Smoking Behind Supermarket with You : เรื่องโรแมนติกของควันบุหรี่

การ์ตูนที่รัก | นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์

เมื่อดูการ์ตูนญี่ปุ่นนี้ครั้งแรก ขำมาก อดคิดไม่ได้ว่าผู้เขียนผู้สร้างช่างไม่เกรงใจ สสส.บ้างเลย ก่อนที่จะนึกได้ว่า สสส.น่าจะไม่สามารถทำอะไรกับฉากสูบบุหรี่ในหนังการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องนี้ได้ และหวังว่าจะทำอะไรไม่ได้ต่อไปในอนาคต

เป็นหนังที่มีฉากสูบบุหรี่เป็นตัวเดินเรื่องหลักทุกๆ ตอน แม้ว่าหนังจะพูดถึงพิษภัยบุหรี่บ้างแต่ก็น้อยเต็มที จะโดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตามหนังสร้างด้านสวยงามแก่การสูบบุหรี่ไม่มากก็น้อยแล้วแต่คนดูแต่ละคนจะมีทัศนคติอย่างไร

ฉากสูบบุหรี่อาจจะเป็นเพียงข้ออ้างมากกว่าอย่างอื่น พนักงานออฟฟิศชายอายุสี่สิบกว่า ซาซากิ กับพนักงานร้านสะดวกซื้อสาวอายุยี่สิบสี่ ยามาดะ มีข้ออ้างที่จะพบกันหลังเลิกงานเกือบทุกคืน ข้ออ้างนั้นคือสูบบุหรี่ด้วยกัน

ลองคิดดูว่าถ้าไม่มีกิจกรรมสูบบุหรี่เป็นสื่อกลางจะมีอะไรได้อีก ตอบเร็วๆ คือนั่งดื่มด้วยกัน

น่าสนใจว่าวิธีไหนจะดีกว่ากัน น่าดูกว่ากัน ดึงคนดูให้ติดตามได้แน่นอนกว่ากัน

จะเป็นวิธีไหนก็ตามฝ่ายที่เคร่งศีลธรรมก็คงไม่ชอบฉากนั่งดื่มด้วยกันทุกๆ คืนเป็นแน่

บุหรี่มีข้อเหนือกว่าที่มีควัน ฉากควันบุหรี่ที่ล่องลอยและอ้อยอิ่งสร้างความรู้สึกปลดปล่อยมีเสรี ภาพที่เห็นจึงเป็นงานศิลปะนำพาคนสองคนที่มีชีวิตจำเจได้ปลดปล่อยด้วยกันยามเลิกงาน เพียงแค่สูบบุหรี่ด้วยกันและคุยกัน ที่คุยกันก็ไม่มีสาระอะไร ขอแค่เวลาปลดปล่อยเท่านั้นเอง (รู้ รู้ มะเร็งปอดและหลอดลมอักเสบ โรคหัวใจด้วย ตัวละครทุกคนรู้ดี)

หนังไม่ได้ลืมหรือละทิ้งความจริงที่ว่าบุหรี่ทำลายสุขภาพ ในทางตรงข้ามหนังชี้ความจริงข้อหนึ่งในชีวิตว่าคนทุกคนที่สูบบุหรี่รู้แล้วว่าบุหรี่ทำลายสุขภาพ เหมือนกับที่รู้ว่าอาหารอะไรที่ไม่ดีต่อสุขภาพแต่มีน้อยคนที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมเพราะเหตุนี้

มีตอนหนึ่งที่ตัวเอกทั้งสองคนถึงเวลาต้องตรวจสุขภาพประจำปี ทั้งคู่รู้ดีว่าบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพและกังวลผลการตรวจ ครั้นตรวจผ่านก็โล่งใจไปสูบบุหรี่ต่อ

คนส่วนใหญ่ก็ทำกับผลตรวจไขมันแบบนั้น ผ่านได้ก็ไปต่อกับการบริโภคแบบเดิม

แทรกตรงนี้ว่าคนส่วนใหญ่ดีใจที่เอกซเรย์คอมพิวเตอร์หรือแม่เหล็กไฟฟ้าไม่พบอะไรผิดปกติ เป็นข่าวดีที่สร้างความชะล่าใจไปในตัว

การไม่ตรวจอะไรเลยแต่ดูแลสุขภาพด้วยทางสายกลางควรเป็นวิธีที่ดีกว่า

บุหรี่ในฐานะกิจกรรมร่วมกันมิใช่เรื่องเดียวที่น่าพูดถึง สถานที่เป็นอีกตัวแปรที่สำคัญ คือบริเวณหลังร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงที่อนุญาตให้พนักงานออกมาพักสูบบุหรี่ได้ ที่บริษัทของซาซากิมีห้องสูบบุหรี่เช่นกัน ประดามนุษย์เงินเดือนสิงห์อมควันใช้ออกมาผ่อนคลายสมองกันเสมอๆ

แต่บริเวณหลังร้านสะดวกซื้อทุกค่ำคืนเป็นบริเวณที่ทั้งสองคนจะได้พบกันคุยกันและเป็นตัวของตัวเองหลังจากต้องแปลงร่างทำงานทั้งวัน

