ในประวัติศาสตร์ประชาธิปไตย นับจาก พ.ศ.2475 ยังไม่ปรากฏว่า เคยมี “รัฐบาลแห่งชาติ” เกิดขึ้น แม้จะเคยมีรัฐบาลอันมีที่มาแตกต่างจากรัฐบาลทั่วไป หลังเหตุการณ์ 14 ตุลาฯ 2516 และหลังเหตุการณ์นองเลือด เมื่อเดือนพฤษภาคม 2535 ก็ตาม คำว่ารัฐบาลแห่งชาติที่มี ส.ว.คนหนึ่งหยิบยกขึ้นมา หมายถึงรัฐบาลที่ประกอบด้วยตัวแทนทุกฝ่ายทุกพรรค มาร่วมบริหารประเทศในภาวะวิกฤต และคำว่าวิกฤต ในความหมายของ ส.ว.ดังกล่าวก็คือ การที่พรรคก้าวไกลถูกพลังอนุรักษนิยมต่อต้านอย่างรุนแรงจนทำหน้าที่แกนนำจัดตั้งรัฐบาลไม่ได้ แม้ชนะเลือกตั้งก็ตาม
การเมืองขณะนี้ ไม่ได้เกิดวิกฤต หรือเผชิญทางตัน จนไปต่อไม่ได้ พรรคแกนนำตั้งรัฐบาล 8 พรรคยังรักษาเสียงสนับสนุนไว้ที่ 300 กว่าเสียง เกินครึ่งของสภาผู้แทนฯ ซึ่งตามประเพณีประชาธิปไตย สามารถตั้งรัฐบาลบริหารประเทศได้แล้ว แต่รัฐธรรมนูญ 2560 มีบทเฉพาะกาลมาตรา 272 ให้ ส.ว.ร่วมลงมติรับรองนายกฯ ในที่ประชุมรัฐสภา การได้เสียงเกินครึ่งในที่ประชุมรัฐสภาหรือ 376 เสียงขึ้นไป เป็นเรื่องยาก หาก ส.ว.250 คน ไม่เทคะแนนให้
ปัญหาขณะนี้จึงเป็นวิกฤตที่เกิดจากรัฐธรรมนูญ เป็นการกระทำของคนบางกลุ่มเป็นการเผชิญแรงต้านจากพลังอำนาจเก่า ซึ่งเป็นคนกลุ่มน้อย ที่มีอภิสิทธิ์ทางการเมืองเหนือกว่าประชาชนส่วนใหญ่ พรรคการเมืองที่เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล ได้ประกาศท่าทีสนับสนุนกันและกันให้จัดตั้งรัฐบาลให้ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่เหมาะสมถูกต้อง หากพรรคการเมืองเอาแต่ไขว่คว้าหาอำนาจ ละทิ้งหลักการสนับสนุนพรรคที่ชนะเลือกตั้งให้จัดตั้งรัฐบาล เพื่อโอกาสเป็นรัฐบาล โดยไม่คำนึงถึงความถูกต้องชอบธรรม สิ่งที่จะตามมาคือ ความเสื่อมถอยของนักการเมืองและระบอบประชาธิปไตย และอีกครั้งหนึ่ง ที่เรื่องเหล่านี้ จะเป็นเงื่อนไขของการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง ที่ผิดธรรมเนียมจารีตประชาธิปไตย และนำพาประเทศก้าวถอยหลัง ซึ่งเกิดในประเทศไทยมาแล้วหลายครั้ง
