LAST BREATH | ‘งานใต้สมุทร’

15.03.2026

ภาพยนตร์ | นพมาส แววหงส์

เราแทบไม่เคยได้นึกกันเลยว่า ความสะดวกสบายในชีวิตประจำวันซึ่งเรามักมองข้ามและนึกว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาเหมือนกับว่ามันมีอยู่เองตามธรรมชาติของมันนั้น ล้วนได้มาโดยหยาดเหงื่อและชีวิตของเพื่อนร่วมโลกที่ต้องลำบากลำบนในสถานการณ์สุดโหดและบางครั้งก็ต้องเสี่ยงชีวิต

ลึกลงไปใต้ท้องทะเลท้องสมุทรข้ามประเทศข้ามทวีป มีท่อลำเลียงก๊าซหรือสิ่งอำนวยความสะดวกในชีวิตเรา เช่นอุปกรณ์สื่อสารโทรคมนาคมและอื่นๆ สร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ แล้วยังต้องมีการบำรุงรักษาตามสภาพและกาลเวลา

ซึ่งการวางเส้นทางลำเลียงสาธารณูปโภคเหล่านั้น ไม่น่าจะใช่เรื่องที่ทำกันได้ง่ายๆ ต้องใช้การคิดคำนวณอย่างละเอียดรอบคอบและเทคโนโลยีขั้นสูง รวมทั้งความสามารถในการบริหารจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ

ลองนึกดู ขนาดการวางสายรถไฟบนดินในยุคแรกเริ่มนั้น ผู้บุกเบิกต้องแผ้วถางภูมิประเทศ บุกป่าโค่นไม้ถางทาง แม้แต่ตัดเข้าทะลุภูเขา เพื่อวางเส้นทางคมนาคม แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและชีวิตกรรมกรที่สูญเสียไปโดยอุบัติเหตุบ้าง โดยภัยธรรมชาติ โดยภัยจากเจ้าของถิ่นชนพื้นเมืองดั้งเดิมบ้าง

กระนั้นก็ยังมีเส้นทางสาธารณูปโภคที่ช่วยให้ประชากรโลกใช้ชีวิตได้อย่างสะดวกสบาย อีกอย่างที่เรามักมองไม่เห็นเพราะอยู่ลึกลงไปในท่อใต้ท้องน้ำ ในอุโมงค์หรือฝังอยู่ใต้ดิน

Last Breath เปิดโลกทัศน์ให้เราเห็นโลกที่น้อยคนจะรู้จัก เห็นการทำงานเสี่ยงภัยเสี่ยงชีวิตใต้ทะเลลึกของผู้คนที่มีทักษะพิเศษเหล่านั้น

ชีวิตอันสุขสบายของผู้คนทั่วไปนั้นใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ ดุจดังลัดนิ้วมือเลย

นักประดาน้ำแบบ “อิ่มตัว” (saturation divers) เป็นอาชีพอันทรหดซึ่งต้องทำงานใต้ทะเลความลึกมากกว่าการดำน้ำทั่วไปเพื่อชมวิวทิวทัศน์ใต้ทะเลและอยู่ใต้น้ำเป็นระยะเวลานานหลายสัปดาห์ โดยอาศัยอยู่ในแคปซูลอัดแรงดันและหายใจด้วยอากาศที่มีส่วนผสมโดยเฉพาะเพื่อให้ทำงานยากๆ ใต้ท้องทะเล

แม้พอเสร็จงานแล้วก็ยังกลับขึ้นสู่ผิวน้ำโดยทันทีไม่ได้ ต้องอยู่ในห้องลดแรงดันปรับสภาพร่างกายให้กลับมาหายใจตามปกติอีกหลายวันหรืออาจถึงสัปดาห์

อาชีพนี้จึงมีแรงจูงใจเป็นค่าตอบแทนสูงถึงสูงมากตามระดับประสบการณ์เมื่อเทียบกับคนใช้แรงงานทั่วไป เพื่อแลกกับความเสี่ยงสูงในสถานการณ์ยากลำบากที่ต้องใช้ทักษะและร่างกายที่ฝึกฝนมาโดยเฉพาะ

Last Breath เป็นดรามา-ทริลเลอร์อันชวนระทึก สร้างจากเหตุการณ์จริงซึ่งเคยเป็นหนังสารคดีชื่อเดียวกันนี้เมื่อ ค.ศ.2019 โดยผู้กำกับคนเดียวกันซึ่งอยากขยายเรื่องราวให้ชวนตื่นเต้นระทึกขวัญและลุ้นไปกับอันตรายของสถานการณ์คับขันของตัวละคร

คริส เลมอนส์ (ฟินน์ โคล) วางแผนจะแต่งงานกับคู่หมั้นที่รักกันปานจะกลืนกิน มิไยที่เธอจะห่วงความปลอดภัยในอาชีพของเขา แต่คริสก็ให้ความมั่นใจว่า เขาเป็นนักดำน้ำที่ชำนาญงานและขอเวลาจากไปทำงานซ่อมและบำรุงรักษาท่อก๊าซธรรมชาติลึกลงไปใต้ทะเลเหนือเป็นเวลาสี่สัปดาห์ ก่อนแต่งงาน

