กรณี “หมุดคณะราษฎร” ที่หายไปในห้วงแห่ง”เทศกาลสงกรานต์”กำลังสำแดงพลานุภาพ
เป็นพลานุภาพแห่ง “ความเงียบ”
ไม่เพียงแต่ทำให้เกิดนัยประหวัดไปยังเพลง “เสียงแห่งความเงียบ” จาก อาร์ต การ์ฟันเกล และ พอล ไซมอน
หากยังก่อให้ระลึกถึง”โกอาน”ของนิกายเซน
นั่นก็คือ ครูบาเรียกร้องให้ศิษย์ดำเนินการศึกษาจากอนุสาสน์ว่าด้วย
“เสียงตบมือข้างเดียว”
ไม่ว่าจะเป็นมือที่แซะเอา”หมุด”ออกไป ไม่ว่าจะเป็นมือที่นำเอา”หมุด”เข้ามาวาง
เหมือนกับทำใน”ความเงียบ” แต่เป็นความเงียบที่มี”เสียง”
เป็นไปได้อย่างไรที่จะเกิดเสียงจากอาการอย่างที่ครูบาเซนระบุ นั่นก็คือ
“ตบมือข้างเดียว”
ศิษย์เซนไม่ว่าที่สำนักของท่านเว่ยหล่าง ไม่ว่าที่สำนักของท่านตะโมภิกขุ
ล้วนตกอยู่ในอาการงวยงง สงกา
เห็นได้จากอาการของผู้อำนวยการเขตดุสิต เห็นได้จากอาการของอธิบดีกรมศิลปากร
เห็นได้จากอาการของอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์
บังเอิญที่อธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ดำรงตำแหน่งเป็นโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรีอยู่ด้วย
แต่หากศึกษาจากกรณี”หมุดคณะราษฎร”อย่างขบคิด
เสียงจากอาการ”ตบมือข้างเดียว”ก็เริ่มจะดังขึ้น ดังขึ้นเป็นลำดับ
กัมปนาทก้อง 2 รูหู
ยิ่งผู้อำนวยการเขตดุสิตไม่พูด ก็ยิ่งได้ยินเสียง ยิ่งอธิบดีกรมศิลปา กรไม่พูด ก็ยิ่งได้ยินเสียง
ยิ่ง”โฆษก”ไม่พูด ก็ยิ่งได้ยินเสียง
แม้จะมีการสแลนปิดล้อมโดยรอบบริเวณอันวาง”หมุดคณะ ราษฎร” เพื่อนำ”ประชาชนสุขสันต์หน้าใส”เข้าแทนที่
เสียงก็ดังขึ้นอย่างกึกก้องจาก”ความเงียบ”
เป็น”ความเงียบ”อันทรงความหมาย มากด้วยพลานุภาพ
