สถานการณ์ของโจโฉห้วงยามนี้มีลักษณะประวัติศาสตร์ ชี้ขาดตัวตนและความเป็นโจโฉอย่างชนิดที่เรียกว่าฝังตรึง
เป็นสถานการณ์ภายหลังจากโจโฉชักกระบี่ออก
แล้วก็เข้าไปฟันผู้คน บุตร ภรรยา แปะเฉีย ตายถึง 8 คน
สำนวน เจ้าพระยาพระคลัง (หน) บรรยายว่า ตันก๋งเหลือบไปเห็นสุกรที่เขามัดไว้ก็ตกใจ
จึงว่า
“เขามัดสุกรไว้จะฆ่าต่างหาก ท่านมาฆ่าผู้คน บุตร ภรรยาแปะเฉียเสียนั้น ผิดนัก”
โจโฉก็กลัว จึงพาตันก๋งหนีออกจากบ้าน
สํานวน วรรณไว พัธโนทัย ถอดออกมาว่า ว่าพลางกระชากกระบี่ออกมาจากฝัก เดินเข้าไปข้างในพร้อมด้วยตันก๋ง
ฟาดฟันผู้คนในบ้าน
ไม่ว่าหญิง ชาย ตายหมดสิ้น รวม 8 ศพด้วยกัน
แล้วเดินค้นหาคนในบ้านต่อไป จนกระทั่งมาถึงห้องครัว เห็นหมูตัวหนึ่งถูกมัดไว้คอยฆ่า
ตันก๋งเห็นเช่นนั้นจึงพูดกับโจโฉว่า
“ท่านขี้สงสัยเกินไป เราฆ่าคนดีเพราะความเข้าใจผิดแท้ๆ”
ว่าแล้วทั้งสองรีบขึ้นม้าหนีออกจากบ้านไปด้วยกัน
สำนวน แพทย์หญิงกัลยา สุพันธุ์วณิช ระบุว่า ทั้งสองจึงบุกไปฆ่าตายหมดทั้ง 8 คน
บุกไปค้นในครัว พบหมูตัวหนึ่ง ถูกมัดไว้เตรียมจะฆ่า เฉินกงว่า “เมิ่งเต๋อคิดมากไป เราฆ่าคนดีๆ เสียแล้ว”
ทั้งสองรีบหนีออกจากบ้านไป
เมื่อหยิบ “โจโฉ ยอดคนจอมอหังการ” อัน เรืองชัย รักศรีอักษร แปลและเรียบเรียงจากภาษาจีนของ “หวังเสียวเหล่ย”
ก็เห็นภาพอันแผกต่างออกไป
โจโฉไปที่ห้องนอนลงหลับตาเพื่อพักผ่อนที่ขี่ม้ามา 1 วัน 1 คืนต่อเนื่อง ขณะกำลังสะลึมสะลือก็มีเสียงสวบๆ เบาๆ แว่วเข้าหู
เสียงลับมีด
จึงผุดขึ้นนั่ง รู้สึกแปลก “เมื่อกี้ข้าหั่นผักแล้ว มีดก็ยังคมดี ไม่จำเป็นต้องลับ หรือว่าจะสังหารข้า”
ลุกเดินย่องผลักประตูแง้มออก
ลิเสี่ยวอู่กำลังลับมีด เงยหน้าถามว่า “พี่สี่ คมพอหรือยัง”
ลิสื้อตบไหล่น้องชายแรงๆ “พูดเบาหน่อย เดี๋ยวทำให้คนเขาตื่นหรอก”
ลิเสี่ยวอู่ยิ้มแล้วลดเสียงลง “ข้าว่าไม่ต้องมัดค่อยฆ่าหรอก เราสามคนพี่น้องยังจะจัดการไม่ได้หรือ”
“เจ้าคิดง่ายเกินไป แทงทีเดียวไม่ตายพออาละวาดเจ้าก็ทำอะไรไม่ถูก”
โจโฉยิ่งฟังก็ยิ่งเดือดดาล คนเราภายนอกดูซื่อๆ แต่ในใจซ่อนความเจ้าเล่ห์ ที่แท้ ต้องการปลิดชีวิตข้า
มิน่า ตาแก่ถึงไม่ถามว่าข้าจะไปไหน
ที่จริงรู้แล้วว่าข้าเป็นคนร้ายที่ราชสำนักตามจับ คงไปหาผู้ใหญ่บ้านกับพวก คงไม่พอใจที่พวกเราได้เลื่อนตำแหน่ง
ร่ำรวยขึ้นแล้วลืมพวกเขา
ถึงกับคิดลงมือฆ่า นี่มันรังสุนัขป่าโดยแท้ ดีละ ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ลงมือทีหลังเสียเปรียบ
ในเมื่อเจ้าโหดก่อนก็อย่าโทษว่าข้าไร้คุณธรรม
