THE DEVIL WEARS PRADA | ‘ยี่สิบปีให้หลัง’

16.08.2026

ภาพยนตร์ | นพมาส แววหงส์

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก…

20 ปีเข้าแล้วที่ The Devil Wears Prada ซึ่งเปิดตัวเมื่อกลางทศวรรษแรกของสหัสวรรษที่ 3 อย่างได้ใจแฟนหนังและคนในวงการแฟชั่นจำนวนมาก ถูกเรียกร้องให้ต้องกลับมาอีกครั้งในชื่อเดิมแต่มีเลขสองต่อท้าย โดยกำหนดท้องเรื่องให้เวลาในชีวิตตัวละครผ่านไป 20 ปีเหมือนกัน

เหตุผลธรรมดาสามัญที่สุด คือวัยของนักแสดงจะได้ล่วงเลยไปพร้อมวัยของตัวละคร

แม้ว่าทั้งสองดารานำ-เมอริล สตรีป และแอนน์ แฮธาเวย์-ดูเหมือนจะไม่อยากกลับมาเล่นบทเดิมเรื่องเดิมอีก แต่สุดท้ายก็ไม่อาจฝืนกระแสความนิยมและความเย้ายวนใจของเงินตรา รวมทั้งความมุ่งมั่นของทีมงานที่จะขยายเรื่องราวของตัวละครชุดเดิมยืดต่อไปอีก

จากคราวแรกที่ดูเหมือนจะต้องต่อสู้กับแบรนด์ดังและคนในวงการแฟชั่นที่เกรงว่าหนังจะไปขัดเคืองแอนนา วินทัวร์ “เจ้าแม่วงการแฟชั่น” ตัวจริง บรรณาธิการนิตยสาร Vogue จอมเนี้ยบจอมบงการจอมหยิ่งยโส ซึ่งในชีวิตโดนลูกน้องหักหลังลาออกไปเขียนเปิดโปงแฉความร้ายกาจของนางในฐานะ “นางมารร้ายผู้สวมใส่แบรนด์หรู” จนสร้างมาเป็นภาพยนตร์ที่โชคดีได้เมอริล สตรีป มาสวมบทบาทอย่างแนบเนียนและสง่างามอย่างได้ใจคนดู

มาคราวนี้หลังจากได้เห็นหนังที่สร้างจากนวนิยายที่ได้แรงบันดาลใจจากชีวิตและตัวตนของเธอแล้ว ก็ประหนึ่งว่าคุณแอนนา วินทัวร์ เธอจะอ่อนข้อลง ไม่ได้คอแข็งเหมือนเดิม แถมยังแสดงท่าทีสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง…

คงเนื่องเพราะเมอริล สตรีป ใช้ฝีมือการแสดงเก่งกาจแบบหาคนเทียบได้ยาก ตีบทแตกละเอียดกระจุยและสร้างคาแรกเตอร์ที่น่าชิงชังหมั่นไส้ให้มีความเป็นมนุษย์อยู่เบื้องหลัง จนได้ใจคนดูที่ชื่นชอบในบทบาทของตัวละครเอก

จนเมื่อมีการประกาศสร้างภาคสอง หนังเรื่องนี้ก็ได้ครองรางวัลภาพยนตร์ที่คนดูรอคอยมากที่สุดของปี

หนังเดินรอยตามสูตรสำเร็จที่เคยสร้างความสำเร็จเปรี้ยงปร้างมาแล้วแทบทุกประการ แม้จะเทียบไม่ได้ในด้านความสดใหม่ของเรื่องราวและตัวละคร

อันประกอบด้วยแฟชั่นสวยหรูเฉิดฉายสำหรับตัวละครแทบทุกตัว โลกในฝันของคนสามัญ คาแรกเตอร์ที่ล้วนเข้าถึงได้แม้จะดูเหมือนระเหิดระหงเลิศลอยอยู่เหนือมนุษย์เดินดินกินข้าวแกง ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครดั้งเดิม ความยากลำบากของตัวเอกในการพิสูจน์ตัวเองจนชนะใจ “นางมารร้าย” ได้ ฯลฯ

