6 ตุลา 2519 ฆ่าแล้วเผาแขวนคอต้นมะขามสนามหลวง ใจกลางเกาะรัตนโกสินทร์ กรุงเทพมหานคร
ป่าเถื่อนโหดร้ายยิ่งกว่าหนังซาดิสต์ยุคนั้น (ผมเคยเห็นหนังสารคดี “โลก 25 น.” เขาโฆษณาว่าถ่ายทำจากป่าแอฟริกา ราว 50 ปีก่อน แต่ไม่เถื่อนเท่านี้)
เป็นเหตุการณ์สำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์แห่งชาติของไทย สมัยรัฐชาติแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ หลัง พ.ศ. 2500 (กึ่งพุทธกาล) ที่ต้องร่วมกันตอกย้ำ สร้างให้จำว่าสังคมไทยต้องไม่ยอมให้ใครทำอย่างนั้นอีก
แต่แล้วมีกระบวนการโดยรัฐหนุนหลัง พยายาม “ทำให้ลืม” 6 ตุลา 2519 โดยสนับสนุนวัฒนธรรมความรุนแรงผ่านระบบโซตัสในสถานศึกษาทั่วประเทศ
โซตัส แม้จะกลบเกลื่อนโดยเรียกเป็นอย่างอื่นก็ตาม เช่น รับน้อง, รับขวัญ ฯลฯ แต่พฤติกรรมที่แสดงออกเป็นกิจกรรมสั่งสมความรุนแรงตามหลักการของโซตัสเพื่อความไม่เสมอภาคเป็นเบื้องต้น แล้วกดขี่ข่มเหงคะเนงร้ายเป็นเบื้องปลาย ซึ่งมีให้เห็นเป็นปกติในชีวิตประจำวัน
