อกาลนทีไหลหลั่งฟ้า มลายฉาย
เงาแห่งเมฆมลานผาย ผ่านฟุ้ง
แสงไขเฉิดฉงายหาย ดายดับ
แตกอัตตาเตลิดคุ้ง พรุ่งโน้นนานไหน ฯ
ใจใครจรลิ่วโพ้น พจนภาพ
กระสันโศกสังขารคราบ นิมิตม้วย
มองหมายสิบทิศปราบ ผงะมืด เห็นฤๅ
วงพักตร์ประดับไว้ด้วย ดอกไม้จันทน์หอม ฯ
หวังถนอมยอมสละทิ้ง ฤทัยถอน
ถามไถ่ลุทางจร รกเรื้อ
ชีวาชื่อไฟฟอน ไวพจน์
ใจ-จิตกาธานเมื้อ ว่างไร้ธุลีสลาย ฯ
เก็บจำกาย-เจตน์เจ้า เงาเผลอ
เปิดเปลือกตาละเมอ ค่ำเช้า
ความหมายใคร่พบเจอ สัจจบท
ลมหมดเมฆก่อเค้า ครอบครึ้มทะมึนหน ฯ
โอ้กลิ่นฝนกรดไหม้ ใจพฤกษ์
เดินดุ่มกลางดงดึก ดื่นคว้าง
กำซาบตราบสำนึก แตกดับ ก็ดี
ร้อยโลกก็ร้อยร้าง มอดม้วยด้วยฝัน ฯ
เชิงอรรถ
อังคาร กัลยาณพงศ์, ร้อยโลกก็ร้อยร้าง (2498)
