“กำไล” เตือนใจ | สถานีคิดเลขที่12 โดย สุวพงศ์ จั่นฝังเพ็ชร

สถานีคิดเลขที่12 | สุวพงศ์ จั่นฝังเพ็ชร

“กำไล” เตือนใจ

หลังการพักโทษ ในวันที่ 11 พฤษภาคม นายทักษิณ ชินวัตร ย่อม”ตัวเบา”ขึ้น

แต่ กระนั้นจะ “เบาใจ”เลย คงไม่ได้

เพราะอย่างน้อยที่สุด “กำไลอีเอ็ม” ที่ติดอยู่ข้อเท้า

ก็เป็น”สัญลักษณ์”เตือนใจสำคัญประการหนึ่ง

แม้ กระทรวงยุติธรรม ภายใต้การกำกับดูแลของพรรคภูมิใจไทย และคนสายตรง”บุรีรัมย์” จะอำนวยความสะดวก”พักโทษ”ให้

แต่ก็ยังคงดำรง”คำเตือน”บางอย่างเอาไว้

คำเตือนว่าไม่มีใคร”ให้ หรือ รับ” ได้แบบเต็มร้อย

ยังมี”เงื่อนไข”ต่างๆพ่วงไว้เสมอ

โดยเฉพาะกับ”การเมือง” ที่ “มิหน่ายเล่ห์”นั้น สลับซับซ้อนยิ่ง

นายทักษิณ แม้จะได้ “อิสรภาพ”

แต่ก็เป็นอิสรภาพที่ถูก”จับจ้อง-เฝ้ามอง”อย่างใกล้ชิด

ทั้งจาก”มิตร” และ”ไม่ใช่มิตร”

หาก นายทักษิณ ตกผลึกชีวิต ว่าผ่านจุด”สูงสุด”และ”ต่ำสุด”มาแล้ว พร้อมจะวางหรือหยุด ทุกสิ่งลง

แรงเสียดทานหลังจากนี้ก็คง”น้อย”ลงมาก

แต่ หาก ไม่หยุด หรืออยู่ในสภาพอย่างนิยายกำลังภายในว่า “คนในยุทธจักรมิอาจเป็นตัวของตัวเอง” ย่อมถูกบุคคลหรือสถานการณ์ต่างๆบีบให้หยุดไม่ได้

สำหรับนายทักษิณเอง คดี112คดียึดทรัพย์ 1.7หมื่นล้าน รวมถึงคดีของน้องสาวและลูกที่ยังไม่ยุติ ก็อาจทำให้หยุดไม่ได้

คงต้องติดตามดูกันต่อไปว่านายทักษิณจะขับเคลื่อน”ชีวิต”โดยเฉพาะ ชีวิตการเมือง หลังจากนี้อย่างไร

แน่นอนว่า นายทักษิณ ในวันนี้ ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว

ในแง่อายุขัยก็่ร่วงโรยตามกฏธรรมชาติ

ในทางการเมือง ที่เคยดำรง”การนำ”มาโดยตลอด วันนี้มิใช่อีกต่อไปแล้ว

พรรคเพื่อไทย คือดัชนีชี้วัดที่ชัดเจน

ชัดเจนถึง “ภาวะถดถอย” จาก”นักแสดงนำ” ตอนนี้ อยู่ในสถานะ”ตัวประกอบ”

แม้จะได้เข้าไปแชร์อำนาจในฐานะพรรคร่วมรัฐบาล

แต่ บทบาทการชี้นำลดน้อยถอยลงอย่างมาก

ขณะที่ การตกเป็นเป้า แห่งการทำลายล้างจาก “การเมืองพันลึก”ก็ยังคงฝังตัวอยู่ และพร้อมจะกลายเป็น”พิษ”ได้อยู่ตลอดเวลา

หรือแม้แต่ “พันธมิตร”ในปัจจุบันคือพรรคภูมิใจไทย ก็ยังไม่อาจกล่าวได้ว่า ต่างฝ่ายต่างเทใจผูกสัมพันธ์อย่างไร้รอยต่อ

ตรงกันข้าม เราสัมผัสได้ถึง “ความต่าง”มากมายหลายอย่าง

และพร้อมจะขยายตัวเป็นปัญหาได้ตลอดเวลา

การเกี๊ยเซี๊ยะอำนาจไม่ถือว่ามั่นคงนัก

ทำให้ต่างฝ่ายต่างคุมเชิงซึ่งกันและกัน

ดังนั้นเมื่อใดที่ พรรคเพื่อไทยและตระกูลชินวัตร โดยเฉพาะ หลังนายทักษิณ ได้รับอิสระ และ”วิญญาณเดิม-เดิม”คืนร่าง อยากเรียกร้องเอาคืนวัน”แห่งความยิ่งใหญ่”กลับคืนมา

พรรคแกนหลักอย่างภูมิใจไทย ที่กุมอำนาจเอาไว้เบ็ดเสร็จ คงไม่ยอมง่ายๆ

พลังสีน้ำเงิน ย่อมต้องธำรงความเหนือกว่าพลังสีแดงเอาไว้

ซึ่งภาวะการณ์ต่างๆในวันนี้ก็ดูจะถูกปูทางให้เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ซึ่งนายทักษิณก็น่าจะเข้าใจและมองออก

ดังนั้นคงต้องวางเกม วางบทบาท หลังจากนี้โดยรอบคอบ

จะ”ดุดัน”หรือบุกตะลุยอย่างในยุครุ่งเรืองคงไม่ได้

อย่างน้อยในเบื้องต้น “กำไล”ที่ติดอยู่ในข้อเท้าอีกหลายเดือน

ก็น่าเตือนใจว่า”เกม”ไม่ได้อยู่ในมือของตัวเองที่กำหนดอะไรก็ได้อย่างในอดีตอีกแล้ว

แต่ คำถาม”ทักษิณ”คือตะเกียงที่หมดน้ำมันหรือยัง

ถ้ายัง “ทักษิณ”จะอดทนและรอได้ขนาดไหน

——————-