ตรึงใน มุมอับ
ยืนหยัด หา หนทาง
สร้าง ‘ชัยชนะ’
เมื่อกษัตริย์จ้าวหวางและอำมาตย์ใหญ่เฉินอวี๋รู้ข่าวว่าหานซิ่นนำกำลังหลายหมื่นคิดจะไปโจมตีจิ๋งสิงโข่วอันเป็นดินแดนของจ้าวกว๋อ
ด้วยกิตติศัพท์หานซิ่นจึงเตรียมไพร่พลจำนวน 20 หมื่นเพื่อรับมือ
เรืองรอง รุ่งรัศมี เล่าว่า หลีจว๋อเชอ ขุนนางใหญ่ พูดกับเฉินอวี๋ว่า “ข้าได้ฟังมาว่าระยะนี้หานซิ่นได้ชัยในศึกหลายครั้ง กองทัพเข้มแข็งมาก ดังนั้น เราจะทำการรบโดยหักหาญไม่ได้
แต่หากพวกเขาจะตีจิ๋งสิงโข่วก็จำเป็นต้องผ่านทางเล็กๆ แคบสายหนึ่ง เดินทัพบนทางที่เล็กแคบนี้ ทหารจำเป็นต้องเดินเรียงกันเป็นแนวยาว
กองเสบียงจำเป็นจะต้องอยู่รั้งท้ายแน่นอน
หากท่านมอบกำลังพลให้ข้า 3 หมื่น ข้าสามารถตีตัดหน่วยเสบียงของพวกเขาได้”
ไม่เพียง “เสนอ” หากมี “เหตุผล” รองรับ
นั่นก็คือ “ภายใต้สถานการณ์ที่พวกเขาขาดเสบียงอาหาร เมื่อท่านให้ทหารเข้าตีซ้ำรับรองว่าในเวลาไม่เกิน 10 วัน
ก็จะสามารถสังหารหานซิ่นและนำชัยชนะมาได้
หากว่าเราไม่ทำเช่นนี้ก็จะประสบกับความปราชัย ขอให้ท่านขุนพลโปรดพิจารณาแผนการของข้า”
เฉินอวี๋เป็นพวก “หลง” ใน “คัมภีร์” จึงกล่าวกับหลีจว๋อเชอว่า
ในตำราพิชัยสงครามเคยกล่าวไว้เช่นนี้ “เมื่อมีกำลังทหารมากกว่าข้าศึก 10 เท่าก็โอบล้อมเอาไว้ มีกำลังมากกว่าศัตรู 1 เท่า ก็สามารถเข้าปะทะได้”
ในความเห็นของเฉินอวี๋ “หานซิ่นบอกว่าเขามีไพร่พลหลายหมื่น ที่จริงแล้วมีเพียงไม่กี่พันคน พวกเขาเดินทางมาไกลเป็นพันๆ ลี้กว่าจะมาถึงที่นี่ทำให้อ่อนล้าอย่างมาก
กับศัตรูเช่นนี้ยังไม่กล้าเข้าตี ต่อไปหากมีศัตรูที่เข้มแข็งเราจะทำอย่างไรเล่า
นอกจากนี้ หากเราไม่เข้าตีแคว้นอื่นก็จะเห็นว่าเราขี้ขลาด และมาข่มเหงรังแกเราได้”
เขามิได้ “ฟัง” คำพูดของหลีจว๋อเชอเลย
ขณะเดียวกัน หานซิ่นส่งคนมาสอดแนมและรู้ว่าแผนการของหลีจว๋อเชอมิได้ถูกนำไปใช้
ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง
เขานำพากองกำลังมาตั้งค่ายพักห่างจากจิ๋งสิงโข่ว 1.3 ลี้ เมื่อถึงกลางดึกก็มีคำสั่งให้เคลื่อนย้ายกองกำลังโดยพลัน
พร้อมกันนั้น ก็คัดเลือกทหารม้าจำนวน 2,000 นาย
ให้ทุกคนถือธงแดงผืนหนึ่งโดยหลบซ่อนตัวอยู่ขนภูเขา สั่งพวกเขาว่า “ภารกิจของพวกท่านคือ เมื่อเห็นทหารจ้าวละทิ้งค่ายไล่ตามพวกเรา จงรีบเข้าตีค่ายของพวกเขาในทันที
ปลดธงของพวกเขาออก นำธงแดงของเราปักแทน”
เมื่อเตรียมการพร้อมสรรพหานซิ่นให้คนแจ้งต่อทัพหลักว่า “ให้กินอาหารแต่เพียงน้อย รอเมื่อรบเอาชัยต่อทัพจ้าวแล้วเราค่อยเลี้ยงฉลองร่วมกัน”
แม้ไม่เชื่อในคำพูด แต่ก็มิอาจไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง
หานซิ่นจัดวางกำลัง 10,000 ตั้งขบวนทัพที่ละแวกจิ๋งสิงโข่วโดยหันหลังให้แม่น้ำ
ทหารจ้าวเห็นเช่นนั้นต่างพากันหัวเราะ
เมื่อฟ้าสางหานซิ่นก็นำทัพมุ่งไปทางจิ๋งสิงโข่วด้วยตนเองอย่างอึกทึกครึกโครมเหมือนกับจะยวนยั่ว
ทหารจ้าวเข้าปะทะด้วยความร้อนรน
