ต้นตอปัญหา วิกฤตเดือนตุลาคม มาจาก‘ใคร’
ไม่ว่าข่าวปล่อยอันมาจาก 250 ส.ว.ในเรื่องการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ไม่ว่าการขยับของ นายชวน หลีกภัย ที่จะใช้เวทีรัฐสภาหาหนทางออก
ดำเนินไปในลักษณะของการ “ตั้งรับ”
นั่นก็คือ รับหลังจาก “คณะราษฎร” ได้รุกในเรื่องจะต้องหยิบยกเอา “ร่าง” รัฐธรรมนูญฉบับไอลอว์อันมาจากความเรียกร้องต้องการของคน “เป็นแสน”
ไม่ใช่ 2 ร่างของรัฐบาล ของฝ่ายค้าน
นั่นก็คือ รับหลังจากการแพร่กระจายของการชุมนุมใหญ่ระดับ “เบิ้ม” นับแต่มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินขั้นร้ายแรงในวันที่ 15 ตุลาคม
และลงมือ “สลาย” การชุมนุมอย่าง “รุนแรง” ในอีก 1 วันต่อมา
เพราะการชุมนุมใหญ่ระดับ “เบิ้ม” มิได้หมายถึง ณ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยอย่างในเดือนกรกฎาคม มิได้หมายถึง ณ ท้องสนามหลวงในเดือนกันยายน
หากแต่ “เบิ้ม” ในขอบเขต “ทั่วประเทศ” ไปแล้ว
ตั้งแต่เกิดปรากฏการณ์ “เยาวชนปลดแอก” ณ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ในเดือนกรกฎาคม กระทั่งนำไปสู่ปรากฏการณ์ “19 กันยา ทวงอำนาจ คืนราษฎร” ณ ท้องสนามหลวง
ถามว่า “ท่าที” ของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นอย่างไร
คำตอบเห็นอย่างเด่นชัด 1 เป็นท่าทีที่ไม่เคย “หยุดคุกคามประชาชน” คำตอบอย่างเด่นชัด 1 คือการไม่มีคำตอบ ไม่สนใจไยดี
อย่างที่สรุปได้ว่า โนสน โนแคร์
แม้จะมีการยื่นร่างแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญจากพรรคร่วมรัฐบาล แต่เมื่อถึงการตัดสินใจในตอนค่ำของวันที่ 24 กันยายน ทุกอย่างก็แจ่มชัด
แจ่มชัดอย่างที่เรียกว่า “คืนหลอกลวง”
ในที่สุด ก็นำไปสู่การประกาศจัดตั้ง “คณะราษฎร 2563” เคลื่อนขบวนจากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยไปบนถนนราชดำเนิน ถนนนครสวรรค์ สู่บริเวณหน้าทำเนียบรัฐบาล
หลังการสลายม็อบในเช้าวันที่ 15 ตุลาคม ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
คําว่า “ไม่เหมือนเดิม” อีกแล้ว มิได้หมายความว่าทุกอย่างจะยุติ จบสิ้นตามเป้าหมายของประกาศสถานการณ์ ฉุกเฉินขั้นร้ายแรง และการจัดการกับ “ม็อบ”
โดยเฉพาะหลังเหตุการณ์วันที่ 16 ตุลาคม ณ ปทุมวัน
หากนำเอาสถานการณ์ตั้งแต่คืนวันที่ 24 กันยายน โยงยาวมายังสถานการณ์ฉีดน้ำผสมสารเคมีเข้าใส่ผู้ชุมนุม ณ ปทุมวัน เมื่อคืนวันที่ 16 ตุลาคม
“คำตอบ” ก็คือ การปรากฏของม็อบในแบบ “เบิ้ม”
ไม่ว่าจะเป็น 5 แยกลาดพร้าว ประสานกับแยกบางนา ประสานกับแยกแคราย ประสานกับแยกวงเวียนใหญ่ อนุสาวรีย์พระเจ้าตาก
ขณะที่มีอีก 20 จังหวัดระดับ “เบิ้ม” เช่นเดียวกัน
ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุมในส่วนกลาง ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุมในต่างจังหวัด ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุมในสถานศึกษา ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุมในย่านการค้า
เสียงร้องตะโกน “ออกไป ออกไป” ดังกึกก้อง
การให้ความสนใจไปยังการแก้ “รัฐธรรมนูญ” นั้นถูกต้อง การให้ความสนใจไปยังวิธีวิทยาในการออกไปจาก “วิกฤต” ผ่านกระบวนการรัฐสภานั้นถูกต้อง
แต่คำถามก็คือ ปัญหาอยู่ที่ไหน
ปัญหาอยู่ที่รัฐธรรมนูญ ถามว่ารากฐานของรัฐธรรมนูญคืออะไร เป้าหมายของรัฐธรรมนูญคืออะไรและใครทำให้เกิดปัญหา ทำให้เกิดวิกฤต
ทุกคนรู้ ทุกคนมีคำตอบ เพียงแต่จะยอมรับหรือไม่เท่านั้น
