ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ | หนุ่มเมืองจันท์
ถ้าเอ่ยชื่อ The Palace วัยรุ่นยุค 80s-90s จะรู้จักดี
เพราะเป็นดิสโก้เธคที่ดังที่สุดในยุคนั้น
ผมได้ยินแต่ชื่อ แต่ไม่เคยไปเที่ยวเลย
เพราะไม่มีเงิน 555
จนมาทำงานที่มติชนจึงได้เปิดหูเปิดตาครั้งแรก เมื่อ “พี่ชลิต” อาจารย์คนแรกที่สอนวิชาหนังสือพิมพ์พาไปเปิดหูเปิดตา
จำได้ว่าเข้าไปแล้วงงๆ ตามประสาเด็กหนุ่มใสซื่อ
สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่เคยเที่ยวกลางคืน ทำแต่กิจกรรมนักศึกษา
ไปครั้งเดียวแล้วไม่เคยไปอีก
แต่จำชื่อ The Palace ได้ดี
จนวันหนึ่งเห็นวงดนตรีชื่อเดียวกับดิสโก้เธคนี้
เห็นชื่อก็รู้วัย
พอเห็นศิลปินในวงก็ยิ่งมั่นใจว่าพี่ๆ เลือกชื่อวงได้ถูกต้องแล้ว
เพราะเป็นการรวมตัวของศิลปินชื่อดังในยุค 80s
ปุ๊-อัญชลี จงคดีกิจ “หนึ่งเดียวคนนี้”
จี๊ด-สุนทร สุจริตฉันท์ รอยัลสไปรส์ท
ต้น-แมคอินทอช
สายชล-ดิ อินโนเซ้นท์
สัน-ดิ อินโนเซ้นท์
จืด-ฟอร์เอฟเวอร์
เต้ย-อินคา
และ จิ๊บ วสุ วงพลอย
อายุน้อยสุดน่าจะกว่า 50 ปลายๆ
สูงสุด คือ “พี่จี๊ด” 76 ปี
60 กว่า คือค่าเฉลี่ย
ศิลปินในยุคเดียวกัน นอกจากหยุดพักกันแล้ว ที่เหลือก็จะเป็น “แขกรับเชิญ” ตามคอนเสิร์ตต่างๆ
หรือถ้าเป็นศิลปินเดี่ยวก็อาจจะเล่นตามงานภายในทั่วไป
งานที่เล่นในสถานบันเทิงคงไม่มากนัก
แต่ศิลปินกลุ่มนี้พอรวมตัวเป็นวง The Palace ปรากฏว่างานเยอะมาก
เดือนหนึ่งไม่ต่ำกว่า 10 งาน
ผมได้ยินชื่อมานาน จนวันหนึ่ง “สุพจน์” เลือก The Palace มาเล่นใน Sunday Lunch & Live ที่โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง
งานนี้จัดตอนกลางวันวันอาทิตย์
เป็นการดู The Palace ครั้งแรก
โห…ตื่นตาตื่นใจเหมือนไป The Palace ครั้งแรกเลยครับ
ผมชอบวิธีคิดของพี่ๆ กลุ่มนี้
ชอบรูปแบบการเล่นที่ผมถือว่าเป็นนวัตกรรมของวงการเพลง
และที่สำคัญที่สุด
ผมเห็น “ความสุข” ของศิลปินรุ่นใหญ่
เหมือนคนที่ได้ทำในสิ่งที่เขารักอีกครั้ง
The Palace เปรียบเสมือนการรวมตัวกันของ “ซูเปอร์ฮีโร่” ที่เคยประสบความสำเร็จมาแล้ว
แต่ละคนวางมือไปแล้วแต่กลับมารวมกันอีกครั้งเพื่อกอบกู้โลกใบนี้ 555
ในอดีตศิลปินทุกคนโด่งดับคับฟ้า มี “เพลงฮิต” ของตัวเอง
เหมือน “ซูเปอร์ฮีโร่” ที่มีพลังวิเศษแตกต่างกันมาประสานมือกัน แล้วแปลงกายเป็น “ซูเปอร์ฮีโร่” วงใหม่
ทุกคนเล่นเพราะอยากเล่นจริงๆ
ได้กลับมาเล่นดนตรีกับเพื่อนๆ รุ่นใกล้กัน
ได้สบตากับแฟนเพลง
ได้เห็นคนดูสนุกกับเสียงเพลง
ทุกคนส่วนใหญ่อายุเกิน 60 ถ้าเป็นข้าราชการหรือคนทำงานประจำ ก็ถือว่าอยู่ในวัยเกษียณ
แต่ “อายุเป็นเพียงตัวเลข” จริงๆ สำหรับ The Palace
ใครที่เคยดูจะเข้าใจความหมายนี้
พลังของแต่ละคนเหมือนอายุ 40
ทั้งร้อง ทั้งเต้น และโดด
พลังแห่ง “ความสุข” มีคุณค่าจริงๆ
The Palace สร้างวิธีการเล่นดนตรีใหม่แตกต่างจากเดิมที่เคยเล่นมา
เขาจะเปิดโชว์ด้วยเพลง “วันวานยังหวานอยู่” เพลงฮิตของ “แมคอินทอช”
…กลับมาเถิดวันวาน วันวานผ่านพ้นไป
กลับมาเถิดวันวาน วันวานนานแสนไกล วันวานที่แสนไกล
เพลงนี้เหมือนการดึงแฟนเพลงให้กลับไปสู่ช่วงวัยหนุ่มสาวอีกครั้ง
กลับไปสู่ “วันวาน”
