E-DUANG : “อารมณ์ค้าง” จากยุคอะนาล็อก ถึง”ดิจิตัล”
อุปมาการปรากฏตัวของร่างกฎหมาย”ควบคุมสื่อ”เหมือนกับการเผยแสดงแห่งยุค “อะนาล็อก” ที่ต้องการขวางการมาของ “ดิจิตัล”
สะท้อน “ลักษณะ” แห่ง “ประวัติศาสตร์”
เพราะว่า “วิถี” ดำเนินของประวัติศาสตร์ การมาของ “สิ่งใหม่” ขณะเดียวกัน ก็สะท้อนอาการดิ้นรนของ “สิ่งเก่า”
เหมือนอาการของ “ฟิล์ม” ที่หมดบทบาท
ไม่เพียงแต่ทำให้ “โกดัค” ต้องทรุดเสื่อม หาก “ฟูจิ” ก็ต้องบุกเบิกไปยังนวัตกรรมใหม่
เหมือนการจากไปของ “สไลด์รูล”
เหมือนการจากไปของ “เทป” ของ “วิดิโอ” เมื่ออะไรก็สามารถเล่นผ่านยูทูบ เฟซบุ๊ก ได้
สังคม “โลก” เป็นเช่นนี้ สังคม “ไทย” ก็เป็นเช่นนี้
ข่าวสารที่ปรากฏ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของร่างกฎหมาย “ควบคุมสื่อ” ไม่ว่าจะเป็นกรณีของ “เนติวิทย์”
คือ การปะทะระหว่าง “ใหม่” กับ “เก่า”
ไม่ว่าจะเป็น นายเนติวิทย์ โชติภัทรไพศาล ไม่ว่าจะเป็น คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธ์ เสมอเป็นเพียง “เหยื่อ”
เหยื่อจาก “อารมณ์ค้าง” แห่งยุคสมัย
เหมือนกับบรรดา “สื่อ” ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นนักหนังสือพิมพ์ ไม่ว่าจะเป็นวิทยุ ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์ ไม่ว่าจะเป็นเว็บเพจในออนไลน์
ซึ่งตกเป็น “เหยื่อ” ในการกวาดต้อนให้เข้าไปอยู่ใน “คอก”
แม้จะมีคำว่า “คุ้มครอง” แม้จะมีคำว่า “ส่งเสริม” ติดแปะไว้พร้อมกับคำว่า “มาตรฐาน”
แต่ภายใน “คอก” ย่อมเท่ากับ “ควบคุม”
หากมองจากคนที่ยังอยู่ในยุคแห่ง “อะนาล็อก” ย่อมมองเห็นความจำเป็นที่จะต้องดำเนินการ
ดำเนินการ “จำกัด” และ “กำกัด”
ขณะเดียวกัน สำหรับคนที่เข้าไปอยู่ในยุคแห่ง “ดิจิตัล” แล้วย่อมรู้สึกหงุดหงิด ไม่พอใจ เพราะเห็นว่า “ดิจิตัล” คือ “อนาคต”
เพราะประจักษ์ว่า “พัฒนาการ” ของโลกและของไทย คือการเติมเต็มให้กับ “ดิจิตัล”
การปะทะ ขัดแย้ง คือส่วนหนึ่งแห่ง “พัฒนาการ”
