มองบ้านมองเมือง | ปริญญา ตรีน้อยใส
มีเหตุให้ต้องผ่านไปมองศูนย์การค้าหลายแห่ง ทั้งในกรุงเทพฯ และภูมิภาค พบว่า ช่วงเวลาตอนเช้าจนถึงบ่ายต้นๆ ที่ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ ที่เคยมีปัญหาผู้เข้าใช้บริการน้อยนั้น เปลี่ยนไปจากเดิม
หากเต็มไปด้วยผู้สูงวัยที่เลือกศูนย์การค้า เป็นจุดหมายของการออกไปใช้ชีวิตนอกบ้าน ตามข้อแนะนำของแพทย์ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ พบปะสังสรรค์เพื่อนฝูงคนรู้จัก
ทำกิจกรรมงานอดิเรก ออกกำลังกาย จับจ่ายซื้อของ รับประทานอาหาร
ไปจนถึงพบปรึกษาแพทย์
ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ นอกจากจะมีที่จอดรถหลายชั้นมากเหลือเฟือ ถนนทางเข้าออก ทางวิ่งยังกว้างขวาง สะดวกสบาย และปลอดภัย ด้วยช่วงเวลาดังกล่าว ผู้ใช้บริการยังน้อย
ศูนย์การค้าขนาดเล็ก นอกจากจอดรถง่าย ไม่ต้องวนเวียนขึ้นลง ยังไม่ต้องเดินไกล จึงเหมาะสำหรับคนที่นั่งรถเข็น ทั้งเข็นเองหรือมีคนช่วยเข็น
ศูนย์การค้าทุกแห่งจัดเตรียมห้องน้ำ ทั้งแบบเฉพาะคนชราหรือแบบธรรมดาทั่วไป ตามกฎหมาย มีสภาพและมีการดูแล สวยงาม สะอาด และถูกสุขอนามัย
รวมถึงทางเดิน บันไดเลื่อน ลิฟต์ ลานกิจกรรม และพื้นที่สีเขียวที่กว้างขวาง ตกแต่งสวยงาม เหมาะกับให้ผู้สูงวัยเดินเล่น นั่งพัก และพูดคุย
บางแห่งจัดเตรียมพื้นที่ส่วนกลาง สำหรับกิจกรรมนันทนาการ ร้องเพลง เต้นระบำ ทำงานฝีมือ บางแห่งเป็นที่รู้กันว่า จัดเตรียมเวทีปล่อยของ ร้องเพลงคาราโอเกะ รวมทั้ง ออกกำลัง ไทชิหรือไทเก๊ก แอโรบิก ลีลาศสุนทราภรณ์ หรือคอนเสิร์ต เพลงเอกหรือโกลเดนซอง
ในขณะที่ตลาดสดทั่วไปที่เฉอะแฉะ มืดสกปรก และอันตราย สินค้าไม่ปลอดสารพิษ ซูเปอร์มาร์เก็ตในศูนย์การค้าจะสะอาด สว่าง และสวยงาม มีสินค้ามากมาย ทั้งกรีนออร์แกนิก ปลอดสารพิษ จัดวางสินค้าให้เลือกหาง่าย เปิดโอกาสให้หยิบ จับ บีบนานเท่าที่ต้องการ
ด้วยรู้ว่าผู้สูงวัยมีปัญหากับการสแกนดูรายการอาหาร สั่งอาหาร และจ่ายเงิน ร้านอาหาร ร้านกาแฟยินดีต้อนรับด้วยรายการอาหารเครื่องดื่ม พร้อมรูปภาพขนาดใหญ่ ระบุราคาพิมพ์บนกระดาษแบบเดิม จัดพนักงานคอยบริการช่วยเหลือรับรายการ และแจ้งค่าอาหาร ทุกอย่างยังเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เอไอ และรับธนบัตรเงินสด
ยังไม่รวมห้างสรรพสินค้า ร้านค้า ธนาคาร คลินิกแพทย์ ทันตแพทย์ ร้านยา รวมทั้งสาขาโรงพยาบาล ด้วยเหตุที่ผู้สูงวัยเป็นกลุ่มที่มีกำลังซื้อสูง และพร้อมจ่ายเมื่อพึงพอใจ
ศูนย์การค้าในวันนี้จึงกลายเป็นศูนย์รวมผู้สูงวัยที่ภาคเอกชนเป็นผู้ลงทุน ผู้จัดเตรียมกิจกรรม และเจ้าหน้าที่พร้อมสนองตอบความต้องการคนชราที่เข้าใช้บริการ
เรื่องแบบนี้อาจมีน้อยในต่างประเทศ ที่สวัสดิการของรัฐครบถ้วนเลยทำให้ข้าราชการที่ขยันเดินทางไปทัศนศึกษาศูนย์คนชราในต่างประเทศไม่รู้ เช่นเดียวกับนักวิชาการด้านผู้สูงวัยมัวแต่รับจ้างทำวิจัย เขียนบทความลงวารสารต่างประเทศ เลยเสนอให้สร้างศูนย์กลางกิจกรรมของผู้สูงวัยตามทฤษฎีในต่างประเทศ
คงเป็นเพราะข้าราชการและนักวิชาการไทยมีความมั่นคงทางการงานและการเงิน แค่ทำตามเคพีไอที่กำหนด แค่จดจำเรื่องผู้สูงวัย เฉพาะที่เห็นในต่างประเทศก็ได้เลื่อนตำแหน่ง และรับค่าจ้างในแต่ละเดือน
ต่างไปจากเจ้าของ ผู้บริหาร และพนักงานในศูนย์การค้าที่ต้องดิ้นรน เพื่อความอยู่รอดของธุรกิจการค้าบริการ ในสภาวการณ์ที่เปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนขาด จนมองเห็นผู้สูงวัยเป็นโอกาส เช่นเดียวกับวัยรุ่น วัยทำงาน หรือวัยเด็ก
ประเทศไทยจึงก้าวสู่สังคมผู้สูงวัย มีศูนย์การค้าเป็นศูนย์ผู้สูงวัยไทยที่ได้รับความนิยมเหมือนนุ่งยีนห่มสไบ
