รื่นร่มรมเยศ : รู้อย่างเดียวก็ได้ แต่ให้เชี่ยวชาญ : โดย เสฐียรพงษ์ วรรณปก
คงจำกลอนของสุนทรภู่กันได้ว่า “รู้อะไรให้กระจ่างเพียงอย่างเดียว แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล”
สมัยผมเป็นเด็ก ตาเล่านิทานสนุกๆ ให้ฟังหลายเรื่อง จำได้แม่นเรื่องหนึ่งคือเรื่อง “คนตดเก่ง” เรื่องมีว่ากระทาชายนายหนึ่ง ได้ลาพ่อแม่ไปศึกษาศิลปวิทยาจากอาจารย์ทิศาปาโมกข์กับบรรดาเพื่อนๆ ทั้งหลาย
พวกเพื่อนๆ ต่างก็เลือกเรียนวิชาที่คนนิยมกันสมัยนั้น เช่น วิชาฟันดาบ ยิงธนู รัฐศาสตร์ การเมือง การปกครอง ฯลฯ แต่กระทาชายนายนี้กลับเรียนไม่เหมือนเขาคือเรียน “วิชาตด” เรียนจนกระทั่งสามารถตดได้อย่างพิสดาร ตดเป็นเสียงดนตรีก็ได้ ร้องเพลงก็ได้ เป็นเสียงสัตว์ร้องนานาชนิดก็ได้
กลับมาถึงบ้านได้เล่าวิชาที่ตนเรียนจบมาให้พ่อแม่ฟัง พ่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟหาว่าลูกเฮงซวย อุตส่าห์เสียเงินเสียทองเสียเวลาไปร่ำเรียนศิลปวิทยา หนอยแน่เรียนอะไรไม่เรียน (เสือก) ไปเรียนวิชาอัปมงคล จึงตะเพิดออกจากบ้าน
เขาเร่ร่อนไปยังต่างแดน ไปถึงเมืองหนึ่ง พระราชธิดาของเจ้าเมืองป่วยเป็นโรคประหลาด ตาผมเรียกว่า “โรคกึก” คือไม่พูดไม่จากับใคร ทั้งๆ ที่ไม่ได้มีอะไรผิดปกติมาก่อน ไม่ยิ้มไม่หัวกับ ใคร เศร้าซึมตลอดเวลา จนหมอหลวงทั้งหลายไม่มีปัญญารักษา เจ้าผู้ครองเมืองนั้นประกาศว่า ใครสามารถทำให้พระราชธิดาของพระองค์ยิ้ม หัวเราะ หรือพูดได้ จะให้รางวัลอย่างงาม
เจ้าหนุ่มผู้สำเร็จวิทยายุทธ์กระบวนการตดเข้าไปอาสากับเจ้าผู้ครองเมืองว่าจะลองใช้วิชาของตนดูเผื่อได้ผล เขาแสดงเพลงตดสารพัดวิธีให้นางฟัง สาวน้อยผู้ไม่เคยพูดจาหรือแม้แต่ยิ้มหัวกับใครมาก่อนก็หัวร่อท้องคัดท้องแข็ง พูดว่าเขาช่างเก่งจัง ตดได้พิลึกกึกกือจริงๆ ว่าพลางก็สั่งให้เขาตดเป็นเสียงนั้นเสียงนี้อย่างสนุกสนาน
เจ้าผู้ครองเมืองดีพระทัยมากที่เจ้าหนุ่มสามารถรักษาให้ลูกสาวของตนหายจึงปูนบำเหน็จให้อย่างงาม คือยกพระราชธิดาให้เป็นรางวัลเลย ตกลงเจ้าหมอนี่ไม่รู้อะไรเลย นอกจากวิชาตด ก็สามารถเป็นถึง “พระฮู่เบ๊” (ราชบุตรเขย) ของพระราชาได้
แล้วตาผมก็สรุปว่า “ขอให้รู้จริงๆ เถอะหลาน วิชาอะไรก็ได้ จะช่วยให้ทำมาหากินได้อย่างสบาย” ผมจำคำของตามาตลอด ออกจากโรงเรียนประถม แล้วก็ไปบวชเรียนบาลีจนจบมีความรู้ภาษาบาลีจนแตกฉาน (ขอคุยสักหน่อย) รู้วิชาเดียวจริงๆ แล้วก็อาศัยหากินมาได้จนทุกวันนี้ คือเอาภาษามาประยุกต์ตั้งชื่อคนนั่นไง พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย “ลูกค้า” ผมมีมากมายทั่วประเทศ เสียแต่ผมไม่เอามาเป็นวิชาหากินเท่านั้น ทำเป็นวิทยาทาน
โปรดจำไว้เถอะครับ วิชาชีพอะไรก็ได้ ขอแต่ให้มีใจรักศึกษาและทำไปจนกระทั่งชำนิชำนาญ อำนวยประโยชน์ให้แก่เรา แน่นอน ดังครูสุนทรภู่ว่า “ขอให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล” นั่นแหละครับ
ขอย้ำว่าต้องเป็นวิชาชีพที่สุจริตชอบธรรมด้วยนะครับ ไอ้การหลอกลวงต้มตุ๋นหรือทุจริตมิจฉาชีพอื่นๆ ไม่นับนะครับ ถึงจะมีวิทยายุทธ์ล้ำเลิศเพียงใดก็ตาม
