แม้น้ำบางพื้นที่ในกรุงเทพมหานครจะลด แต่ซากเศษสกปรกก็ยังระเนระนาดกลาดเกลื่อนพร้อมโชยกลิ่นอันไม่พึงประสงค์
หากแต่ที่แรงยิ่งไปกว่ากลิ่นคือคำคน
ระดับมือโปรตั้งคำถามถึงขั้น “จุดไฟ” ว่า ทำไมรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยไม่ปลดนายชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
ฝนมาแค่พริบตาเดียว หลายพื้นที่ของ กทม.จมในชั่วข้ามคืน 25 กันยายน
(คล้ายตั้งใจจะไม่ให้ข้อมูลว่า ปริมาณน้ำฝนสะสมที่วัดได้จากสถานีมีนบุรี 274.5 มิลลิเมตร และคลองสามวา 273 มิลลิเมตร)
คำถามไฟลุกรุกถามต่อไปว่า ผู้ว่าฯ กทม.ละเลยหรือล้มเลิกแก้มลิงบางแห่งไปอย่างมีนัยยะหรือไม่
“ชัชชาติ” เป็นผู้ว่าฯ ที่มาจากการเลือกตั้งของคน กทม. ไม่ใช่คณะ “ค” อะไรต่อมิอะไรแต่งตั้งให้นั่งเก้าอี้ เช่นนี้จึงย่อมมีมวลชนประหนึ่งผนังทองแดงกำแพงเหล็กอยู่ชั้นหนึ่ง ส่วนอีกชั้นคือเนื้องานที่จะอธิบายความ
ในห้วงเวลาที่รอไฟลามเผาเก้าอี้ผู้ว่าฯ กทม.นั้นก็มีคำถามหนึ่งลอยมา
ฝนฉ่ำน้ำท่วมหนักทั่วไทย 27 จังหวัด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยชื่ออะไร มีผลงานอะไรที่บำบัดทุกข์บำรุงสุขให้เป็นที่ชื่นใจกล่าวขวัญของประชาชน
นายกรัฐมนตรีควรจะ “ปลด” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเสียก่อนดีหรือไม่ เนื่องจากหากประเมินจากผลงานแล้ว “มท.1” ยุคนี้กระฉับกระเฉงแคล่วคล่องว่องไวสู้คราวน้ำท่วมปี 2554 ไม่ได้
แต่ยังมีคำถามสำคัญยิ่งกว่านั้น
ในมหาอุทกภัยคราวนี้ ผู้เป็น “นายกรัฐมนตรี” ทำอะไรได้มากกว่า “ผัดข้าว” หรือแจกเงิน 1 พันบาทหรือไม่ แล้วก่อนหน้านี้ รัฐมนตรีคนไหนที่ว่า “เอาอยู่”
อย่าไปฟังเพจ “ที ลมฟ้าอากาศ” ที่ทำให้ประชาชนตระหนกตกใจ
เมื่อนายกรัฐมนตรีเดินทางไปตรวจเยี่ยมผู้ประสบภัยที่แฟลตคลองจั่นเสียงผรุสวาทลั่นแฟลต
จึงเป็นประจักษ์พยานสะท้อนถึงระดับความเชื่อมั่นโดยมิต้องไปเทียบเคียงกับ “ชัชชาติ”
เวลาใกล้เคียงกันนั้น เฟซบุ๊กเพจ “นิติภูมิธณัฐ มิ่งรุจิราลัย” ได้โพสต์เอาไว้อย่างน่าสนใจด้วยสายตาของ “ผู้สงสัย” ว่า
“คุณชัชชาติเป็นผู้ว่าฯ กทม. พร้อมกับลูกชายคนโตของผมเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร
คุณชัชชาติและลูกชายของผมอยู่คนละฝ่าย
คุณชัชชาติอยู่ฝ่ายบริหาร ลูกชายผมอยู่ฝ่ายสภาฯ มีหน้าที่ตรวจสอบว่า คุณชัชชาติและทีมงานบริหารอย่างไร และประชาชนได้ประโยชน์หรือไม่
เมื่อผมถามลูกชายว่า เห็นกระแสข่าวที่จะปลดผู้ว่าฯ กทม.หรือกดดันให้ลาออกหรือเปล่า
ลูกชายผมย้อนถามว่า
พ่อจะให้ผมตอบตามกระแส หรือตอบตามความจริงครับ
ผมบอกว่าเอาตามความจริง
‘ผมทำงานร่วมกับท่านมานาน ย่อมรู้ว่าท่านเป็นยังไง ถ้าไม่มีผู้ว่าฯ ชัชชาติและทีมบริหาร น้ำท่วมกรุงเทพฯ ครั้งนี้อาจจะเละกว่านี้ก็ได้ ผมอยากให้ผู้ว่าฯ ชัชชาติทำงานที่กำลังค้างอยู่ให้เสร็จ ถ้าเปลี่ยนม้ากลางศึก ผมว่าเราหาผู้ว่าฯ ที่มีคุณสมบัติอย่างท่านชัชชาติได้ยาก’
‘แล้วเรื่องแก้มลิงล่ะ’ ผมรุกถามลูกชาย
‘ตอนนี้ก็มีหลายฝ่ายเปิดเผยเรื่องนี้ พ่อต้องฟังข้อมูลจากทุกฝ่าย'”
ดูเหมือนไฟที่ตั้งใจจุดขึ้นมาหมายจะให้ไหม้ลามเก้าอี้ “ผู้ว่าฯ กทม.” จะค่อยๆ มอดลง!
