เมนูข้อมูล (ลับ) | สุชาติ ศรีสุวรรณ
กลเกม ‘เพื่อไทย’ -ท็อป-วราวุธ
หากให้น้ำหนักทิศทางที่มุ่งไปของ “ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ” เป็นยุทธศาสตร์เลือกตั้งพรรคเพื่อไทย
ช่วงที่ผ่านมาชัดเจนว่าน้ำหนักที่วางไว้คือช่วงชิงฐานที่มั่นของ “พรรคประชาชน”
“แดงวางเกมรุกส้ม” เป็นหลัก
โดยภาพที่ต้องการให้เกิดกับพรรคส้มคือ “ทิ้งจุดยืนอันหนักแน่นในการยืนหยัดประชาธิปไตยเสรีนิยม”
ปฏิเสธการสนับสนุนเครือข่ายอำนาจนิยม ซึ่งมีตอกย้ำให้เห็นว่าพรรคภูมิใจไทยเป็นสัญลักษณ์ โดยมีพฤติกรรมในอดีตเป็นเครื่องยืนยัน
มัดโยง “ส้มเข้ากับน้ำเงิน” โดยมี “เขากระโดงและฮั้ว ส.ว.” เป็นรูปธรรมขยายความน่ารังเกียจ
และการไม่ร่วมมือกับพรรคประชาชนและพรรคเพื่อไทยโดยยืนยันอำนาจแก้ไขรัฐธรรมนูญเป็นของรัฐสภา แต่กลับก่อการให้วุฒิสภาเดินทางเดียวกันคือ อาศัยความกลัวศาลรัฐธรรมนูญเป็นเหตุผล วอล์กเอาต์การประชุมรัฐสภา เพื่อไม่เสี่ยงต่อการถูกตัดสินให้สิ้นสมาชิกภาพ
อันเป็นภาพของนักการเมืองที่ไม่กล้ายืนหยัดต่อสู้เพื่อฟื้นคืนอำนาจประชาชน
ในคะแนนเชิงอุดมการณ์ประชาธิปไตยเสรีนิยมซึ่งครอบครองจำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้งในวงกว้างและปริมาณมากกว่า จนนำชัยชนะมาให้พรรคที่ต่อสู้กับอำนาจสืบทอดเผด็จการมาทุกครั้ง
ถือว่าไม่มีส่วนแบ่งให้ “สีน้ำเงิน” คงไม่ผิด
“แดง” กับ “ส้ม” คือเจ้าของในการเลือกตั้งครั้งหลังๆ
แต่เมื่อ “แดงข้ามขั้ว” ในการจัดตั้งรัฐบาล “ส้ม” จึงครองกระแสส่วนใหญ่ในทุกผลโพลที่ผ่านมา
กระทั่งดูเหมือนว่า “ทักษิณ ชินวัตร” จะเปลี่ยนทิศทางสร้างฐาน ส.ส. โดยเน้นที่ “บ้านใหญ่อุปถัมภ์” เป็นหลัก
กระทั่ง “คลิปอังเคิลฮุน เซน” ทุบทำลายฐานที่สร้างไว้ระเนนระนาด
ยิ่ง “ทักษิณ” ต้องเดินเข้าคุก ในจังหวะเดียวกับที่ “สีน้ำเงิน” พลิกเกมส่ง “อนุทิน ชาญวีรกุล” ขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีสำเร็จ ก่อพลังดูดมหาศาลต่อเครือข่ายบ้านใหญ่
ยิ่งไปกันใหญ่ สำหรับ “เพื่อไทย”
และนี่คือภาคบังคับให้ต้องแก้เกม
เทคนิคถนัดของ “เพื่อไทย” คืออะไร คำตอบย่อมอ่านได้จากอดีต
เรื่องราวของ “สมัคร สุนทรเวช” ที่เป็นนายกรัฐมนตรีของพรรคพลังประชาชน มาถึง “พรรคไทยรักษาชาติ” ที่เล่นใหญ่จนถูกยุบ เป็นตัวอย่างได้ชัดเจนถึงความกล้าที่จะเล่นนอกกรอบของครอบครัวชินวัตร
แม้จะดูแปลกๆ ที่รอบนี้เป็น “ท็อป-วราวุธ ศิลปาอาชา” หากมองในมุมต้องทิ้ง “มรดกเตี่ย-พรรคชาติไทยพัฒนา” เพื่อแลกกับโอกาสแห่งความหวังครั้งใหญ่ “แคนดิเดตนายกรัฐมนตรี” ที่ไปถึงฝั่งฝันได้จริง ในแรงดันของ “พรรคเพื่อไทย”
