วันศุกร์ที่ผ่านมา มีโอกาสนั่งดู จิรัฏฐ์ ทองสุวรรณ์ ส.ส.สมัยแรก จากจังหวัดฉะเชิงเทรา เขต 4 พรรคก้าวไกล ให้สัมภาษณ์กับ รายการ The Politics ทางช่องยูทูบมติชนทีวี
เมื่อผู้ดำเนินรายการถามว่า ตลอด 4 ปีที่ผ่านมา เขาได้เรียนรู้หรือมองเห็นอะไรบ้างจากการเป็นผู้แทนราษฎรสี่ปีเต็ม
คำตอบของจิรัฏฐ์มีความน่าสนใจไม่น้อย ดังรายละเอียดต่อไปนี้
“ผมได้รู้อะไรมากขึ้น ได้รู้ว่าสิ่งที่เราเชื่อมาตลอด สิ่งที่เราคิดว่ามันเป็นภัยมันเป็นพิษกับประชาชนมาตลอด ได้รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น มันมากกว่านั้นเยอะ มันหนักกว่านั้นเยอะ มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำแล้วก็แก้สำเร็จภายในเร็ววันแน่นอน
“ผมคิดว่าการจัดสรรงบประมาณ เมื่อก่อนคิดว่ามันไม่แฟร์กับประชาชน พอเข้าไปทำจริงๆ มันมากกว่านั้นหลายเท่า มันมากมายเสียจนไม่รู้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรด้วยซ้ำ เราปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรก็ไม่รู้
“อย่างเช่นการใช้ประโยชน์ที่ดินของกองทัพ เราปล่อยให้เขามีที่ดินของตัวเองเยอะขนาดนี้ได้อย่างไร เราปล่อยให้เขาทำธุรกิจเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองโดยที่ไม่มีใครพูดถึงเลยได้อย่างไร
“แล้วก็ได้เรียนรู้ว่า ในสภามันมีอะไรหลายอย่างที่เกิดขึ้นได้ มันเป็นไปได้ ไอ้ที่เราคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปได้เยอะแยะไปหมดเลยครับ การเกิดขึ้นของอนาคตใหม่เอย การเอาเรื่องที่ไม่เคยมีคนพูดมาพูดเอย ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นไปได้
“เวลาเราบอกว่า เราจะไปแก้นู่น เราจะไปแก้นี่ เราจะขายนโยบายยังไง จะมีคนพูดว่ามันเป็นไปได้เหรอ มันจะทำได้เหรอ ผมจะบอกว่ามันทำได้หมดเลยครับ ผมทำได้ทั้งนั้นแหละครับที่พูด และมันทำง่ายๆ เลย ถ้าจะทำ ทุกอย่างมันทำได้หมด ไม่ใช่ว่าอันนี้มันแก้ไม่ได้หรอก มันติดนู่นติดนี่ แต่ถ้าผู้แทนราษฎรจะทำ ถ้าสภาเห็นตรงกัน มันทำได้หมด
“บางทีเราขายนโยบายไปก็จะถูกกล่าวหาว่ามันเป็นแค่คำพูดลอยๆ หรือเป็นแค่พวกเพ้อฝัน ซึ่งจริงๆ แล้ว สิ่งที่เราเพ้อฝันมันเป็นไปได้จริงๆ นะครับ และถ้าไม่มีความฝันอยู่ในนั้นเลย แล้วคุณไปมีอำนาจ ผมก็ไม่รู้ว่าคุณจะทำอะไร ถ้าคุณไม่มีความฝันว่าจะทำอะไรให้มันดีขึ้น
“อุดมคติมันมีได้ และมันก็ต้องมีด้วย ไม่มีไม่ได้ครับ ถ้ามีอำนาจแล้วไม่มีอุดมคติ ผมก็เชื่อว่าเสียของ”
มื่อผู้ดำเนินรายการถามปิดท้ายว่า เขาอยากฝากอะไรถึงประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง นี่คือคำตอบบางส่วนของ ส.ส.จิรัฏฐ์
“เลือกในสิ่งที่เราคิดว่าเราคุมได้ เราเอาอยู่ เราเป็นเจ้านายเขานะครับ ผมเล่าให้ฟังว่าอยู่ในสภา ห้องทานข้าวของผู้แทนราษฎรนี่นะครับ พนักงานทุกคนเรียก ส.ส. ว่า ‘นาย’ หมดเลย นายคะ นายครับ นายทานนู่นมั้ยครับ นายเอาน้ำมั้ยคะ
“เราต้องเปลี่ยนวิธีคิดแบบนี้ ผมเป็น ส.ส. ผมก็ไม่ใช่นายท่าน ท่านต่างหากที่เป็นนายผม ประชาชนต่างหากที่เป็นนายผม ผมต้องเรียกคุณว่า ‘นาย’ ด้วยซ้ำ
“ถ้าเรายังมองผู้แทนราษฎรเป็นคนที่อยู่สูง เป็นคนที่อยู่คนละขั้นอีกชั้นหนึ่งของเรา แล้วเขาจะเป็นตัวแทนเราได้อย่างไรครับ ถ้าเราเปลี่ยนวิธีคิดตรงนี้ให้ได้ แล้วเลือกคนที่เราสั่งได้ ผมเชื่อว่าประเทศจะดีกว่านี้เยอะเลยครับ”
ปราปต์ บุนปาน
