งหรีด เช่นเดียวกับทหารม้าหลายคนก็เงียบหาย
ทั้งๆ ที่สนิทกับเสธ.แดง
อาจเพราะกลัวจะเดือดร้อน ถูกมองว่าสนิทสนมกับเสธ.แดง เพราะบรรยากาศตกอยู่ในยุคถูกตราหน้าให้ทหารเป็น “แตงโม” ง่ายๆ
ต้องยอมรับถ้าเสธ.แดงมีชีวิตอยู่ก็อาจเป็นภัยมหันต์ต่ออีกหลายชีวิต
แม้แต่บิ๊กทหารบางคนที่เสธ.แดงออกมาด่าทอทุกวันว่าเป็นทหารตุ๊ด ทหารแต๋ว ทั้งผ่านการให้สัมภาษณ์และในเว็บไซต์ของเสธ.แดงเอง ก็มีทหารเข้าไปอ่านและเก็บข้อมูลรายงานนาย
จึงไม่แปลกที่ ผบ.ทบ.จะให้คณะกรรมการสอบสวนความผิดของกองทัพบก
สรุปผลเสนอต่อ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมให้พักราชการเสธ.แดงตั้งแต่วันที่ 4 มกราคม 2553 ก่อนที่วันที่ 14 มกราคม จะเกิดเหตุยิงเอ็ม 79 ใส่ บก.ทบ.และกลาโหม
และยังมีการยิงซ้ำอีกครั้งเมื่อมีข่าวการหารือระหว่างกองทัพบกกับกระทรวงกลาโหมเสนอให้ปลดเสธ.แดงออกจากราชการพร้อมถอดยศ
โดยเสนอไปยังนายกรัฐมนตรีแล้ว
เพราะเป็นการเสนอปลดนายพลของกองทัพไทยจึงต้องนำขึ้นทูลเกล้าฯ แต่ยังไม่ทันที่คำสั่งปลดจะออกมาก็มีการปลดชีวิตก่อน
วาสนา นาน่วม เห็นว่า หากเสธ.แดงรอดจากกระสุนสังหารการสูญเสียคงมากขึ้นโดยเฉพาะกำลังพลที่ต้องบุกเข้ากระชับพื้นที่หรือสลายการชุมนุม เพราะหากเสธ.แดงยังอยู่ในช่วงก่อนถึงวันที่ 19 พฤษภาคมอันเป็นวันดีเดย์
ในการปะทะของกองกำลังติดอาวุธและการ์ดเสื้อแดงกับทหารในพื้นที่รอบนอก หลายๆ จุดก็คงไม่พ้นที่เสธ.แดงจะต้องออกไปช่วย
คาดว่าทหารอาจถูกเอ็ม 79 แบบยิงแม่นๆ อีกหลายลูก คงเจ็บและตายอีกเพียบ
ไม่แค่นั้น เสธ.แดงในฐานะแม่ทัพอาจคิดรูปแบบสงครามจรยุทธ์ใหม่ๆ ให้เข้ากับสภาพการณ์ในการให้กองกำลังอาวุธและการ์ด นปช.ต่อสู้กับทหาร
แต่เมื่อไม่มีเสธ.แดงการต่อสู้จึงเป็นไปตามยถากรรม
แม้ ศอฉ.จะอุตส่าห์นั่งนับยอดว่าในช่วงการปิดล้อมมีกองกำลังติดอาวุธยิงเอ็ม 79 มากถึง 58 ลูก และมีการจับกุมได้อีก 116 ลูก แต่ปรากฏว่าไม่ตรงเป้า ไม่ได้ทำให้ทหารระคายผิวเลยแม้แต่น้อย
อันอาจเป็นการสะท้อนว่า มือยิงเอ็ม 79 ไม่ใช่มืออาชีพ เพียงแต่อาจเป็นคนที่ยิงได้แต่ยิงไม่เป็น
ยิงเพื่อให้รู้สึกว่าได้ต่อสู้และตอบโต้ได้เท่านั้น
เพราะปกติแล้วเสธ.แดงไม่ได้ทำหน้าที่ยิงแค่เป็นคนคำนวณระยะ มุมและวิถีโดยอาศัย google earth เป็นเครื่องมือในการวัดระยะในแผนที่และคำนวณจากพื้นที่จริงประกอบ
ในอีกมุมหนึ่งก็สะท้อนความสามารถในการคำนวณซึ่งไม่ใช่คุณสมบัติของทหารม้า หากแต่ที่คำนวณเก่งมักจะเป็นพวกทหารเหล่าปืนใหญ่
