จรัญ พงษ์จีน – ผมเพิ่งเจอ “พี่รัญ” ไม่นานมานี้เอง รับประทานอาหารกัน เที่ยวด้วยกันมาตลอด ทั้งในประเทศกับต่างประเทศ เรียกว่า “หนุกหนาน!” กันตลอดศก “คุยกัน-เที่ยวกัน-ดื่มไวน์กัน!” เป็นบางครั้ง โดยเฉพาะมักเจอกันทั้งแก็งค์ ทั้งท่านประธานขรรค์ชัย บุนปาน (พี่ช้าง) พี่ตึก คุณแจ่มไทยรัฐ คุณตั้น (มติชน) พี่แม็ค : นฤตย์ เสกธีระ และแน่นอน พี่จ๊อด พี่เชอร์รี่ และอีกหลายท่านที่ขออภัยไม่ได้กล่าวถึงครับ
ตกใจมากพอทราบข่าว การจากไปของ “ป๋ารัญ” ที่ผมมักเรียกกันเล่นๆ กับพี่รัญ พูดง่ายๆ คือ “เราสนิทกันมากเสมือนญาติสนิท” เรียกว่า “ทั้งครอบครัวกันเลย!”
ส่วนใหญ่ร้านอาหารที่เจอกัน (ขอโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้เลยครับ!) คือ “ร้านบ้านไอซ์-ร้านพริกไทยสดร้านของพี่รัญ” พี่รัญไม่เคยร้องเพลงเลย แต่ร้องคาราโอเกะเพราะพวกเราขอร้องครับ! ประมาณเกือบปีกว่าๆ ยังดื่ม หม่ำอาหารใต้กันอยู่เล๊ย!
อยู่ดีๆ ก็มาจากกันไป…ผมและหมู่มวลสมาชิกทุกวงการต่างใจหายกันเป็นแถว เรียกว่า “ทำเอาผมน้ำตาตกเลย” ทั้งคนที่รักป๋ารัญมากมายมหาศาล เขียนในคอลัมน์ “คุณอ้อ” ให้ผมบ่อยครั้งมาก คุ้นเคยกันมาน่าจะประมาณเกือบ 25-30 ปี ทั้งรู้จักคุ้นเคยกับคุณพ่อคุณแม่ของผม รับประทานอาหารด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน เวลานั่งคุยกับป๋ารัญจะบอกว่า “คิดถึงคุณแม่คุณพ่อนะ!”
ทั้งนี้ พี่รัญก็ทิ้งพวกเราทุกคนไว้ข้างหลัง “อมทุกข์” กันต่อไป ชีวิตก็อย่างนี้ “ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง-ความจริงของชีวิต” เหมือนคุณพ่อผมเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว นอนหลับไปเฉยๆ บนเตียง จนผมต้องบึ่งรถไปถึงบ้านรังสิตคลอง 6 พี่รัญมาวัดสระเกศเพื่อทั้งสวดอภิธรรม และมางานพระราชทานเพลิงคุณพ่อด้วยครับ
จริงๆ แล้วทุกคนในครอบครัวผมสนิทกับป๋ารัญมาก ทานอาหารร้านเบียร์หิมะ บ้านไอซ์ บางครั้งก็ดัดจริตทานอาหารที่ภัตตาคารเชียงการีล่า ธนิยะ เมื่องานวันเกิดผมเองเดือนกรกฎาคม มีหมู่มวลสมาชิกในครอบครัวลูกเมียครบถ้วนกระบวนความ อาจารย์วิษณุ (ลุงณุที่ผมเรียก) ยังนั่งใกล้ๆ พี่รัญเลย แถมยังลงมาส่งลุงที่รถอีกด้วย บังเอิญผมกับลุงณุสนิทกันมาเรียกว่า “ญาติสนิทกันทั้งบ้านเลยครับ!”
