E-DUANG
คำว่ารุ”เก่า”รับ”ใหม่”ให้ความรู้สึกในการเปลี่ยน”ผ่าน”อย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าในทางความคิด ไม่ว่าในทางการเมือง
ทั้งๆที่มีพื้นฐานมาจาก”ธรรมชาติ”
นั่นก็คือ ธรรมชาติแห่งความเป็นสิ่งมีชีวิต ทั้งต่อสัตว์ ทั้งต่อพืช
เราอาจจะคุ้นชินกับที่พบเห็นในแต่ละวัน
จากความเหนื่อยอ่อนตลอดทั้งวัน ร่างกายจำเป็นต้องพักผ่อน
ระหว่างการพักผ่อนคือปฎิบัติการรุ”เก่า” รับ”ใหม่”
อย่างน้อยที่สุดการนอนได้ช่วยพลิกฟื้นความเหน็ดเหนื่อยอัน ได้มาตลอดทั้งวันให้ได้หลับตาอย่างเต็มอิ่ม การเสริมสร้างเซลล์ทดแทนจึงเกิดขึ้นและดำรงอยู่
ถึงเวลาที่จะต้องทิ้งของเก่าและเปิดรับของใหม่เข้ามาเพื่อที่จะได้ตื่นขึ้นด้วยความสดชื่น เบิกบาน
ร่างกายเป็นเช่นนี้ ชีวิตก็เป็นเช่นนี้
ความคิดก็เหมือนกัน มีความคิดเก่า มีความคิดใหม่ เกิดขึ้น ดำรงอยู่ ไม่ว่าในตัวของแต่ละคน ไม่ว่าในสังคมโดยรวม
ภายใต้กฎแห่งอนิจจังมีการต่อสู้ ปะทะอย่างต่อเนื่อง
ความคิดในตอนเป็นเด็ก ความคิดในตอนวัยรุ่น ความคิดในตอนหนุ่ม ความคิดในตอนเป็นผู้ใหญ่ ความคิดในตอนเข้าสู่ชราภาพ
ต้องผ่านการทบทวนว่าจะสมควรจะรักษาไว้หรือต้องรับความคิดใหม่เข้ามา
ความต่างจึงมิได้อยู่ที่อายุ หากตามมาด้วยความคิด
การเทียบเคียงในทางกาย การเทียบเคียงในทางความคิดที่เข้ามาจึงเป็นกระบวนการหนึ่งในการเรียนรู้ ศึกษา เพื่อนำไปสู่การประเมิน
ประเมินเพื่อหาบรรทัดฐาน สร้างมาตรฐาน ทางการปฏิบัติ
ก่อเกิดเป็นคำถามตลอดสองรายทางหากมีปรากฏการณ์อันบ่งชี้ลักษณะแห่ง”สองมาตรฐาน”เกิดขึ้นและดำรงอยู่
ไม่ว่าในทางความคิด ไม่ว่าในทางการเมือง
ธรรมชาติอย่างหนึ่งทั้งในด้านของปัจเจก และในด้านของสังคม ก็คือ การเข้ามาของความคิดใหม่ในลักษณะท้าทายต่อความคิดเก่า
ตั้งแต่ยุคหิน ตั้งแต่ยุคเหล็ก ตั้งแต่ยุคไอน้ำ ตั้งแต่ยุคไฟฟ้า กระทั่งยุคแห่งปัญญาประดิษฐ์
กลายเป็นความขัดแย้ง พัฒนาเป็นการต่อสู้
ความขัดแย้งอาจเป็นเรื่องน่ากลัว การต่อสู้จากพื้นฐานแห่งความขัดแย้งก็ยิ่งเป็นเรื่องน่ากลัว
แต่ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้พ้น
เพราะหากรักษาแต่ของเก่าโดยไม่มีการปรับเปลี่ยนหรือเปลี่ยนแปลงเลยก็ไม่เกิดการพัฒนา ก้าวหน้า
ตั้งแต่ชีวิต รวมไปถึงสังคมทั้งสังคม
การเกิดขึ้นของความคิดใหม่จึงเป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งและเมื่อถึงจุดที่เหมาะสมก็นำไปสู่ปฏิบัติการใหม่ บนเส้นทางแห่งการ พัฒนา เปลี่ยนแลง
ไม่ว่าในทางสังคม ไม่ว่าในทางการเมือง
รูปธรรมแห่งการเปลี่ยนแปลงทั้งระดับโลก และระดับประเทศ สัมผัสได้อย่างไม่ขาดสาย
จากความเป็นจริงทางธรรมชาติ ความเป็นจริงทางสังคม
เห็นได้จากยุคทวาราวดี เห็นได้จากยุคกรุงศรีอยุธยา เห็นได้จากยุคกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น
ตั้งแต่ก่อน 2475 กระทั่งหลังรัฐประหาร 2557
