กระแส “ต้าน” ต่อความพยายามของ 36 สนช.ในการเสนอแก้ไข พ.ร.ป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง โดยพุ่งเป้าไปยังตำแหน่ง “ผู้ตรวจการเลือกตั้ง” สะท้อนอะไร
1 สะท้อนความแคลงใจต่อ “คสช.”
เหตุผลอย่างสำคัญก็คือ พ.ร.ป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้งเพิ่งผ่านความเห็นชอบจากที่ประชุมใหญ่ของ สนช.ด้วยคะแนนท่วมท้น
ก้นหม้อยังไม่ทันดำก็จะแก้เสียแล้ว
แสดงให้เห็นว่ากระบวนการพิจารณาร่าง พ.ร.ป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้งหละหลวม ขาดการอภิปรายอย่างรอบคอบและรัดกุมอย่างเพียงพอ
1 สะท้อนความต้องการ “การเลือกตั้ง”
เพราะความคลางแคลงใจต่อประสิทธิภาพในการทำงานของ สนช.นั้นเองนำไปสู่ความรู้สึก “ร่วม” โดยอัตโนมัติว่าการแก้ไขครั้งนี้มีวาระซ่อนเร้น
นั่นก็คือ ต้องการยื้อ ถ่วง หน่วง “การเลือกตั้ง”
ต้องยอมรับว่าบทสรุปต่อ สนช.เช่นนี้เป็นบทสรุปจากความรู้สึก “ร่วม” ของหลายๆ ฝ่าย กระทั่งความคลางแคลงก่อรูปเป็น “กระแส” ในทางสังคม
เป็นกระแสหงุดหงิด ไม่พอใจ
กระแสในทางสังคมที่สะท้อนเข้าไปยัง สนช.อย่างนี้เองจึงมีความพยายามที่จะผ่อนปรน ประนีประนอมและทำความเข้าใจ
สัมผัสได้จาก “การข่าว” ระลอกแล้วระลอกเล่า
เริ่มตั้งแต่การออกมาระบุว่าวิป สนช.บางคนอย่างเช่น พล.อ.นพดล อินทปัญญา ไม่เคยรู้ความต้องการของ 36 สนช.มาก่อนเลย
ตามมาด้วยว่าอาจมีการยับยั้งไม่ให้เดินหน้า
ขั้นต้นที่สุดก็จะตีให้ตกไปเมื่อเข้าสู่ที่ประชุมคณะกรรมาธิการประสานงานกิจการสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (วิป สนช.) หรือหากผ่านไปก็ไม่ผ่านที่ประชุมใหญ่แน่ๆ
ข่าวปล่อยลักษณะนี้เสมอเป็นเพียง “กลยุทธ์”
กล่าวสำหรับประชาชนมิได้หลงละเมอหรือเพ้อฝันอะไรอีกแล้วเพราะ 4 ปีที่ผ่านมาก็รู้อยู่เป็นอย่างดีว่า สนช.ทำงานเพื่อใคร
เพราะ “สนช.” ก็มาจาก “คสช.”
พลันที่เห็นการเคลื่อนไหวเพื่อแก้ไข พ.ร.ป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้งชาวบ้านก็รู้อยู่เป็นอย่างดีว่าเป้าหมายก็เพื่อยื้อ ถ่วง หน่วง
เฉพาะหน้าก็คือ ให้การเลือกตั้งเลื่อนไปอีก 9 เดือน
นั่นก็หมายความว่า คำประกาศเมื่อไปเยือน นางเทเรซา เมย์ ว่าจะมีการเลือกตั้งในเดือนกุมภาพันธ์ 2562 ไม่เป็นจริง
อาจเป็นเดือนพฤศจิกายน 2562 หรืออาจเป็นต้นปี 2563 โน่น
ความรู้สึกนี้ต่างหากที่ก่อรูปขึ้นกระทั่งกลายเป็นความรู้สึก “ร่วม” และกลายเป็นกระแสในทางสังคมที่มีบทบาทหนักแน่นมากยิ่งขึ้น
เป็นความหนักแน่นที่อยากเห็น “การเลือกตั้ง”
ไม่ว่าในที่สุดกลยุทธ์ในการยื้อ ถ่วงหน่วง การเลือกตั้งผ่านบทบาทของ สนช.ในการแก้ไข พ.ร.ป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้งจะลงเอยอย่างไร
สะดุดหยุดชะงัก หรือเดินหน้าไป
แต่อุณหภูมิในทางสังคมเริ่มสำแดงออกอย่างเด่นชัดว่า มีความเรียกร้องต้องการ “การเลือกตั้ง” และเชื่อว่าการเลือกตั้งจะเป็นทางออกให้กับสังคมไทย
ความรู้สึกนี้แหละคือ “พลังร่วม” ที่จะต้องปะทุออกมา
