ไม่มีใครจำได้
ว่าเริ่มยิ้มตั้งแต่เมื่อไร
รู้เพียงให้ยิ้มก่อนคิด
และคิดก่อนจะรู้สึก
ทุกเช้า
ความจริงถูกลากขึ้นเวที
สวมมงกุฎ “ผู้บ่อนทำลายความสงบ”
คำโกหกนั่งแถวหน้า
ประดับเหรียญตราที่ชื่อว่า “มารยาท”
ผู้คนปรบมือให้กัน
ด้วยฝ่ามือที่ยังอุ่น
จากการผลักใครบางคน
เด็กคนหนึ่งเงยหน้าถาม
“ทำไมตำรา หน้าไม่เหมือนคนเขียน”
“แล้วเราต้องโต เพื่อกลายเป็นใคร”
เงียบ
มิใช่เพราะไร้คำตอบ
แต่เพราะทุกปาก
กำลังท่องบทเดียวกัน
เหลือเพียงคำถาม
ที่ยังดื้อดึงมีชีวิตอยู่