ทว่าหนังก็ดูมีวุฒิภาวะมากขึ้นตามวัยที่เพิ่มพูนของตัวละคร และสะท้อนความเป็นไปและการแข่งขันของโลกธุรกิจในวงการนิตยสารแฟชั่นมากขึ้น

นิตยสารเล่มที่พิมพ์ด้วยกระดาษ ถูกโลกดิจิทัลครอบงำโดยพิมพ์น้อยลง บางลง ขนาดที่มิแรนดา พรีสต์ลีย์ (เมอริล สตรีป) บ.ก.อันยืนยงคงกะพันของนิตยสาร “รันเวย์” เปรยถึงฉบับเดือนกันยายน (The September Issue) ซึ่งเป็นการเปิดตัวของแฟชั่นฤดูใบไม้ร่วง ที่กำหนดแนวและสีสันของเสื้อผ้าที่ผู้คนจะสวมใส่ในปีที่จะถึง

โดยบอกว่า “ตอนนี้ฉบับเดือนกันยายนเล่มบางจนเอาไปใช้ขัดฟันได้เลย”…คือบางเหมือนไหมขัดฟันที่แทรกเข้าไปในซอกฟันได้ นั่นแหละความหนาของเล่มนิตยสารในยุคนี้สมัยนี้

นอกเรื่องหน่อยนะคะ…เคยมีสารคดีชื่อ The September Issue) เล่าถึงการผลิตนิตยสารโว้กฉบับเดือนกันยายนในปีหนึ่ง เป็นนิตยสารเล่มโตเป็นประวัติการณ์ มีความหนากว่าแปดร้อยหน้า หนักสองกิโลครึ่ง

หนังภาคสองข้ามช็อตกาลเวลามาถึงช่วงที่นิตยสาร “รันเวย์” ภายใต้การนำของมิแรนดาเกิดปัญหาใหญ่ คือการเปลี่ยนถ่ายอำนาจของเจ้าของกิจการจากรุ่นพ่อมาสู่รุ่นลูก

และทำให้แอนดี้ (แอนน์ แฮธาเวย์) ซึ่งเดินตามความฝันของตัวเอง โดยลาออกจากการทำงานที่นิตยสารแฟชั่นในตอนท้ายภาคแรก ประสบความสำเร็จในชีวิตนักเขียน จนกลายเป็นนักเขียนสารคดีมือรางวัล แต่ก็กลับต้องเจอปัญหาในโลกธุรกิจการพิมพ์ที่ซวดเซเช่นเดียวกัน

แอนดี้ถูกดึงตัวเข้ามาช่วยสะสางและแก้ปัญหาให้แก่เจ้านายเก่า คือนางมารร้ายคนเดิม

และกลับมาพบดีไซเนอร์อาวุโสผู้ปากร้ายแต่ใจดี ไนเจล (สแตนลีย์ ทุชชี) ผู้คอยหาเสื้อผ้าสวยๆ ชวนตื่นตะลึงให้เธอแต่งไปงานหรู

ในขณะที่เอมิลี (เอมิลี บลันต์) ผู้ช่วยอาวุโสของมิแรนดา ซึ่งเคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากับแอนดี้ แต่ก็เข้ากันได้ในที่สุด ไม่ได้ทำงานที่เดิมแล้ว แต่กลายเป็นผู้บริหารของแบรนด์ดังในวงการแฟชั่น ซึ่งเป็นสปอนเซอร์ใหญ่ของนิตยสารรันเวย์

เรื่องราวของความสัมพันธ์อันกลับตาลปัตร และการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ยังคงไม่ทำให้แฟนหนังผิดหวัง แม้จะเป็นการเดินเรื่องไปตามสูตรเดิมแทบทุกประการ