เรื่องสนุก

มองบ้านมองเมือง | ปริญญา ตรีน้อยใส

เมื่อหลายหลายปีก่อน เคยไปเป็นอาจารย์พิเศษ ที่วิทยาลัยก่อสร้างแห่งหนึ่ง ที่กำลังขอปรับวิทยฐานะเป็นมหาวิทยาลัย ได้รับทราบที่มาและเหตุผล ว่าเป็นไปตามค่านิยมในสังคม ที่ให้คุณค่าปริญญาบัตรมากกว่าประกาศนียบัตร

แม้ในตอนนั้น ยืนยันว่า การเรียนการสอนยังมุ่งเน้นผลิตช่างเขียนแบบ ช่างก่อสร้าง ช่างควบคุมงาน และช่างเทคนิคต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับงานออกแบบและก่อสร้าง ตามภารกิจเดิมด้านอาชีวศึกษา

แต่ผลการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว กลับทำให้ทุกวันนี้ตลาดแรงงานขาดแคลนช่างต่างๆ ด้วยผู้ที่สำเร็จช่างระดับประกาศนียบัตร จะต่อยอดไปถึงปริญญาบัตร เป็นวิศวกรหรือสถาปนิกทั่วหน้า

เช่นเดียวกับหลายสถาบัน ที่เดิมเป็นโรงเรียนเทคนิค หรือวิทยาลัยเทคนิค ล้วนยกระดับเป็นวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัย เปิดสอนระดับปริญญาตรี โท และเอก

สภาพดังกล่าวอาจสอดคล้องกับความเจริญก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ เช่น มีโปรแกรมมากมายทำหน้าที่ได้ดีกว่าช่างเขียนแบบ มีเครื่องจักรกล หรือหุ่นยนต์ ช่วยในการก่อสร้างและในโรงงาน

แต่ก็ยังมีหลายงาน ที่ยังต้องการช่างระดับอาชีวศึกษา อาทิ การควบคุมงานในสถานที่ก่อสร้าง การควบคุมตรวจสอบระบบและเครื่องจักรกลในโรงงาน เป็นต้น

อีกทั้งเพื่อคุณภาพงานก่อสร้าง โดยเฉพาะความมั่นคงแข็งแรง จึงมีกฎระเบียบ กำหนดให้มี ช่างควบคุมงาน ในสถานที่ก่อสร้าง เหมือนกับมีแพทย์และพยาบาลในสถานพยาบาล มีเภสัชกรประจำร้านขายยา มีครูประกาศนียบัตรในสถานศึกษา

รวมไปถึงผู้ตรวจสอบบัญชีหรือทนายความต้องมีใบอนุญาต

ทุกวันนี้ หน้าสถานที่ก่อสร้างทุกแห่ง แม้จะมีป้ายประกาศที่ระบุชัดเจนชื่อช่างควบคุมงานสถาปัตยกรรมและวิศวกรรม แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครสนใจตัวตน หรือการประจำการของเจ้าของชื่อ หากเป็นเพียงป้ายพิธีกรรม เหมือนรายชื่อกรรมการกฐิน

ในเวลาเดียวกัน เนื่องจากจำนวนประชากรลดลง และการย้ายจากภาคอุตสาหกรรมก่อสร้าง ไปสู่ภาคบริการมากขึ้น ทำให้แรงงานก่อสร้างที่เห็นทั่วบ้านทั่วเมืองนั้น ล้วนเป็นชาวต่างชาติ ส่วนใหญ่เป็นช่างไร้ฝีมือ และขาดประสบการณ์ ด้วยมาจากพื้นที่ยังไม่พัฒนา

จึงไม่แปลกที่จะมีข่าวอุบัติเหตุในสถานที่ก่อสร้าง โดยเฉพาะงานก่อสร้างนั่งร้าน หรือส่วนงานชั่วคราว เพราะเป็นคำตอบสุดท้ายของ แรงงานไร้ฝีมือ และ ช่างควบคุมงานไร้ตัวตน

สำหรับคนทั่วไป นอกจากไม่รู้ความใน อีกทั้งไม่ได้รับข้อมูล จึงสนุกปากไปกับกระแสโซเชียล ประณามผู้ออกแบบบ้าง เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างบ้าง หรือรัฐมนตรีที่รับผิดชอบบ้าง ไปจนถึง ความเชื่อในอาถรรพ์ อาเพศ และการโคจรของดวงดาว

ตราบใดยังมีคนป่วยไปซื้อยาจากร้านขายยา โดยไม่ตรวจสอบว่ามีเภสัชกรประจำการเป็นผู้แนะนำยาและการใช้อย่างถูกวิธี

ตราบใดยังมีคนไปคลินิกเสริมความงาม ยอมทำศัลยกรรมหรือรับประทานสารเคมี โดยไม่ตรวจสอบว่ามีแพทย์ที่มีใบประกอบวิชาชีพเฉพาะด้านประจำการ และเป็นผู้รักษา

ทั้งสองรายการ ล้วนเกี่ยวข้องกับร่างกายและชีวิตโดยตรง ส่วนอุบัติเหตุในสถานที่ก่อสร้างที่ห่างไกลจากที่อยู่ และผู้เสียหายก็เป็นคนอื่น จึงกลายเป็นเรื่องเคราะห์กรรม บาปบุญ ของผู้เสียหาย

มากกว่าตระหนักถึงภยันตรายในชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนคนไทย ผู้เสียภาษีที่ไม่เคยสนใจระบบการทำงาน ที่มีผู้ออกแบบ ผู้รับเหมาก่อสร้าง ผู้จัดการและควบคุมงานก่อสร้าง คณะกรรมการการก่อสร้าง ที่เป็นไปตามกฎระเบียบ และมีค่าตอบแทนในการทำงาน

อีกทั้งสมาคมและสภาวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง ไม่เคยออกมาชี้แจง ให้คำอธิบายที่ถูกต้อง ตามความจริงที่เกิดขึ้น หรือตามหลักวิชาการวิชาชีพ

กรณีอาคาร สตง. ที่ถล่มตอนแผ่นดินไหว หรืองานก่อสร้างทางยกระดับ ถนนพระรามที่สอง ที่ถล่มหลายครั้ง เลยเป็นแค่เรื่องสนุกเหมือนซีรีส์เกาหลี