บทนำ : อย่าลืมแก้ปัญหา
ดร.อนันต์ จงแก้ววัฒนา ผู้อำนวยการกลุ่มวิจัยนวัตกรรมสุขภาพสัตว์และการจัดการ ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ (ไบโอเทค) โพสต์เฟซบุ๊กระบุถึงธุรกิจการซื้องานวิจัย โดยมีการโฆษณาอย่างโจ่งแจ้งผ่านทางออนไลน์ ระบุว่า ธุรกิจนี้เปิดให้คนที่มีเงินในมือเข้ามาเป็นผู้แต่งในวารสารวิชาการที่การันตีแน่นอนว่าได้ตีพิมพ์ในวารสารนานาชาติ ซึ่งสิ่งที่พบเห็นตั้งแต่ปีนี้ เป็นเรื่องน่ากังวล และมีการขายงานวิจัยมากกว่าหมื่นเรื่องจากเว็บไซต์ดังกล่าวเพียงเว็บเดียว
สำหรับตัวงานวิจัยนั้น ดร.อนันต์ระบุว่า งานวิจัยที่นำมาขาย เขียนขึ้นจากคนใน Field จริงๆ ประเด็นเรื่องคุณภาพที่จะถูกผู้ประเมินปัดตกจากกระบวนการของวารสารคงเป็นไปได้ยาก หรือประเด็นเรื่องการจับผิดเรื่องการลอกเลียนงานวิจัยคงไม่มี ดังนั้น งานวิจัยแบบนี้จะสามารถผ่านกระบวนการประเมิน peer review ได้ ปกติเมื่อส่งไป review วารสารจะให้เวลาแก้ไขต้นฉบับ ซึ่งส่วนใหญ่ถ้าแก้ไขตามความเห็นผู้ประเมินจะสามารถผ่านไปตีพิมพ์ได้ ช่วงเวลาแก้ไขต้นฉบับนี้เป็นโอกาสที่เหล่านี้จะถูกลงประกาศขายให้ผู้สนใจเข้ามาเป็นเจ้าของ ถ้ามีเงินเพียงพอสามารถเข้ามาซื้องานวิจัยทั้งฉบับเป็นของตัวเอง แล้วไปหาผู้แต่งร่วมคนอื่นเอง ซึ่งทำให้ไม่เห็นความผิดปกติของการมีคนต่างชาติมาร่วมเขียน แต่ถ้างบประมาณน้อยต้องไปร่วมเป็นผู้แต่งกับคนอื่นๆ ที่ไม่รู้จัก ซึ่งวิธีนี้เสี่ยงต่อการถูกสังเกตเห็นได้
ต่อมา นพ.พงษ์รักษ์ ศรีบัณฑิตมงคล อธิการบดีมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในฐานะประธานที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทย (ทปอ.) เปิดเผยภายหลังประชุมผู้บริหาร ทปอ. ว่าทีมบริหาร ทปอ.หารือกันและเห็นพ้องกันที่จะออกแถลงการณ์ประกาศเจตนารมณ์ ทปอ. ซึ่งประกอบด้วยมหาวิทยาลัย 36 แห่งว่า ทปอ.ไม่ยอมรับและไม่เห็นด้วยกับการซื้อผลงานทางวิชาการ โดยขณะนี้ทางกระทรวงอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม มีหนังสือด่วนถึงทุกมหาวิทยาลัยขอให้เร่งรัดดำเนินการตรวจสอบข้อมูลของบุคลากรในสังกัดอย่างใกล้ชิดตามแนวทางในการกำกับจริยธรรมการวิจัย การตีพิมพ์ผลงานวิจัย รวมทั้งการนำผลงานวิจัยมาใช้ประโยชน์ และรายงานผลการตรวจสอบให้ทราบ หากตรวจสอบแล้วพบว่ามีบุคลากรเกี่ยวข้องกับกรณีดังกล่าว ให้มหาวิทยาลัยดำเนินการตามหน้าที่และอำนาจตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด พร้อมทั้งรายงานผลเป็นระยะจนการดำเนินการถึงที่สุด
ปัญหาการซื้อผลงานทางวิชาการแม้จะไม่ใช่ปัญหาใหม่ แต่ดูเหมือนว่าวิธีการเพื่อได้งานวิจัยที่ไม่ใช่ของตัวเองมาอ้างเป็นของตัวเองจะซับซ้อนและแนบเนียนมากยิ่งขึ้น การตรวจสอบและจับผิดเป็นวิธีหนึ่งในการป้องปราบการละเมิดจริยธรรมของนักวิจัย ขณะเดียวกันน่าจะมีการค้นหาสาเหตุที่ทำให้นักวิจัยซึ่งเป็นผู้มีความรู้และทราบถึงจริยธรรมของตัวเองเป็นอย่างดีกระทำผิดจริยธรรมเหล่านั้นด้วย เพื่อจำแนกแยกแยะสาเหตุว่ามาจากตัวบุคคล หรือมาจากระบบ หรือมาจากกฎกติกาใด ซึ่งน่าจะทำให้ปัญหาดังกล่าวได้รับการแก้ไขอย่างจริงจังและเด็ดขาดอย่างเป็นรูปธรรม
