E-DUANG
แม้คำว่า “รักษาโรคเพื่อช่วยคน” อาจจะเร่อร่าล้าสมัยต่อบรรยากาศทางการเมืองปัจจุบัน
แต่ก็ตรงกับคำว่า”เยียวยา”ของไทยโบราณ
การเสนอคำว่า”เยียวยาใจ”ในท่ามกลางความขัดแย้งจาก เกษียร เตชะพีระ จึงฟังดูอบอุ่น
เท่ากับเป็นการปลอบประโลม
กระนั้น เมื่อนำไปวางเรียงอยู่เคียงข้างกับกรณี”สมยศ”และกับกรณี”สมบัติ”แทนที่จะนำไปสู่ความสงบและจบลงด้วยความเข้าใจ
ทั้งคนที่เป็น”ฝ่ายกระทำ” และคนที่เป็นฝ่าย”ถูกกระทำ”
ในบางเทศะกลับกลายเป็นการเติมเชื้อไฟยิ่งกว่าสาดน้ำมันให้เพลิงกระพือโหมโรมรันเข้าไปอีก
ข้อเสนอในแบบ ปราย พันแสง ต่อ”สมบัติ”จึงน่าสนใจ
น่าสนใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความพยายามในการ”เยียวยาใจ”ในกระสวนแบบ”อาจารย์เกษียร”
ตกลง”โรค”อันมาจากกรณี”สมยศ”หรือ”สมบัติ”จะจบหรือไม่
คำว่า”จบ”ย่อมมิใช่เป็นไปในแบบที่รู้ๆกันอยู่จากกรณี”สมยศ”ที่แต่ละคนพึงระวังกันเอง
เพราะมี”ผู้อาวุโส”เตือนให้ระวังตลอดสองรายทาง
ตรงกันข้าม จำเป็นต้องใช้ท่วงทำนองอย่างที่เรียกว่า”วิพากษ์”
ประมวลมาสังเคราะห์ วิเคราะห์แล้วสรุป
นั่นก็คือ จำแนกแยกแยะให้เห็นทั้งด้านอันถือว่าเป็นเรื่องดี และเรื่องไม่ดี
ที่พูดกันว่า 60 กับ 40 ที่พูดกันว่า 40 กับ 60 นั่นแหละ
เรื่องตัณหา ราคะ เป็นจุดอ่อนอย่างยิ่งในความเป็นปุถุชน มันไม่เคยปราณีใคร
ไม่ว่า”มาร์กซ์” ไม่ว่า”เหมา”
ด้านสองด้านของมาร์กซ์ ด้านสองด้านของเหมา จึงปรากฏ ตลอดสองรายทาง
การเลือกที่ดี ทิ้งที่ไม่ดี เลือกกาก เอาแก่น จึงสำคัญ
กระนั้น ปมเงื่อนมิได้อยู่ที่การพูด การแถลง หากแต่อยู่ที่การลงมือปฏิบัติ
เห็นได้จากคำหยันเย้ยกึ่งดี กึ่งสามานย์
เข้มงวดตนเอง ผ่อนปรนคนอื่น ต่อคนอื่นใช้ลัทธิมาร์กซ์ ต่อตนเองใช้ลัทธิเสรี
ในที่สุดก็วนสู่วังวนอย่างที่”เครางาม”เคยหงุดหงิด
นั่นก็เพราะพบเห็นแต่ผู้คนที่เทศนาในสิ่งที่ตนเองไม่เชื่อ กลายเป็นพูดอย่าง ทำอีกอย่าง
เมื่อเกิด”สภาวะ” ขึ้นก็มากด้วย”อารมณ์”
เป็นอารมณ์โกรธ เคียดแค้น ต้องการทำลายล้างเพื่อสร้างสิ่งใหม่ในพริบตาพลัน
นำไปสู่การโจมตีอย่างเหี้ยมโหด ไม่ปราณี
ไม่สามารถยึดกุมแนวทาง รักษาโรคเพื่อช่วยคน สามัคคี วิ จารณ์ สามัคคี วิจารณ์
นี่มิได้เป็นเรื่องของซ้ายหรือขวา มิได้เป็นเรื่องสังคมนิยมหรือทุนนิยม หากเป็นเรื่องของคน
เป็นเรื่องของ”ปุถุชน”ที่หนาด้วย”กิเลส”
เพียงแต่หลายคนพยายามขัดเกลา และในความพยายาม อาจคิดผิด นำไปสู่การกระทำที่ก่อปัญหาให้ผู้อื่น เนื่องแต่จุดอ่อน ตน เนื่องแต่ยังอยู่ในสังคมเก่า หมักหมม สะสม มายาวนาน
ถามว่าจะจัดการกับ”ปัญหา”อย่างไร กับ”คน”อย่างไร จะรักษา จะเยียวยา หรือว่าฆ่า ทำลาย
ฆ่าคน หรือ ฆ่าความคิด