งานนี้มีหลายจุดที่ต้องบำรุงรักษา จึงต้องใช้ทีมนักดำน้ำหลายกลุ่มออกทะเลไปกับเรือใหญ่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันอันเดร เจนสัน (คลิฟฟ์ เคอร์ทิส)

ทีมปฏิบัติงานจะถูกส่งลงทะเลน้ำลึกไปใน “ระฆังดำน้ำ” (diving bell) โดยมีสายเคเบิลต่อกับเรือใหญ่ แต่ละทีมจะประกอบด้วยหัวหน้าทีม ซึ่งจะต้องประจำการอยู่ในระฆัง และนักดำน้ำสองคน ซึ่งจะถูกส่งออกไปทำงานบำรุงรักษา โดยเชื่อมต่อกับระฆังด้วย “สายสะดือ”

หัวหน้าทีมของคริสคือ ดันแคน อัลค็อก (วู้ดดี้ แฮร์เรลสัน) และเพื่อนร่วมทีมอีกคน คือเดวิด ยัวซ่า (ซิมู ลิว) ผู้ดูเหมือนไม่ค่อยเป็นมิตรนัก เพราะไม่ค่อยอยากพูดจาปราศรัยกับใคร

เมื่อเดวิดและคริสออกจาก “ระฆัง” ไปปฏิบัติงานซ่อมแซมท่อส่งก๊าซ ยังไม่ทันไรก็เกิดเหตุขึ้นบนเรือใหญ่ อุปกรณ์ควบคุมตำแหน่งเรือเกิดขัดข้องและตำแหน่งเรือเริ่มลอยไปตามกระแสคลื่น

กัปตันจะทิ้งสมอเรือลงพื้นสมุทรก็ไม่กล้า เพราะเกรงจะไปโดนท่อก๊าซ สร้างความเสียหายใหญ่หลวง จึงหันมาใช้วิธีบังคับเรือด้วยมืออย่างยากลำบาก

ลึกลงไปใต้สมุทร เดวิดกับคริสโดน “สายสะดือ” ลากห่างออกไป ต้องพยายามกลับขึ้นบน “แท่น” (manifold) แต่สายสะดือของคริสไปขัดอยู่กับด้านข้างของแท่น ทำให้สายสะดือขาด และเดวิดบอกให้คริสหันไปใช้ออกซิเจนสำรองในการหายใจแทน รวมทั้งหาทางกลับมาอยู่บนแท่นให้ได้ มิฉะนั้นการช่วยชีวิตจะทำไม่ได้ เพราะไม่สามารถหาตัวเขาได้ง่ายๆ

ความเป็นความตายของคริสขึ้นอยู่กับความรวดเร็วในการกู้ภัย โดยที่ทุกคนตระหนักว่าออกซิเจนสำรองมีเพียงพอแค่ 10 นาที

ทีมงานทำงานกันแบบไม่ยอมเลิกรา เพราะเห็นคุณค่าของชีวิตมนุษย์และเพื่อนร่วมงาน

คงเดากันได้นะคะ ว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร หาไม่หนังก็คงมีตอนจบที่ชวนหดหู่ แทนที่จะชุ่มชื่นหัวใจ และสร้างแรงบันดาลใจแก่คนดู

ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นได้ แม้หลังจากที่สมองของคริสขาดออกซิเจนไปถึง 29 นาที

โดยทั่วไปหากสมองมนุษย์ขาดออกซิเจนไปเพียงห้าหรือสิบนาที สมองก็จะตาย แม้ว่าจะกลับมาหายใจได้ แต่ก็จะขาดการรับรู้และมีชีวิตอยู่ในสภาพ “ผัก” เหมือนเจ้าชายนิทรา

แต่ตัวหนังสือท้ายเรื่องบอกว่า ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าทำไมคริสถึงได้กลับมามีสติรับรู้ได้เหมือนคนปกติ และสมองไม่ได้เสียหายไปอย่างถาวร หรือดูเหมือนไม่เสียหายไปเลยด้วย มีแต่เพียงการเดากันว่า คงเป็นเพราะสภาพอุณหภูมิเย็นเฉียบและแรงความกดอากาศซึ่งทำให้แตกต่างจากสภาพขาดออกซิเจนบนผิวโลก

ตัวหนังสือยังบอกด้วยว่า เพียงไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ทีมงานทั้งสามคนก็กลับลงไปทำงานที่ทิ้งค้างไว้ให้ลุล่วง

คนดูได้โอกาสเฮและดีใจไปกับพระเอกของเรื่องด้วย

นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่คนทั่วไปชอบดูหนังกัน เพราะได้รู้ได้เห็นได้เปิดทัศนะไปสู่โลกกว้างที่เราๆ ท่านๆ อาจไม่มีโอกาสได้เจอะเจอในชีวิตปกติสามัญของตนเอง

เป็นประสบการณ์ทางอ้อม หรือ vicarious experience ในการเสพงานศิลปะ…