ซาซากิเป็นมนุษย์เงินเดือนต้องทำตามคำสั่งเจ้านายทุกวัน

ยามาดะเป็นแคชเชียร์ร้านสะดวกซื้อต้องยิ้มแย้มบริการและโค้งคำนับลูกค้าทั้งวัน

หนังยังแสดงให้เห็นข้อจำกัดของสถานที่ตามความเป็นจริงด้วยการแฟลชแบ๊กไปที่ยุคสมัยที่คนเราสามารถยืนสูบบุหรี่หน้าร้านได้ หลังจากยุคนั้นผู้สูบบุหรี่จึงถูกจำกัดสถานที่ลงเรื่อยๆ

ชื่อหนังสูบบุหรี่หลังร้านสะดวกซื้อกับคุณสื่อครบทั้งเวลา สถานที่ และบุคคล

เวลาคือเวลาสูบบุหรี่

สถานที่คือหลังซูเปอร์มาร์เก็ต

องค์ประกอบที่สามคือ “กับคุณ” ซึ่งน่าสนใจมาก

ซาซากิเป็นชายวัยกลางคนขี้อายโดยเฉพาะตอนอยู่หน้าสาว

ยามาดะน่าสนใจมากขึ้นเหตุเพราะเธอดูเหมือนจะมีสองบุคลิกภาพ

ยามาดะในเวลาทำงานเป็นแคชเชียร์สาวน้อยเสียงสดใส สีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ท่าทางที่บริการลูกค้าทะมัดทะแมงแคล่วคล่องว่องไว มารยาทสุภาพเรียบร้อยเป็นที่หนึ่ง แต่ทั้งหมดที่เห็นได้จากการอบรมและฝึกหนัก หนังไม่ได้บอกว่ายืนกะกี่ชั่วโมงแต่เชื่อได้ว่านานเกินกำลังแน่เพราะเธอกลายร่างเป็นอีกคนหนึ่งหลังเลิกงาน

หลังเลิกงานเธอชื่อทายามะ ใส่ชุดบางๆ กระโปรงสั้น รวบผมและใส่ต่างหูคนละลักษณะ นั่งสูบบุหรี่หลังร้านสบายใจ

จนกระทั่งวันหนึ่งมีตาลุงซาซากิผ่านมา ทายามะจึงเชิญชวนให้นั่งสูบบุหรี่ด้วยกัน

สองคนคุยถูกคอกันนับแต่นั้น

ซาซากิหลงใหลยามาดะในเวลาทำงาน เวลามาซื้อของจะขอเข้าแถวจ่ายเงินกับยามาดะทุกครั้ง คุณลุงมาติดสาวน้อยแค่คิดยังเขินเลย คนดูที่อายุมากกว่าสี่สิบก็น่าจะเขินตามแต่ก็อดกระชุ่มกระชวยไปด้วยมิได้

พอเลิกงานจะยิ่งกระชุ่มกระชวยหนักข้อขึ้นไปอีก เหตุเพราะทายามะไม่เพียงใส่บางนุ่งสั้นสูบบุหรี่คุยถูกคอ ยังเปิดพุงและต้นแขนเป็นบางครั้งอีกต่างหาก

ประเด็นคือซาซากิไม่รู้ว่ายามาดะและทายามะเป็นคนเดียวกัน

ยามาดะและซาซากิมิใช่บุคคลสองบุคลิกภาพตามนิยามทางการแพทย์ หนังเรื่องนี้น่าจะตั้งใจให้เรื่องภาพลักษณ์ภายนอกไม่สำคัญเท่ากับดวงตาและวิธีพูดจา หนังเหนือจริงที่ซาซากิเซ่อซ่าได้ถึงขนาดไม่รู้ว่ายามาดะและทายามะเป็นคนเดียวกัน

ข้อแตกต่างสำคัญคือดวงตา วิธีพูด และบุคลิกท่าทาง เพียงสามประการนี้ก็ชวนให้ซาซากิมองข้ามเรื่องอื่นได้แล้ว

แน่นอนว่าการแต่งตัวมีส่วนแต่เป็นส่วนที่สี่ เห็นได้จากการไม่มีดวงตาในตัวละครอื่นๆ

บ่อยครั้งที่เราจะพบตัวละครอื่นในหนังเรื่องนี้ไม่มีดวงตา ตอนแรกคิดว่ามีเพียงตัวประกอบประเภทเดินผ่านเท่านั้นที่จะไม่มีดวงตา

ครั้นดูๆ ไปปรากฏว่าตัวละครสำคัญบางคนไม่มีดวงตาด้วย เช่น เจ้านายเก่าที่ซาซากิเดินทางไปหาที่ฮอกไกโด น่าจะเป็นตัวละครสำคัญคนหนึ่งซึ่งส่งอิทธิพลต่อบุคลิกภาพของซาซากิถึงวันนี้ แต่เขาไม่มีดวงตาเลยตั้งแต่ตอนพบกันไปจนถึงนั่งดื่มด้วยกันนานสองนาน

แนะนำให้ดูนะครับ โตๆ กันแล้วควรรู้ว่าบุหรี่ทำลายสุขภาพและรบกวนผู้อื่น