“ประเทศไทยตอนนี้เปรียบเหมือนท่าเต้น มูน วอล์ก ของไมเคิล แจ๊กสัน คือเหมือนจะก้าวไปข้างหน้า แต่แท้จริงแล้วถอยหลัง”
ปิยบุตร แสงกนกกุล (ว่าที่เลขาธิการพรรคอนาคตใหม่) บอกเมื่อเร็วๆ นี้ในห้องศูนย์ประชุมแก่งเลิงจาน (อ. เมืองฯ จ. มหาสารคาม) แล้วย้ำมีความโดยสรุปอีกว่า
“จำนวนปี พ.ศ. เดินไปข้างหน้า แต่ชีวิตและสังคมไทยเหมือนจะถูกดึงกลับไปข้างหลัง”
[มติชนรายวัน ฉบับวันจันทร์ที่ 27 สิงหาคม 2561 หน้า 10]
อย่ายุ่งการเมือง เป็นข้อห้ามของผู้มีอำนาจในบ้านเมืองและในสถานศึกษาที่มีต่อนักเรียนนักศึกษา ถ้าทำตามทุกอย่างก็เท่ากับยอมจำนนให้คนใกล้ตายฉุดประเทศไทยเต้น มูน วอล์ก เดินหน้าท่าถอยหลัง
“รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560 ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ที่เขียนโดยคนแก่ที่อีกไม่กี่ปีก็เสียชีวิตไปตามอายุขัย แต่เยาวชนคนรุ่นใหม่ต้องอยู่อีกอย่างน้อย 50 ปี”
“ถามว่ายุติธรรมหรือที่คนแก่ๆ เหล่านั้นมากำหนด (แล้วคนรุ่นใหม่) ต้องรับมรดกบาปที่คนรุ่นก่อนทิ้งไว้ให้”
ปิยบุตร แสงกนกกุล ชี้ปัญหาสำคัญว่า “มีคำที่ได้ยินต่อๆ กันมาก คือ คนรุ่นใหม่ควรตั้งใจศึกษาเล่าเรียน อย่าไปยุ่งการเมือง”—-
ถามว่า “นักศึกษาเรียนจบแล้ว เริ่มต้นทำงานตั้งตัวทำธุรกิจใหม่ๆ แต่ไปต่อไม่ได้ เพราะติดข้อกฎหมาย เจอทุนผูกขาดที่เอื้อให้เฉพาะกลุ่มคนไม่กี่กลุ่ม”
“ถ้าไม่ยุ่งการเมืองก็จะต้องอยู่อย่างนี้ แม้คนเขียนกฎหมายตายไปแล้ว แต่ก็ยังมีผีของเขามาบีบคอให้ทำตาม”
หลัง พ.ศ. 2500 ผมได้ยินกรอกหูเต็มสองข้างอย่างยาวนานมากว่า “เป็นนักเรียนนักศึกษาอย่ายุ่งการเมือง” แล้วต่อมาก็เกิดเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516
ยุคนี้ได้ยินอีกแล้ว แต่ภาวนาอย่าให้เกิดความรุนแรงซ้ำอีก เพราะผมกลัว
อนาคตของความเป็นไทยต้องสร้างสรรค์ด้วยพลังประชาธิปไตยของคนที่มีพรุ่งนี้ ไม่ใช่สร้างด้วยอำนาจบาตรใหญ่ของคนไม่เท่ากันที่ไม่มีพรุ่งนี้
เชื่อเหอะ ถ้าไม่มีเรา เขาเจริญกว่านี้เยอะแยะ
