วันแรกของเล่าปัง วันแรกของเซียวเหอ วันแรกของจางเหลียง เมื่อรุกเข้ายึดเมืองเสียนหยางน่าศึกษาอย่างเป็นพิเศษ
เนื่องจาก “เสียนหยาง” เป็น “ราชธานี”
เมื่อจากการที่กองกำลังของเล่าปังสามารถเข้าเมืองเสียนหยางได้ ด้านหนึ่ง สะท้อนให้เห็นความอ่อนแอ ของฉิน
ด้านหนึ่ง สะท้อนความเป็นปึกแผ่นของเล่าปัง
ยิ่งเป็นการรบภายใต้ร่มธงของเซี่ยงอวี้ ยิ่งเห็นถึงร่องรอยการผลิบานแห่งกำลังแห่งอำนาจทางการทหาร
การเคลื่อนไหวทาง “การเมือง” จึงสำคัญ
หากถือเอารากฐานมาจากยุทธนิยายเรื่อง “ไซอั่น” สำนวนแปลของวังหลังมาเป็นจุดนำเข้าสู่หน่วย
เป็นการเข้ายึดขณะ “เล่าปัง” อยู่ในสถานะแห่ง “เพ่ยกง”
ฝ่ายทหารในกองทัพเป็นพระเจ้าซาซีฮ่องเต้กลับเข้าไป จึงพูดแก่เพ่ยกงว่า “ท่านแม่ทัพมา ทั้งนี้ หมายจะตีเอาเมืองเสียนหยาง เจ้าเมืองเข้ามาถึงไฉนท่านไม่ฆ่าเสีย ปล่อยให้คืนไป ณ เมืองอีกเล่า
ถ้าได้คิดปิดประตูเมืองไว้ ก็จะต้องลำบากแก่ท่าน”
เพ่ยกงก็ให้จัดแจงทหารพร้อมโดยขบวนทัพใหญ่แล้วเข้าไปในเมือง ครั้นถึงที่หยุดประทับจึงให้แต่งกฎหมายประกาศแก่ทหารว่า
“ไม่ให้ช่วงชิงทรัพย์ของชาวเมือง”
จังหวะก้าวนี้ถือได้ว่าสอบผ่าน เพราะเมื่อมีประกาศ ทหารทั้งปวงก็พากันไปขนเอาทรัพย์สิ่งของในท้องพระคลังออกมาให้แก่เพ่ยกง
เพ่ยกงเอาทรัพย์สินทองแจกให้แก่นายทัพ นายกองทั้งปวงตามสมควร แต่เซียวเหอผู้เดียวมิได้เอาทรัพย์สิ่งของ
รีบไปบ้านเจ้าเกา ได้แต่แผนที่กับบัญชีแลกฎหมายมาให้แก่เพ่ยกง
เพ่ยกงอ่านแผนที่ดูรู้ว่า เขตแดนเมืองหลวงกว้างขวาง แลเมืองขึ้นมีผู้คนมากน้อยเท่าใดแจ้งอยู่ในบัญชีทรัพย์สิน
ดูแผนที่แล้วจึงพานายทหารบรรดามีฝีมือเข้าไปในวัง
เห็นพระที่นั่งใหญ่กว้าง พระที่นั่งร้อนเย็น แลพระที่นั่งจังเก๋งซึ่งเป็นที่อยู่ของฮองเฮา พระอัครมเหสี
แลมีหอสูง 3 ชั้น ประดับด้วยแก้วดูงามยิ่งนัก
มีตึกสนมเอก 36 ตึก สนมโท 24 ตึก สนมตรี 1,000 ตึก ดูเรียบเรียงเป็นระยะกัน
เพ่ยกงเห็นสมบัติพัสถานทั้งปวงเป็นที่เพลิดเพลินใจนัก
จึงค่อยเดินเข้าไปเห็นพระตำหนักที่แท่นพระบรรทม จึงนั่งบนที่สำหรับกษัตริย์ นายทหารทั้งปวงยืนรายอยู่โดยรอบ
เพ่ยกงชมม่านกั้นงาม เป็นช่อชั้นสลับสี
มีเครื่องเล่นเป็นที่สำราญ แลเครื่องสิ่งอันงามตั้งอยู่พร้อม สิ่งของวิเศษหลายอย่างน่าชม
ผนังเพดานห้อยย้อยไปด้วยจงกลแลระย้า มีทั้งท้องฉนวนสมควรเป็นที่กษัตริย์
ท่ามกลางทรัพย์สินสิ่งของ อลังการงานสร้างโดยรอบ ความคิดของเพ่ยกงอันเติบใหญ่มาแต่หมู่บ้านเพ่ยก็แตกกระฉูด
จึงคิดว่าอันนี้แสนสนุก น่าอยู่
แล้วว่ากับฟานไคว่แลนายทหารทั้งปวงว่า “เจ้าเมืองเสียนหยางทำไว้เป็นที่สุขสบาย เราจะคิดอยู่บำรุงราษฎรให้เป็นสุข ไม่ให้หัวเมืองทั้งปวงมาช่วงชิงได้” ได้ยินดังนั้น ฟานไคว่จึงถามเพ่ยกงว่า