อย่างไรก็ดี อีกด้านหนึ่งของ “ข้อมูล” นั้นคือ “ความเห็น” การมีความเห็นที่แตกต่างกันเป็นเรื่องปกติ การเก็งแม่นหรือเก็งพลาดย่อมเกิดขึ้นได้ เพียงแต่น้ำท่วมคราวนี้ “เกจิน้ำ” ที่ว่าแน่ๆ พากันเก็บตัว หนีหน้า จะมีก็แต่ “เพจ ที ลมฟ้าอากาศ” เท่านั้นที่เป็นขวัญใจและเป็นที่พึ่งของมหาชน พร้อมๆ กับความเชื่อถือที่มีต่อกรมอุตุนิยมวิทยาที่ดิ่งลง
“ชัชชาติ” เป็นนักการเมืองที่มีความรู้ความสามารถเฉพาะทาง มีวิสัยทัศน์ และไม่สร้างโอษฐภัย
แต่การเป็นผู้ว่าฯ กทม.สมัยที่ 2 ย่อมต้องเผชิญกับการท้าทาย
หนึ่ง จากธรรมชาติ
ในด้านธรรมชาติ มีผู้เปรียบว่า แผ่นดิน กทม.เหมือนแอ่งขนาดยักษ์ เป็นที่ลุ่มต่ำ รอบนอกมากไปด้วยผืนนา หนอง คลอง บึง ประกอบกับถูกซ้ำเติมจากการสร้างเมือง นับวันระบบการเดินทางของน้ำจะอึดอัดขัดข้องในทุกฤดูกาลที่น้ำเหนือหลากมา หรือทุกคราวที่มีปริมาณน้ำฝนสะสมมากเกิน 100 มิลลิเมตร ซึ่งต้องเข้าใจว่า “น้ำ” ที่มีอยู่ หรือน้ำที่เข้ามาใน กทม.ต้องมีทางไป นั่นคือ จากถนนไปยังท่อ จากท่อไปคลองเล็กๆ คลองในซอย แล้วจึงเดินทางไปยังคลองหลัก ก่อนจะไหลไปยังอุโมงค์ สถานีสูบน้ำ ไปสู่แม่น้ำ ลงทะเล
แล้วถ้าเจอน้ำทะเลหนุนขึ้นมาล่ะ
แค่เรื่องน้ำอย่างเดียว “กทม.” ก็ไม่ใช่เมืองสำหรับ “มือสมัครเล่น” บริหารจัดการ
ความท้าทายอีกหนึ่ง คือจากคน
การเปิดรับข้อมูลกับความเห็นที่หลากหลายจากผู้อื่นที่มีความรู้ความสามารถหรือมีความเห็นแตกต่างนั้นจะเป็นประโยชน์กับการรังสรรค์ กทม.อย่างยิ่ง เพียงแต่ “ทางที่เลือกมอง” ของใครบางคนนั้นอาจมีวัตถุประสงค์ซ่อนเร้นเนื่องจากหมายมั่นจะเป็นผู้ท้าชิงในอนาคต
กระนั้น “คน” ไม่ว่าจะเป็นผู้ท้าชิงในอนาคต หรือคนที่นำเสนอข้อมูลกับมุมมองที่ต่างออกไปล้วนเป็นองค์ประกอบหนึ่งที่จะช่วยให้ กทม.เผชิญกับภัยจากธรรมชาติที่รออยู่ข้างหน้าอย่างผู้มีความพร้อม
หากครึ่งหลังของปี 2570 ประเทศไทยต้องเผชิญกับภาวะ “เอลนีญ่า” จริงๆ ฝนหนัก ตกนาน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยมากกว่าเดิม และถ้า Rain bomb ถล่มลงแอ่งกระทะขนาดยักษ์กรุงเทพมหานครอย่างไม่ลืมหูลืมตา นอกจากจะ “ซ้ำรอยเดิม” แล้ว อาจจะ “หนักยิ่งกว่าเดิม”
ที่ต้องเพ่งพินิจกันวันนี้จึงไม่ควรอยู่ที่เก้าอี้ “ผู้ว่าฯ กทม.” แต่ควรจะโฟกัสว่า คน กทม.จะรอดได้อย่างไร!?!!!