แต่ในอีกมุม “ความคิดนอกกรอบเหนือเมฆ” อย่างที่ “ทักษิณ” ชื่นชอบ และใช้เสมอมาด้วยวิธี “ไม่ว่ากติกาจะเป็นอย่างไร ต้องหาทางเป็นผู้กำหนดเกมให้ได้”
การก้าวข้ามคำว่า “แปลก” ดูจะเป็นความท้าทายไม่น้อย
เริ่มกระเซ็นกระสายกันแล้ว กับคำถามที่ว่า “จำเป็นหรือที่การเลือกท็อป-วราวุธเป็นแคนดิเดตนายกฯ ต้องยุบรวมพรรคชาติไทยพัฒนามารวมกับเพื่อไทย หรือต้องให้วราวุธลาออกมาเข้าแถวในเพื่อไทย”
ถ้าคงสภาพ “วราวุธไว้ที่หัวหน้าชาติไทยพัฒนาเหมือนเดิม เหมือนกับที่ทวี สอดส่อง ยังเป็นหัวหน้าพรรคประชาชาติ”
ในเงื่อนไขใหม่ “เพื่อไทย” สนับสนุนให้ได้ ส.ส. ไม่น้อยกว่าพรรคละ 25 คน เพื่อให้สิทธิแคนดิเดตนายกฯ ไว้
เข้าสู่ยุทธศาสตร์ “แตกแบงก์ย่อย”
เมื่อถึงอย่างไร การเลือกตั้งครั้งหน้ายังอยู่ในกรอบรัฐธรรมนูญ 2560 ที่แคนดิเดตนายกฯ กลายเป็นข้อจำกัดที่นึกไม่ถึง
แคนดิเดต “เพื่อไทย” 3 คน “เศรษฐา ทวีสิน-แพทองธาร ชินวัตร” ต้องพ้นไป และต้องยอมรับว่า “ชัยเกษม นิติสิริ” พอมีปัญหาสุขภาพก็ถูกตั้งข้อกังขาถึงความเหมาะสมของแคนดิเดตนายกฯ
พรรคประชาชน หลังก้าวไกลที่เสนอชื่อ “พิธา ลิ้มเจริญรัตน์” คนเดียว แม้มี ส.ส.มากที่สุด แต่ต้องโหวตให้แคนดิเดตจากพรรคอื่น จนก่อปัญหาอยู่ในขณะนี้
ถึงวันนี้ทุกพรรครู้แล้วว่าจะต้องเสนอชื่อแคนดิเดตนายกฯ เต็มโควตา 3 คน
ถ้าวางเครือข่ายไว้ 3 พรรคจะมีตัวเลือก 9 คน
ด้วยชื่อชั้นด้านประสบการณ์การเมือง และความรู้ความสามารถแบบผู้นำคนรุ่นใหม่ และคอนเน็กชั่น ประสานแต่ละพรรค นับว่าพอรับประกันความผิดหวังได้ทุกฝ่ายได้หมด
การมีตัวเลือก “แคนดิเดตนายกฯ” มากเท่าไร ยิ่งเคลียร์ข้อจำกัดที่รัฐธรรมนูญ 2560 สร้างไว้ให้เป็นภาระพรรคการเมืองได้มากเท่านั้น
ท่ามกลางสภาพต้องรับมือกับความเปลี่ยนแปลงในทางไม่คาดฝัน “พรรคเพื่อไทย” ต้องวิเคราะห์และจัดวางความไว้วางใจต่อ “ใบอนุญาตที่ 2” อย่างรู้เท่าทันที่สุด
แต่สำหรับ “ใบอนุญาตที่ 1” เมื่อพรรคภูมิใจไทยรุกหนักด้วยเงื่ื่อนไขที่ดูเหนือกว่าในโอกาสทุกด้าน โดยเฉพาะการควบคุมกลไกรัฐ และความสดใหม่
จึงไม่แปลกที่นกรู้ซึ่งไวต่อแนวโน้มความเป็นไปอย่าง “เต้น-ณัฐวุฒิ” จะพยายามอย่างสุดฤทธิ์ที่จะต้องฟื้นคะแนนศรัทธาคืน หลังถูกกระทบหนักห่วงจาการตัั้งรัฐบาลข้ามขั้ว
และการใช้โอกาสที่พรรคประชาชนโหวตช่วยพรรคภูมิใจไทยที่มีแผลยุบยับให้เปิดได้ไม่ยาก
จับ “ส้ม” ใส่ตะข้อง “น้ำเงิน” ด้วยความเชื่อว่าจะเป็นวิธีทำให้ “แดง” หอมกว่า ในการเลือกตั้งครั้งหน้านี้
