อาศัยว่าเป็นคนช่างอดช่างออม มีนิสัยเก็บหอมรอมริบมาแต่เด็ก โดยเก็บก่อนที่จะใช้ ทั้งถือคติว่า “มีน้อยใช้น้อย มีมากใช้น้อย ใช้น้อยกว่าที่หาได้” จึงเป็นคนมีเงินมีทองเหลือไม่น้อยทีเดียว
คุณโผงเป็นสมาชิกสหกรณ์ออมทรัพย์มานาน เงินทองมีเก็บในสหกรณ์ไม่น้อย
คุณวรรณเป็นผู้ช่วยผู้จัดการสหกรณ์จึงรู้จักคุ้นเคยกันดี และผลจากการนี้ แทนที่จะยืมเงินสหกรณ์ คุณวรรณกลับมายืมเงินคุณโผง
ต่อมาคุณวรรณแจ้งคุณโผงว่าโอนเงินจ่ายหนี้ 1,179,750 บาท เข้าบัญชีคุณโผงแล้วนะ
คุณโผงนำสมุดฝากเงินสหกรณ์ไปปรับยอดเพื่อความสบายใจ หลังจากกังวลมานานว่าจะได้คืนหรือไม่ เมื่อเห็นยอดเงินเข้ามาจริงๆ แล้วจึงโล่งไป
แต่ต่อมาปรากฏเป็นคดีความว่าคุณวรรณไปปลอมแปลงลายมือชื่อสมาชิกสหกรณ์คนอื่นกู้เงินสหกรณ์ 3,492,303.75 บาท แล้วโอนเข้าบัญชีบุคคล 4 คน รวมทั้งให้คุณโผง 1,179,750 บาทด้วย
สหกรณ์แจ้งให้คุณโผงคืนเงินจำนวนนั้น แต่คุณโผงไม่คืน อ้างว่าเป็นการรับชำระหนี้ที่คุณวรรณกู้ยืมไปมาโดยสุจริต และตนไม่ได้มีส่วนปลอมแปลงลายมือชื่อใครด้วย
สหกรณ์อายัดเงินนั้น แล้วต่อมาถอนจากบัญชีคุณโผงคืนแก่สมาชิกที่ถูกปลอมลายมือชื่อไป
คุณโผงยื่นฟ้องสหกรณ์ให้ชำระเงิน 979,750 บาท (คุณโผงถอนออกไปก่อนหน้านี้ 200,000 บาทแล้ว)
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้สหกรณ์ชำระเงิน 979,750 บาทแก่คุณโผง
สหกรณ์อุทธรณ์ ศาลชั้นอุทธรณ์พิพากษายืน
สหกรณ์ฎีกาคดีอีก
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คุณโผงรับโอนเงินนั้นมาโดยสุจริต สิทธิของผู้ได้เงินตรามาโดยสุจริตนั้นมิเสียไป ถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าเงินนั้นมิใช่ของบุคคลซึ่งได้โอนให้มา ตามที่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1331 บัญญัติ
เมื่อคุณวรรณโอนเงินจำนวน 1,179,750 บาท เข้าบัญชีเงินฝากคุณโผง จึงเป็นการฝากเงิน ซึ่งตามมาตรา 672 ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าผู้รับฝากไม่พึงต้องส่งคืนเป็นเงินทองตราอันเดียวกันกับที่ฝาก แต่จะต้องคืนเงินให้ครบจำนวน
ดังนี้ คุณโผงย่อมมีสิทธิในเงินฝากจำนวน 1,179,750 บาท เมื่อคุณโผงได้ถอนเงินไปแล้ว 200,000 บาท จึงยังเหลือเงินในส่วนนี้จำนวน 979,750 บาท
เมื่อคุณโผงเรียกให้คืนเงินดังกล่าว สหกรณ์จึงต้องคืนเงินแก่คุณโผง
พิพากษายืน
เป็นอันว่าคุณโผงได้เงินคืนมา ส่วนว่าสหกรณ์จะไปตามทวงเอากับคุณวรรณอย่างไร เรื่องนี้ไม่เกี่ยว
(เทียบคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11344/2556)
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 672 ถ้าฝากเงิน ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า ผู้รับฝากไม่พึงต้องส่งคืนเป็นเงินทองตราอันเดียวกันกับที่ฝาก แต่จะต้องคืนเงินให้ครบจำนวน
อนึ่ง ผู้รับฝากจะเอาเงินซึ่งฝากนั้นออกใช้ก็ได้ แต่หากจำต้องคืนเงินให้ครบจำนวนเท่านั้น แม้ว่าเงินซึ่งฝากนั้นจะได้สูญหายไปด้วยเหตุสุดวิสัยก็ตาม ผู้รับฝากก็จำต้องคืนเงินเป็นจำนวนดั่งว่านั้น
มาตรา 1331 สิทธิของบุคคลผู้ได้เงินตรามาโดยสุจริตนั้น ท่านว่ามิเสียไป ถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าเงินนั้นมิใช่ของบุคคลซึ่งได้โอนให้มา