อย่างไรก็ตาม “ต้องแสดงความเศร้า-เสียใจ” กับสมาชิกในครอบครัวของพี่รัญที่ยังคงเสียใจจากการจากไปของพี่รัญ ทั้งนี้บรรดาเพื่อนพ้องน้องพี่ยังปลอบขวัญให้กำลังใจกับ “คนที่อยู่ข้างหลัง!” ที่น่าจะค่อยๆ ฟื้นฟูอาการ แต่พี่จ๊อด (ภรรยาพี่รัญ) ยังน้ำคลอตาแดงทุกครั้งเมื่อเจอคนสนิทเพื่อนพี่รัญสังสรรค์กันตลอด
ผมกับพี่รัญและพี่จ๊อดไปต่างประเทศกันหลายครั้ง จริงๆ แล้วสมาชิกในครอบครัวผมและบรรดาเพื่อนพ้องน้องพี่ยังค่อยๆ คลี่คลาย “อาการช็อค (SHOCK!)” อยู่ และบัดนี้งานฌาปนกิจของพี่รัญก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว แขกเหรือระดับ “วีไอพี (VIP)” เข้าร่วมฟังพระสวดอภิธรรมและฌาปณกิจมากมาย
ความทรงจำดีๆ ที่มีต่อพี่รัญนั้น คงไม่ต้องเอ่ยถึง พวกเรายังคิดอยู่เสมอว่า “พี่รัญยังคงอยู่กับพวกเราตลอดเวลา” ทั้งพี่ช้าง (ขรรค์ชัย บุนปาน) พี่ตึก (มติชน) พี่แม็ค : นฤตย์ เสกธีระ พี่ตั้น (มติชน) แม้กระทั้ง บรรดา “ผู้สื่อข่าว-ผู้ดำเนินรายการ-นักการเมือง-เอกชน-ลูกเด็กเด็กแดง” ยังมาร่วมงานแทบจะทุกค่ำคืน!
การบรรยายความรู้สึกของผู้คนทั้งหลายทุกแวดวง ยังคง “อารมณ์ค้าง!” กับการจากไปของพี่รัญ ซึ่งไม่สามารถบรรยายได้ เพียงแต่เงียบเก็บไว้ในใจคิดถึงพี่รัญตลอด
ผมเองนับว่าโชคดีมากที่พี่รัญมา “เข้าฝันผม-บอกว่าพี่ตั้วอยากหม่ำสเต๊กกันฟ่ะ!” ผมรีบแจ้งพี่จ๊อดทันทีว่า พี่รัญเข้าฝัน พี่จ๊อดก็จัดทันที แถมค้อนผมว่า “เอ…ทำไมพี่รัญมาหาพี่ตั้ว แต่ไม่มาหาภรรยายตัวเองเล๊ย?” แม้กระทั่ง คอปเตอร์ (COPTER) และบุตรชายน่าจะคนโตบอกผมด้วยว่า พ่อมาหาบ้างหรือเปล่า แต่คอปเตอร์ “อาก๋ง-พี่รัญ” มาเข้าฝันเช่นกัน!
โธ่ถัง…พี่รัญก็ไปสบายแล้วอยู่บนสราวงสวรรค์ ผมได้แต่สวดมนต์ภาวนา แผ่ส่วนบุญส่วนกุศลให้พี่รัญตลอดเวลานึกถึงท่านทุกเวลาครับ!
พี่รัญ “เป็นคนดีมาก-เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันทุกคน-มีความเป็นลูกผู้ชาย-คำไหนคำนั้น-ไม่เคยบิดพลิ้ว” เรียกว่า “เป็นลูกผู้ชายเต็มตัว” ครับ! ยังไงๆ ก็นับว่าท่านอยู่ดีมีสุข ไม่ได้เจ็บป่วยเลย เพราะไม่อยากรบกวนใครให้ใครได้ลำบาก “ไปแบบเงียบ-อยู่ที่สงบเรียบร้อยแล้ว”
“ยิ่งเขียนยิ่งเศร้า-คิดถึงพี่รัญ” แต่ยังคงอยู่ในความทรงจำของคนรักใคร่พี่รัญ ทั้งนั้น บุตรชายคนโต “ไอซ์” บวชให้พ่อเรียบร้อย “อนุโมทนาสาธุครับ!”
คนเราเวลาจากกันแบบไม่บอกไม่กล่าวก็นับว่า “ท่านไปสบายแล้ว” ยิ่งเขียนก็ “วนไปวนมา-เหมือนวนในอ่างหมึก!”
เอาล่ะครับ ผมอยากฝากความอาลัย อาวรณ์กับพี่รัญที่เราและสมาชิกในครอบครัวสนิทสนมรักใคร่กันมาก ไปร่วมงานสวดพระอภิธรรมและฌาปณกิจพร้อมร่วมทำบุญกับครอบครัวพี่รัญ
ท่านไปสบายแล้วครับ…ขอไว้อาลัยแด่ป๋ารัญของพวกเราทุกคน นับต่อนี้เป็นต้นไป ยังไม่รู้ว่าจะพี่งพาใครได้ใน “หนังสือพิมพ์มติชน” แต่บรรดาพวกพี่ๆ ทั้งหลายบอกว่า “เฮ้ย…ลุงตั้วยังมีพวกเราอยู่พร้อมหน้าพร้อมตานะเหมือนเดิมทุกประการ!”
อาลัยแด่พี่รัญมากกกกกกครับ!