จากนั้น The Palace จะยิงเมดเล่ย์เพลงฮิตอย่างต่อเนื่องไม่ต่ำกว่า 20 นาที
คุยนิดหนึ่ง แล้วไปต่อ
ยิงยาวทั้งเพลงไทยและเพลงสากล
ความได้เปรียบของ The Palace คือ ศิลปินแต่ละคนมีเพลงฮิตของตัวเองเยอะมาก
เหมือนคนดูได้ดูวงดังๆ 5-6 วงในวงเดียว
จนคนบอกว่ามาดู The Palace จะเข้าใจคำว่า “เก้าอี้มีไว้วางกระเป๋า”
เพราะเพลงที่ปล่อยมา จะทำให้ทุกคนลุกขึ้นเต้นตลอด
The Palace จะมีนักร้องนำหลักอยู่ 3 คน คือ จี๊ด-สุนทร ปุ๊-อัญชลี และ จิ๊บ-วสุ
ทุกคนจะช่วยกันร้องและเต้น
ฟรีสไตล์มาก
เหมือนร้องเพลงกับเพื่อนสมัยหนุ่มสาว
ที่ผมชอบ The Palace มาก คือ ทุกคนเล่นดนตรีอย่างมีความสุข
เหมือนนักวอลเลย์บอลหญิงไทย ที่ได้แต้มก็ยินดีด้วยกัน เล่นเสียก็ให้กำลังใจกัน ยิ้มให้กัน
พอศิลปินมีความสุขก็จะส่งผ่านความรู้สึกนี้ไปยังคนดู
“ความสุข” ในเสียงดนตรีไม่มีวันหมดอายุ
ทั้งศิลปินและคนดู
ผมเคยดูการแสดงของศิลปินบางวง ที่เล่นแบบให้จบๆ ไม่สนใจความรู้สึกของคนดู
แต่ The Palace จะชวนคนดูให้มีส่วนร่วม ลงมาเล่นกับคนดู
พยายามทำทุกรูปแบบให้คนดูสนุก
ไม่ได้เล่นเหมือนเป็นแค่ “หน้าที่”
เป็น “ตัวอย่างที่ดี” ที่ศิลปินรุ่นใหม่น่าเลียนแบบมาก
มีตัวอย่างหนึ่งที่ชัดเจนและประทับใจมาก
ผมชวน The Palace มาเล่นที่ Wednesday Song วันพุธที่ 14 ตุลาคมนี้
การแสดงของ The Palace ครั้งหนึ่งเล่นไม่ต่ำกว่า 40 เพลง เพราะส่วนใหญ่จะเป็นการเล่นแบบเมดเล่ย์
คือ เล่นไม่จบเพลงก็ไปต่ออีกเพลงหนึ่งเลย
แต่พอมาเล่นที่ Wednesday Song ถ้าเราต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ทั้งหมด คงจะไม่ไหว
เพราะวงทั่วไปจะเล่นประมาณ 14-18 เพลง
เราขอให้ “สายชล” ที่เป็นแกนหลักของวงลดเพลงที่จะเล่นลง และเล่นเต็มเพลงไปเลยเหมือนกับวงต่างๆ
ลดช่วงเมดเลย์ลง
แต่สิ่งที่ “สายชล” ทำ คือ เขาส่งลิสต์เพลงที่เคยเล่นตามปกติทั้งหมดให้เราประเมินค่าลิขสิทธิ์แต่ละเพลงตามเกณฑ์ที่เคยจ่าย
จากนั้นเขาก็ติดต่อเจ้าของลิขสิทธิ์เพลงที่คุ้นเคยด้วยตัวเอง เพื่อต่อรองขอลดค่าลิขสิทธิ์ลง
จนค่าลิขสิทธิ์รวมอยู่ในระดับที่เราจ่ายได้
เรื่องแบบนี้เขาไม่ต้องทำก็ได้
แต่ “สายชล” ยอมลงแรงใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวเพื่อที่ The Palace จะได้เล่นแบบเดิมที่แฟนเพลงคุ้นเคย
เขาทำทุกอย่างเพื่อคนดูจริงๆ
“สายชล” คือ คนที่เป็นตัวตั้งตัวตีในการตั้งวง The Palace เขาเชิญศิลปินแต่ละคนมาร่วมวง ด้วยไอเดียที่เจ๋งมาก
เพราะถ้าศิลปินแต่ละคนแยกกันรับงาน พลังจะไม่เยอะมาก
แต่พอมารวมตัวกัน กลับกลายเป็น “แม่เหล็ก” ที่แตกต่างจากวงดนตรีอื่นทั่วไป
คนที่ตั้งชื่อวง คือ “บอย โกสิยพงษ์”
ตอนแรกตั้งชื่อว่า The Palace Generations
ก่อนจะตัดทอนชื่อลงเหลือแค่ The Palace
ศิลปินอื่นๆ มักจะมีงานแน่นในช่วงปีใหม่หรืองานเทศกาลต่างๆ
แต่ The Palace คิวจะแน่นที่สุด ในเดือนกันยายนและตุลาคม
เพราะเป็นช่วงเกษียณอายุครับ
งานเลี้ยงฉลองของคนกลุ่มนี้ ต้อง The Palace เท่านั้น 555
นอกจากเพลงจะตรงกับยุคของคนฟังแล้ว
ยังเป็นการเล่นดนตรีกึ่งสอน “ปรัชญาชีวิต”
เกษียณ ไม่ใช่ หยุดนิ่ง
“อายุเป็นเพียงตัวเลข”
เขาไม่ได้บอก
แต่เขาเล่นให้ดู
