หากมองกรณีการเสียชีวิตของ นายชัยภูมิ ป่าแสง ชนเผ่าลาหู่ เป็นเหมือน “กลยุทธ์”
เด่นชัดว่า นายชัยภูมิ ป่าแส เป็นฝ่ายพ่ายแพ้
รูปธรรมอันเด่นชัดอย่างที่สุดของความพ่ายแพ้ คือ การต้องเสียชีวิต
ร่างที่นอนเหยียดยาวมี”ระเบิดมือ”อยู่ใกล้ๆ ฟ้องออกมา
ไม่เพียงแต่เสียชีวิต หากแต่ยังต้องเสียชื่อเสียง เกียรติยศ จากแถลงอันมาจาก ทหาร ตำรวจ
เพราะพัวพันกับ “ยาเสพติด”
เพราะถูกจับได้ว่ามียาเสพติดไว้ในครอบครอง จึงบังอาจขัดขืนและต่อสู้
ทหารจึงจำเป็นต้องลั่นกระสุนเข้าใส่
แต่ภายหลังการตายของ นายชัยภูมิ ป่าแส เมื่อวันที่ 17 มีนาคม เรื่องราวของ นายชัยภูมิ ป่าแส ดำเนินไปอย่างไร
ที่เห็นว่า “แพ้” ก็ไม่แน่ว่า “แพ้”
พลันที่ภาพและเรื่องราวอีกด้านของ นายชัยภูมิ ป่าแส ได้เผยแสดงออกมาอย่างต่อเนื่อง
เป็นอีกด้านอันต่างจาก ตำรวจ ต่างจาก ทหาร
เป็นภาพของหนุ่มน้อยนักดนตรี เป็นภาพของหนุ่มน้อยนักกิจกรรม
เพื่อสิทธิของ”ชนเผ่า” เพื่อเกียรติภูมิของ”ลาหู่”
บรรดาผู้ที่เคยร่วมเคลื่อนไหวกับ นายชัยภูมิ ป่าแส อย่างน่อเนื่องเป็นเวลาอย่างน้อย 5 ปีล้วนยืนยัน
ไม่เป็นอย่างที่ทหารระบุ ไม่เป็นอย่างที่ตำรวจระบุ
เป็นภาพที่ นายชัยภูมิ ป่าแส ให้ความร่วมมือกับทหารเป็นอย่างดีในการตรวจค้นรถ
แล้วทำไมต้อง”ฆ่า”
ยิ่งเวลาผ่านไป เวลานั่นแหละได้ช่วยในการตรวจสอบและสร้างรูปการจิตสำนึกขึ้นในสังคม
ทำไมไม่เปิดเผย”ภาพ”จาก”กล้องวงจรปิด”
ทำไมบรรดา “นายทหาร” และ “นายตำรวจ” ที่เคยขึงขังกระทั่งจะ “กดออโต้”เข้าใส่ นายชัยภูมิ ป่าแส จึงค่อยๆเงียบเสียงเป็นลำดับ
ตกลง “ความจริง”ของ นายชัยภูมิ ป่าแส เป็นอย่างไร