เมื่อไม่มีเสธ.แดงกองทัพแดงก็อ่อนปวกเปียกทันใด อ่อนแบบชนิดที่ว่าทหารหลายนายที่เข้าปฏิบัติการยอมรับว่าการเข้าสลายง่ายดายกว่าที่คาดเยอะ จึงไม่แปลกที่ ศอฉ.และกองทัพจะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับต้นๆ
เพราะได้ประโยชน์จากการตายของเสธ.แดงมากที่สุด
กระนั้น ถ้าเสธ.แดงยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่ใช่ว่าทหารจะไม่ชนะ หรือสลายม็อบไม่สำเร็จ แต่อาจจะยากขึ้น มีการต่อสู้ต่อต้านที่สมน้ำสมเนื้อ
ทหารรวมทั้งคนเสื้อแดงหรือการ์ด นปช.ก็คงจะตายกันมากกว่านี้
ไม่แน่ด้วยว่า เสธ.แดงอาจได้ “ตายคาราชประสงค์” ในวันที่ 19 พฤษภาคม ตามที่เคยลั่นวาจาไว้เมื่อครั้งประกาศต่อต้านการยอมรับโรดแม็ปของนายกรัฐมนตรีและยุติการชุมนุมว่าจะสู้จนกว่าจะได้ชัยชนะ
“ถ้าไม่ยุบสภาก็ตายคาราชประสงค์”
เพราะในสถานการณ์การต่อสู้เช่นนั้นถ้าเสธ.แดงยังคงเคลื่อนไหวอยู่ ไม่หนีก็คงไม่รอดกระสุนของทีมสไนเปอร์ที่จ้องเด็ดหัวกลางสมรภูมิ
กระนั้น เสธ.แดงก็คงจะภูมิใจกว่าที่ได้ตายคาสนามรบ
ดีกว่าถูกลอบกัด ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้สู้เลย
ก่อนหน้านั้นเสธ.แดงมีความมั่นใจในระบบป้อมค่ายและการป้องกันตัวเองอย่างยิ่ง เพราะนอกจากแนวรั้วที่มีทั้งไม้รวกแหลม ยางรถยนต์ ตาข่ายแล้ว แนวหลังยังเตรียมระเบิดเคลโมไว้รอต้อนรับ
หากรถสายพานลำเลียงพลของทหารม้าบุกเข้ามา
ไม่นับรวมถังแก๊สต่อท่อผ่านสายยางยาวมาถึงถนนพร้อมแกลลอนน้ำมันวางไว้ตามจุดต่างๆ เพื่อเตรียมไว้เผารถเกราะ
รวมถึงระเบิดเพลิงที่มั่นหมายจะเข้าไปหยอด
จนเกิดความเชื่อว่า ถ้าทหารบุกเข้าจะต้องตายอีก 200 ศพ รวมถึงคนเสื้อแดงอีกด้วย
โดยที่ไม่ทันได้คิดเลยว่าจะต้องเจอกับหน่วยรบพิเศษทั้ง 3 เหล่าทัพ แยกย้ายกระจายอยู่ตามรางรถไฟลอยฟ้าบีทีเอสทุกเส้นทางรอบพื้นที่ชุมนุมพร้อมจะใช้สไนเปอร์ยิง
เสธ.แดงหรือเสื้อแดงทุกคนที่แหยมเข้ามา ไม่ว่าในมือจะมีปืนหรือแค่ระเบิดเพลิงก็ตาม
เสธ.แดงเคยประกาศท้ารบทำ “ยุทธหัตถี” ที่ทุ่งศาลาแดง รบกันแบบลูกผู้ชาย ตัวต่อตัว กับ “3 เกลอ” ศอฉ. แต่จะมีใครบ้ามาทำ “ยุทธหัตถี” กับเสธ.แดง
ในเมื่อมีวิธีอื่นที่ง่ายกว่าเยอะ
ในที่สุด เสธ.แดงก็ถูกกระทำ “ยุทธหัตถี” ในอีกรูปแบบหนึ่งจนตายคาทุ่งศาลาแดง เป็น “ยุทธหัตถี” แบบที่ลูกผู้ชายเขาไม่ทำกัน
โดยที่มีคนรู้เรื่องนี้อยู่เบื้องหลังไม่เกิน 3 คน
หลังเสธ.แดงตายฝ่ายทหารปิดปากเงียบ ไม่มีใครคุยว่าใครเป็นคนยิง แม้มือยิงจะแอบปลื้มและได้รางวัลไปแล้ว
