ไม่ว่าสถานการณ์การเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำของ”น้องเมย” ไม่ว่า
สถานการณ์อันเกี่ยวกับนาฬิกาหรู Ricard Mille ก่อให้เกิดนัยประหวัด
นัยประหวัดไปยังสำนวนไทยโบราณ
“ขว้างงูไม่พ้นคอ” ดังที่ปรากฏในละครนอกเรื่อง”ไกรทอง”ตั้งแต่ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ว่า
“จะขว้างงู ดูถูก อสรพิษ
มันจะผิด พ้นคอ ไปข้างไหน”
เพราะว่ากรณี”น้องเมย”ก็ปะทุขึ้นที่โรงเรียนเตรียมทหาร เพราะว่ากรณี Richard Mille ก็ส่องประกายแวววาวมาจาก หน้าตึกไทยคู่ฟ้า ทำเนียบรัฐบาล
มิได้เป็นเรื่องอื่น เรื่องไกล
คำถามที่เสนอเข้ามาก็คือ กรณี GT 200 เกิดขึ้น ดำเนินไปและ ดำรงอยู่อย่างไร
ดูเหมือนว่าไม่มี “ใครผิด”
แม้ที่ประเทศอังกฤษ เจ้าของประดิษฐกรรม GT 200 ถูกศาลพิพากษาไปแล้วว่า
ลวงโลก
แต่ดูเหมือนในประเทศไทย ไม่ว่าอดีตนายกรัฐมนตรี ไม่ว่านักนิติวิทยาศาสตร์ ไม่ว่านายทหารน้อยใหญ่ในกองทัพ ล้วนไม่เคยมีการออกมาแสดงความรับผิดชอบแต่อย่างใด
ถามว่าบทบาทและการตัดสินใจของท่านเหล่านั้นความรู้สึกของประชาชนดำเนินไปอย่างไร
คำตอบ คือ “ขว้างงูไม่พ้นคอ”
เหมือนกับเสียงอันดังขึ้นที่ตลาดปลา ปัตตานี เหมือนกับคำแถลงว่าด้วยการหายตัวไปของ”แบมุส”
บทสรุปอาจจางหาย คลายจากไปเป็นลำดับ
แต่เสียงยังดังกึกก้องอยู่ในความรู้สึกของชาวบ้านหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวประมงคนนั้น
เช่นเดียวกับกรณี”แบมุส”
คนที่ออกมาให้ร้ายป้ายสี แม้จะลอยหน้าลอยตาแถลงข่าวในเรื่องอื่นเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กระนั้น สายตาที่มองไปก็ไม่น่าจะเหมือนเดิมอีกแล้ว
นี่แหละที่โบราณสรุปอย่างรวบรัดว่า “ขว้างงูไม่พ้นคอ”