“น้ำใจท่านครั้งนี้จะรักเป็นเจ้าแผ่นดินครองราชย์สมบัติหรือ หรือจะรักเป็นเศรษฐีมีทรัพย์ศฤงคาร บรรดาเครื่องเล่น ทั้งนี้ พาให้เจ้าเมืองเสียนหยางเสียเมือง ท่านอย่ารักษาเลย จงถอยกลับไปอยู่ป้าส้างเห็นจะดีกว่า”
ได้ยินดังนั้นเพ่ยกงจึงผินหน้าดูจางเหลียง รอรับฟังว่าจางเหลียงจะว่ากล่าวประการใด
ความเห็นของจางเหลียงสมควรล้างหูน้อมรับฟังยิ่ง
จางเหลียงรู้กิริยาจึงว่า “ซึ่งท่านเข้ามาอยู่ในวังเห็นแต่ความสบายมิได้คิดถึงภัยภาคหน้า แม้นออกไปอยู่นอกเมืองเหมือนหนึ่งนกอันมีปีกจะบินไปแห่งใดก็ได้”
ซึ่งจะกินสุรายังมีรส แลยินดีด้วยฟังเสียงสตรีขับร้อง
แลท่านจะหลงชมเครื่องเล่นเป็นการประโลมนั้นคำโบราณว่าไว้ “ถ้าผู้ใดพูดตรงย่อมขัดหูผู้ฟัง แม้รสสิ่งใดขมก็อาจเป็นยารักษาโรคได้
ซึ่งท่านตั้งใจมา ทั้งนี้ หมายจะดับร้อนให้ราษฎรอยู่เย็นทั่วราชอาณาเขต
ขอท่านจงตรึกตรองดูให้รอบคอบ บัดนี้ เราเข้าเมืองได้ ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินยังไม่ราบคาบ ถ้าหัวเมืองทั้งปวงมาเห็นคงจะช่วงชิงกัน”
“ท่านจงฟังคำท่านไคว่ว่าจึงจะชอบ”
เพ่ยกงได้ฟังดังนั้นก็ออกมานอกวัง สั่งให้ปิดประตูวังและคลังทั้งปวง ลั่นกุญแจไว้
แล้วเพ่ยกงพาทหารกลับออกมาตั้งอยู่ป้าส้าง
จังหวะก้าวของการเข้าเมืองเสียนหยาง เข้าไปอยู่ในห้องบรรทมของกษัตริย์ฉินของเพ่ยกง หรือเล่าปังนี้สำคัญ
สำนวน ถาวร สิกขโกศล ถอดออกมาว่า
เล่าปังเข้าไปในพระราชวังอาฝาง ซึ่งแพรวพรายด้วยอัญมณีและทองคำ ขึ้นไปนอนบนเตียงของฉินเออร์สื่อ
วาดความฝันว่าตนได้เป็นฮ่องเต้
รู้สึกว่าเบื้องหน้ามีแต่แสงสีของแพรพรรณอัญมณี เหล่าสาวสนมอันทรงเสน่ห์มาอดอ้อนฉอเลาะให้เคลิบเคลิ้มลุ่มหลง
ทันใดฝานไคว่ผู้เคยขายเนื้อหมาถลันเข้ามาตะคอกใส่
“ราชวงศ์ฉินล่มจมไปเพราะอะไร ไฉนท่านจึงมาลุ่มหลงเหตุแห่งความพินาศเหล่านี้”
เล่าปังลุกขึ้นนั่ง
พอดีจางเหลียงมาถึงและกล่าว “ฉินเออร์สื่อ เจ้าสำราญ ไร้คุณธรรม จึงพินาศ ท่านแม่ทัพเพิ่งจะมาถึงที่นี่
หากคิดจะเป็นใหญ่ บำบัดทุกข์ บำรุงสุขให้ราษฎร ก็จงเรียบง่าย ประหยัด”
เล่าปังได้ฟังจึงออกจากตำหนัก สั่งให้ปิดประตู ลั่นกุญแจ คลังสมบัติและพระราชวัง ตั้งทัพรักษาการอยู่ริมแม่น้ำป้า
สอดรับกับยุทธนิยายเรื่อง “ไซ่ฮั่น” สำนวนแปลวังหลัง
เซียวเหอจึงเข้าไปหาเพ่ยกงแล้วพูดว่า “เมืองเสียนหยางตั้งกฎหมายไว้แต่ก่อนอาญามากนัก ไพร่บ้านพลเมืองได้ความเดือดร้อนมาช้านานแล้ว ขอท่านจงแปลงตั้งพิกัดกฎหมายใหม่ให้ลดอาญาลงราษฎรทั้งปวงก็จะพากันสรรเสริญทั้งแผ่นดิน”
ต้องยอมรับในบทบาทของฝานไคว่ พ่อค้าเนื้อหมา ต้องยอมรับในบทบาทของเซียวเหอ อดีตนายอำเภอแห่งเพ่ย
และต้องยอมรับในบทบาทของจางเหลียง
ด่านทางการเมืองของวีรชนปรากฏเพื่อทดสอบอย่างไม่ขาดสาย ไม่ว่าด่านยศถาบรรดาศักดิ์ ด่านทรัพย์ศฤงคาร
และด่าน “นางงาม”
ไม่ว่าเล่าปัง ไม่ว่าเพ่ยกง ไม่ว่าจางเหลียง ไม่ว่าเซียวเหอ ไม่ว่าฝานไคว่ ล้วนอยู่ในพื้นที่การทดสอบ
“สติ” ระลึกรู้จึง “สำคัญ”