ค่อยๆ ชักกระบี่ซิงกังออกจากฝัก สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถีบประตูเปิดออกทันที จากประตูถึงจุดที่ 2 พี่น้องตระกูลลินั่งอยู่ห่างไม่ถึง 1 จั้ง
โจโฉเสือกระบี่แทงใส่อกลิเสี่ยวอู่ เลือดพุ่ง ตาเหลือก ฟุบลงกับพื้น
“น้อง” ลิสื้อคว้ามีดบนพื้นขึ้นแทงใส่โจโฉอย่างบ้าคลั่ง โจโฉหลบซ้ายหลีกขวายกเท้าเตะใส่หน้าแข้ง ลิสื้อโผเข้าใส่จ้วงแทง โจโฉเอี้ยวตัวหลบไปทางขวา มือซ้ายคว้าคอเสื้อด้านหลังใช้กระบี่ฟาดลำคอเต็มแรง
สังหารไปอีกชีวิตหนึ่ง
เมียลิซานได้ยินเสียงโครมครามจึงออกมาจากห้องครัวเห็นสิ่งที่ปรากฏก็ตะโกน “ฆ่าคนตาย ฆ่าคนตาย”
โจโฉตกใจ
กลัวเพื่อนบ้านจะแห่กันมา จึงก้าวพรวดเข้าไปฟันที่ศีรษะ ยังเหลืออีกคน มองหาทั้งในและนอกบ้าน
แต่ไม่พบ
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวทางด้านตะวันออกจึงวิ่งอ้อมตัวบ้านจึงเห็นลิซานวิ่งไปที่กำแพง
เตรียมจะปีนหนีออกไป
โจโฉไม่พูดพล่ามทำเพลง คว้าดึงเอว ลิซานล้มตกลงมาศีรษะกระแทกพื้นดิ้นไปมาแล้วร้องถาม
“ฆ่าพวกเราทำไม”
โจโฉยกเท้าเหยียบ 2 มือกุมด้ามหันปลายกระบี่จ้วงแทงลงไป ลิซานเหยียด 2 ขาออก
ตายทันที
เสร็จสังหารทั้ง 4 คนโจโฉเหนื่อยจนหอบหายใจ ขณะปาดเหงื่อบนหน้าผากจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดจากหลัง
จึงระวังตัว
โจโฉวิ่งไปทางด้านหลัง เสียงดังใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาพอเดินพ้นตัวบ้านจึงค่อยคลายกังวล
พึมพำกับตัวเอง “นี่เวลาไหนแล้วยังจะมีใจเชือดหมูอีก”
เดี๋ยวก่อน พอพึมพำคำว่า “เชือดหมู” หรือว่า…โจโฉฉุกคิด “ข้าฆ่าผิดคนแล้ว ข้าฆ่าผิดคนแล้ว ที่แท้ พวกเขาผูกหมูไว้จะเชือด ไม่ใช่เตรียมสังหารข้า”
เดินไปหาลิซาน เห็นเลือดท่วม ไม่อาจช่วยได้
วิ่งย้อนมายังลานหน้าบ้านผลักร่างที่นอนอยู่ “เสี่ยวอู่ เสียวอู่” ไม่ปรากฏปฏิกิริยาตอบแต่อย่างใด
เงยมองไปหน้าห้องครัว เต็มไปด้วยมันสมองของเมียลิซาน
จบกัน จบสิ้นแล้ว ตอนที่ฆ่าไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อมองดู 4 ศพนอนอย่างอนาถ
ความหวาดกลัวก็บังเกิด
พร้อมกับความรู้สึกผิด
แต่ไม่อาจทำอะไรได้อีกแล้ว รีบหนีเถอะ สอดกระบี่เข้าฝัก แก้เชือกม้าต้าหว่านแล้วควบขับออกไป
อย่างลุกลี้ลุกลน
มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด มิได้เป็นความแตกต่างในเรื่องความรวดเร็วในการสังหาร
หากแต่ในเรื่องของ “ตัวละคร”
เหยื่ออันเป็นเป้าหมายในการสังหารเป็นคนในสกุลลิอย่างแน่นอน แต่การเล่าของ “หวังเสียวเหล่ย” แผกต่าง
ไม่มี “เฉินกง”
มีแต่เพียงโจโฉผู้เดียวชักดาบออกกระหน่ำสังหารอย่างดุเดือด เมามัน ไม่ว่าคนหญิง ไม่ว่าคนชาย
คำถามก็คือหลังจากนั้นเป็นอย่างไร