หลังการรบอันดุเดือดถึงเลือดถึงเนื้ออย่างยาวนานผ่านพ้นไป กองทัพฮั่นทำทีเป็นพ่ายแพ้แล้วหนีไปทางขบวนทัพที่อยู่ริมแม่น้ำ
ช่วยกันยันทหารจ้าวที่รุกไล่มา
สภาพการณ์ในขณะนั้นทหารจ้าวละทิ้งค่ายออกมากระหน่ำตีที่ริมแม่น้ำจนหมดสิ้น
เป็นไปตามความคาดหมายของหานซิ่น
ทัพม้า 2,000 ที่ซุ่มอยู่บนภูเขาจึงควบตะลุยเข้าไปในค่าย ปลดธงจ้าวลงแล้วปักธงแดงของฮั่นแทนที่
ถามว่าสถานการณ์การสู้รบเป็นอย่างไร
บทสรุปของ เรืองรอง รุ่งรัศมี เนื่องจากกองกำลังทัพหานซิ่นคือแม่น้ำ แม้จะถูกรุกรบอย่างไรก็จำเป็นต้องยืนหยัดสู้
เนื่องจากไม่มีหนทางหนี
ทหารจ้าวระดมสรรพกำลังที่มีอยู่เข้ากระหน่ำตีอย่างไรก็ไม่อาจสยบทัพฮั่นลงได้อย่างง่ายดาย
จึงคิดจะถอนกำลังกลับเข้าค่าย
แต่พวกเขาพลันได้พบว่า ธงอันปลิวสะบัดอยู่เหนือค่ายคือธงแดงของทัพฮั่นจึงตกอยู่ในความตระหนก
คิดว่าจ้าวหวางและคนอื่นๆ คงถูกทัพฮั่นจับตัวเป็นเชลย
ขบวนทัพจึงแตกฉานซ่านเซ็น ไพร่พลต่างพากันหลบหนีเอาตัวรอด หานซิ่นจึงช่วงชิงโอกาสนี้ย้อนกลับ
ตีทัพจ้าวจนพ่ายแพ้ ยับเยิน
หลังการศึกจบสิ้นพร้อมกับชัยชนะอย่างดงาม ผู้นำของทัพฮั่นต่างพากันยกย่องสดุดีต่อหานซิ่น
คำถามต่อหานซิ่นคือ
“ในคัมพีร์พิชัยสงครามกล่าวว่า การจัดขบวนทัพนั้นที่ดีที่สุดคือ ข้างหลังมีภูเขา ข้างหน้ามีแม่น้ำ
ครั้งนี้ท่านสั่งให้เราจัดขบวนทัพโดยหันหลังให้แม่น้ำ
แล้วยังบอกว่า รอให้ได้ชัยทหารจ้าวก่อนแล้วจึงเลี้ยงฉลอง ตอนนั้นเราต่างไม่เชื่อว่าจะเป็นไปได้ แต่ว่าพวกเราได้ชัยชนะมาจริงๆ ที่ท่านใช้นั้นคือการศึกชนิดใด”
คำตอบหานซิ่นตามสำนวนแปล เรืองรอง รุ่งรัศมี คือ
ศิลปะแห่งการศึกชนิดนี้ในตำราพิชัยสงครามก็มีอยู่ เพียงแต่ว่าพวกท่านมิได้สังเกตเท่านั้นเอง
ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้มิใช่หรือว่า
เมื่อให้ทหารอยู่ในสภาพแวดล้อมอันตรายถึงชีวิต พวกเขาก็จะสามารถทำการรบด้วยความขันแข็ง
เพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางความตาย มิใช่หรือ
ในกองทัพของเรามีนายทหารและไพร่พลจำนวนหนึ่งที่ยังมิได้ผ่านการฝึกมาอย่างเข้มงวด มิได้มีความสามารถในการศึกต่างไปจากประชาชนธรรมดาสักเท่าไร
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้จึงจำเป็นต้องจัดพวกเขาให้อยู่ในสถานการณ์
ที่ซึ่งข้างหน้ามีทหารศัตรู ข้างหลังคือแม่น้ำ
เพื่อให้พวกเขาทำการรบเพื่อรักษาชีวิตของตนเอง หากไม่ทำเช่นนี้พอเข้าปะทะกับกำลังฝ่ายศัตรูพวกเขาก็จะหนีเอาตัวรอด
แล้วจะทำการรบให้ได้ชัยชนะได้อย่างไร
บทเรียนครั้งนี้ดำเนินไปในลักษณะ “เสี่ยง” อย่างชนิดสุดยอด เนื่องจากเป็นการปะทะไม่เพียงในทาง “ความคิด”
หากที่สำคัญอยู่ที่อาศัย “การปฏิบัติ” เป็น “เครื่องทดสอบ”
เป็นการทดสอบระหว่าง 1 ขุนพลผู้ยึดกุมกับ “คัมภีร์” อย่างชนิด “เถรตรง” กับ 1 ขุนพลซึ่งอาศัยลักษณะ “ยืดหยุ่น พลิกแพลง” มาเป็นอาวุธ
ฝ่ายหนึ่ง เป็น “หนอนตำรา” ฝ่ายหนึ่ง เป็น “ปฏิบัตินิยม”
