ยอดฝีมือคืออะไร
ยอดฝีมือ คือ คนที่สงบนิ่งยามเจอปัญหาซับซ้อน มีบุคลิกที่สามารถสั่นคลอนผู้คนในวงการได้ตลอดไป
หากอ่านเพียงเท่านี้
จำนวนไม่น้อยสรุปอย่างรวบรัดว่า น่าจะเป็นการหยิบยกจากยุทธนิยายกำลังภายใน หากมิใช่ของ “จิ่วถู” ก็น่าจะเป็นของ “อุยสงมา”
มีกลิ่นอายละม้ายน่าจะเป็นของ “อุนเลี้ยงเง็ก” มีกลิ่นอายละม้ายน่าจะเป็นของ “กิมย้ง” มีกลิ่นอายละม้ายจะเป็นของ “โกวเล้ง”
แต่เอาเข้าจริงๆ
ทั้งมิได้เป็นของ “โกวเล้ง” ทั้งมิได้เป็นของ “กิมย้ง” ทั้งมิได้เป็นของ “อุนเลี้ยงเล็ก” ทั้งมิได้เป็นของ “อุยสงมา”
ทั้งมิได้เป็นของ “จิ่วถู”
หากเป็นของ “ม่ออู่” และสำนวนแปลก็มิใช่โดย ว. ณ เมืองลุง และก็มิใช่โดย น.นพรัตน์ หรือกระทั่ง สุทธิพล นิติวัฒนา และ จำลอง พิศนาคะ
หากแต่เป็น “เกาเฟย”
ที่หยิบยกมาเอ่ยอ้างเบื้องต้น มิได้เป็นวรรณกรรมอย่างที่เรียกว่า “ยุทธนิยาย” หากแต่เป็นนวนิยายสมัยใหม่
ชื่อในภาษาไทย คือ “เทพบุตรเดินดิน”
เดิมทีเขียนและเผยแพร่ผ่านออนไลน์ ปรากฏว่าได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง ได้รับยอดวิวมากกว่า 10,000,000 ครั้ง
มิได้เป็นเรื่องในยุคซ้อง มิได้เป็นเรื่องในแบบที่เรียกว่า “กำลังภายใน”
เป็นเรื่องราวของจีนสมัยใหม่ เป็นจีนในยุคหลังการปฏิวัติวัฒนธรรม เป็นจีนในเปิดประเทศอยู่ในยุคที่เรียกว่า “4 ทันสมัย”
ตัวละครเป็นตัวละครรุ่นใหม่ ฉากและชีวิตอยู่ในเสิ่นเจิ้น
แก่นแกนอันถือว่าเป็นตัวนำสารยิ่งยวดอันปรากฏบนหน้าปก คือ เรื่องราวของบุรุษหนุ่มผู้ปราศจากที่มาและไม่มีใครทราบที่ไป
เรียกตามสำนวนกำลังภายในก็คือ “ไร้ร่องรอย”
ที่สำคัญก็คือ บุรุษหนุ่มเจ้าของนาม “เย่เฟิง” ผู้นี้กลับเป็นผู้ที่สูญเสียความทรงจำ และความทรงจำผลุบโผล่ในเงื่อนไขที่เหมาะสม
เย่เฟิงคนนี้แหละที่เข้าข่ายว่าเป็น “ยอดฝีมือ”
ยอดฝีมือคืออะไร
ยอดฝีมือ คือ คนที่สงบนิ่งยามเจอปัญหาซับซ้อน มีบุคลิกที่สามารถสั่นคลอนผู้คนในวงการได้ตลอดไป
แน่นอน คนนอกเมื่อมองไม่ออกย่อมรู้สึกไม่น่าสนใจ
พระโคดมประทับบนเขาศักดิ์สิทธิ์ ปลิดดอกไม้แสดงธรรม ทุกผู้คนล้วนเก็บงำไม่ส่งเสียงเพียงมหากัสสปะผู้เดียวยิ้มออกมา
ทุกการกระทำของยอดฝีมือคนในวงการมองว่าช่างลื่นไหลสบายตา
กลมกลืนเป็นธรรมชาติ เหมือนคนที่มีเพลงกระบี่เลิศล้ำสยบใต้หล้า มีแต่ยอดฝีมือครองกระบี่วิเศษเท่านั้นจึงกระตุ้นให้เขาลงมือได้
ส่วนคนอื่นๆ เป็นเพียงแค่เมฆลอยผ่าน
ที่ปรากฏผ่านท่วงทำนองการบรรยายของ “ม่ออู่” และแปลเรียบเรียงออกมาเป็นภาษาไทยโดย “เกาเฟย” มิใช่การร่ายรำเพลงกระบี่
หากแต่เป็นลีลาอันเกี่ยวกับกระบวนการชิม “ไวน์”
ดำเนินไปเหมือนกับกวีนิพนธ์ยุคราชวงศ์ถัง สะท้อนกระบวนท่า “กรีดนิ้วเก็บบุบผา” ตามลีลาแห่งบทกวี
“จอกประกายราตรี พิสุทธิ์ดั่งหยกขาว เรืองรองส่องรัตติกาล”
นวนิยายเรื่อง “เทพบุตรเดินดิน” โดยสำนวนแปลและร้อยเรียงของ “เกาเฟย” ให้รสชาติใหม่
เป็นเรื่องราวของ “คนร่วมสมัย” แต่ดำเนินกระบวนท่าและลีลาเหมือนกับ “จอมยุทธ์” เพียงแต่มิได้เป็นจอมยุทธ์อันใช้ดาบหรือกระบี่
หากเป็นจอมยุทธ์ในยุทธจักรแห่งธุรกิจอันซับซ้อนของเสิ่นเจิ้น
หน้า 3
