คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดเสวนาหัวข้อ “Anti-Corruption Politics สู้กับทุจริตเพื่ออะไร” ดำเนินรายการโดย ผศ.ดร.พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ศ.โยชิฟูมิ ทามาดะ นักวิชาการจากมหาวิทยาลัยเกียวโต กล่าวว่า การทุจริตเป็นปัญหาใหญ่ แต่การต่อต้านการทุจริตเป็นปัญหาใหญ่กว่า เมื่อมีการทำลายประชาธิปไตย เมืองไทยปัจจุบัน การทุจริตเป็นต้นเหตุของเผด็จการ เพราะอ้างว่าทำเพื่อปราบปรามทุจริต หรือม็อบชัตดาวน์อ้างความร้ายแรงของการทุจริต เรียกร้องการแก้ปัญหาและการปฏิรูป
อีกตอนหนึ่ง ศาสตราจารย์ชาวญี่ปุ่นชี้ว่า กระแสต่อต้านการทุจริตทั่วโลกรุนแรงขึ้นใน 30 ปีที่ผ่านมา หลังปี 2540 ไอเอ็มเอฟและธนาคารโลกมองการทุจริตเป็นศัตรูของธรรมาภิบาล จึงรับหน้าที่ต่อต้านการทุจริต ซึ่งมีส่วนจากการขยายตัวของเศรษฐกิจโลก ไม่อยากเสียเปรียบนักธุรกิจที่ทุจริต และกลายเป็นปัญหาระหว่างประเทศมากขึ้น เมื่อองค์กรระหว่างประเทศอุดหนุนการต่อต้านการทุจริตบางพวก เช่น นักวิชาการกับเอ็นจีโอ ก็หากินกับงานนี้จนกลายเป็นธุรกิจชนิดหนึ่ง รวมถึงที่เมืองไทยมีหน่วยงาน และองค์กรต้านทุจริต และระบุว่า คอร์รัปชั่นเป็นศัตรูใหม่ในยุคหลังสงครามเย็น เมื่อไม่มีคอมมิวนิสต์จึงต้องมีศัตรูใหม่เพื่อจับมือกันต่อสู้ เพื่อผู้ดำเนินการจะเกิดศีลธรรม
การเสวนายังมีรายละเอียดที่น่าสนใจอีกมาก อาทิ การระบุว่าองค์กรปราบปรามต่างๆ อย่าง ป.ป.ช. เน้นด้านการเมืองมากกว่าเศรษฐกิจ และการต่อต้านทุจริตไทยเป็นส่วนหนึ่งของการเมือง การทุจริตเป็นข้ออ้างต่อต้านประชาธิปไตย และใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง พฤติกรรมที่ไม่น่าเชื่อถือขององค์กรต่อต้านทุจริตที่แถลงว่า ให้คะแนนรัฐบาลเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ในความตั้งใจปราบปรามทุจริต
ข้อสังเกตเหล่านี้ เป็นเรื่องที่ทุกฝ่ายน่าจะนำไปพิจารณา ทบทวนวิธีการต้าน และปราบทุจริตคอร์รัปชั่นใหม่ทั้งระบบ หากปล่อยให้การต้านทุจริต กลายเป็นการเมือง กลายเป็นธุรกิจ กลายเป็นการทำมาหากิน หาผลประโยชน์ของคนกลุ่มหนึ่ง ก็เท่ากับเกิดการฉ้อฉลซ้อนการทุจริตอีกต่อหนึ่ง ผลที่จะตามมาคือ สังคมประเทศจะคึกคักและเต็มไปด้วยกิจกรรมต้านทุจริต จัดอีเวนต์ ทำเสื้อยืด แต่การทุจริตคอร์รัปชั่นไม่มีใครแตะต้อง การสอบสวนล่าช้าขึ้นกับเป้าหมายทางการเมือง ก็เท่ากับว่าการต่อต้านทุจริต การปราบปรามทุจริตดังกล่าว กลายเป็นการส่งเสริมให้การทุจริตคอร์รัปชั่นยิ่งงอกงาม
