คลุกวงใน | พิศณุ นิลกลัด
FB : @Pitsanuofficial
“บิว” ภูริพล บุญสอน สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้กับกรีฑาไทยและเอเชีย
ในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2026 ที่เมืองนาโกย่า ประเทศญี่ปุ่น คราวนี้บิวคว้าเหรียญทองทั้งประเภทวิ่ง 100 เมตร และ 200 เมตรชาย พร้อมทั้งสร้างสถิติและก้าวข้ามขีดจำกัดหลายอย่าง
ในการวิ่ง 100 เมตรชาย บิวคว้าเหรียญทองด้วยเวลา 9.90 วินาที เป็นสถิติใหม่ของเอเชียนเกมส์ สร้างประวัติศาสตร์คว้าเหรียญทองในรอบ 48 ปีของนักกรีฑาไทย
วิ่ง 200 เมตรชาย บิวคว้าเหรียญทองด้วยเวลา 19.88 วินาที ทำลายสถิติเอเชียนเกมส์ และเท่าสถิติเอเชียของเซี่ย เจิ้นเย่
บิวยังเป็นนักกีฬาคนแรกจากอาเซียนที่วิ่งทำเวลาต่ำกว่า 20 วินาที และเป็นเหรียญทองแรกของไทยในรอบ 52 ปี
สถิติโลก 100 เมตร เป็นของยูเซน โบลต์ (Usain Bolt) ตำนานนักวิ่งชาวจาเมกา ด้วยเวลา 9.58 วินาที ทำไว้ในปี 2009
โบลต์เป็นเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกวิ่ง 100 เมตรชาย ติดต่อกัน 3 สมัย คือปี 2008, 2012 และ 2016 มีรูปร่างสูงเพรียว สูง 196 เซนติเมตร หนัก 86 กิโลกรัม
มีก้าวขาที่ยาวกว่านักวิ่ง 100 เมตรคนอื่น ช่วงก้าว 1 ก้าวของโบลท์นั้น ยาวถึง 2.85 เมตร ทำให้วิ่งเข้าเส้นชัย 100 เมตรภายใน 40 ก้าว ขณะที่นักวิ่ง 100 เมตรระดับโลกคนอื่นๆ วิ่ง 45 ก้าว
ส่วนต่างของเวลา 9.90 วินาทีของบิว กับ 9.58 วินาทีของโบลท์ คือ 0.32 วินาที หรือคิดเป็นระยะห่างประมาณ 3.34 เมตร
ในการวิ่ง 100 เมตร หากเวลาต่างกัน 1 วินาที นักกีฬาจะอยู่ห่างกันประมาณ 9.4 ถึง 10.4 เมตร ตามความเร็วเฉลี่ยในช่วงนั้น
สถิติโลก 200 เมตร ยูเซน โบลต์ เป็นเจ้าของ ด้วยเวลา 19.19 วินาที
สิ่งที่นักวิ่งระยะสั้นระดับโลกมีเหมือนกันนั่นคือ กล้ามก้นใหญ่
ในปี 2020 วารสาร Medicine & Science in Sports & Exercise ได้ตีพิมพ์ผลการศึกษาจาก Loughborough University มหาวิทยาลัยชื่อดังด้านกีฬา ในรายงานชื่อ “The Muscle Morphology of Elite Sprint Running” หรือสัณฐานวิทยาของกล้ามเนื้อในนักวิ่งระยะสั้นชั้นนำ โดยทำการสแกน MRI กล้ามเนื้อส่วนล่าง 26 มัด จากกลุ่มตัวอย่าง 42 คน แบ่งเป็น :
1. นักวิ่งระดับท็อป (Elite Sprinter) : 5 คน ที่วิ่ง 100 เมตรต่ำกว่า 9.99 วินาที
2. นักวิ่งระดับรอง (Sub-Elite Sprinter) : 26 คน ที่วิ่ง 100 เมตรในเวลา 10.00 – 11.25 วินาที
3. ผู้ชายทั่วไป : 11 คน
ผลการศึกษาพบว่า นักวิ่งระดับแนวหน้าของโลกมีกล้ามเนื้อสะโพกส่วนกลูเตียส แม็กซิมัส (Gluteus Maximus) ซึ่งเป็นมัดกล้ามเนื้อที่ใหญ่ที่สุดบริเวณสะโพก ใหญ่กว่าผู้ชายทั่วไปถึง 45%
ยูเซน โบลต์ และคาร์ล ลูอิส (เจ้าของ 4 เหรียญทองโอลิมปิกปี 1984) ต่างก็มีกล้ามก้นที่เด่นชัดและแข็งแรงเช่นกัน
ทีมวิจัยระบุว่า ความสำเร็จของนักวิ่งระยะสั้นระดับโลกเกิดจากหลายปัจจัยร่วมกัน ทั้งเทคนิค จิตวิทยา โภชนาการ และสรีระร่างกาย โดยกล้ามเนื้อสะโพกนี้มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อการทรงตัว การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่ว และความมั่นคง
ซึ่งไม่เพียงแต่สำคัญในกีฬาวิ่งเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอเมริกันฟุตบอลและฮอกกี้ด้วย
แม้ยูเซน โบลต์ จะมีความได้เปรียบทางด้านสรีระด้วยความสูงถึง 196 เซนติเมตร น้ำหนัก 86 กิโลกรัม แต่เขาก็ผ่านการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง โดยฝึกวิ่งบนลู่สัปดาห์ละ 5 วัน (วันละ 3-4 ชั่วโมง) และเข้ายิมสร้างความแข็งแกร่งสัปดาห์ละ 6 ครั้ง (ครั้งละประมาณ 1 ชั่วโมง) สะท้อนให้เห็นว่า ความเร็วระดับโลกนั้นต้องอาศัยทั้ง “พรสวรรค์” และ “พรแสวง” ควบคู่กันไป
นักวิ่งระยะสั้นชายผิวขาวคนสุดท้ายที่ได้ลงแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศโอลิมปิกวิ่ง 100 เมตร คือ อัลลัน เวลส์ (Allan Wells) นักวิ่งชาวสกอตแลนด์จากสหราชอาณาจักร ซึ่งคว้าเหรียญทองในโอลิมปิก ปี 1980 ที่กรุงมอสโก ด้วยเวลา 10.25 วินาที
นับจากนั้น ตั้งแต่โอลิมปิก ปี 1984 1988 1992 1996 2000 2004 2008 2012 2016 2020 และ 2024 รวม 11 ครั้ง ยังไม่เคยมีนักกีฬาจากทวีปเอเชียคนใดคว้าเหรียญทอง, เงิน หรือทองแดง ในการแข่งขันวิ่ง 100 เมตร และ 200 เมตร ทั้งชายและหญิงในระดับโอลิมปิกมาก่อน แม้จะเป็นนักวิ่งจากจาเมกา อเมริกา แคนาดา อังกฤษ หรืออิตาลี แต่ทุกคนก็มีบรรพบุรุษจากทวีปแอฟริกา
“บิว” ภูริพล บุญสอน อาจจะเป็นเอเชียคนแรกที่ทำสำเร็จ
