กลายเป็นเพลงดังที่มียอดวิวสูงลิ่ว ถึงปลายเดือน ต.ค.พุ่งไปเกิน 20 ล้านเรียบร้อยแล้ว
เป็นปรากฏการณ์ไม่ธรรมดา ในพื้นที่ของเว็บยูทูบ ซึ่งอำนาจรัฐไทยกำหนดอะไรไม่ได้มาก
ภาพด้านหนึ่งก็คือ ทาง จนท.รัฐระบุว่าเนื้อเพลงมีลักษณะประจาน ทำร้ายประเทศ ไปจนถึงชี้ว่าอาจขัดกฎหมายคอมพิวเตอร์ อาจขัดคำสั่ง คสช.
เรียกว่าพยายามใช้ทั้งหลักทางจริยธรรมในแบบของรัฐ และหลักกฎหมายเข้ามาจัดการ
แต่มีการโต้แย้งว่าไม่น่าจะเข้าข่ายทั้งสองหลัก
โดยเฉพาะในแง่กฎหมาย ตำรวจได้ตั้งประเด็นและตรวจสอบ
ก่อนบอกว่า ไม่น่าจะเข้าข่ายเป็นความผิด เพราะเนื้อเพลงพูดลอยๆ ไม่ได้กล่าวถึงวัน เวลา สถานที่ อย่างที่สื่อบางสำนักพาดหัวข่าวว่า ไม่ได้ระบุว่าประเทศไหน
เป็นการล่าถอยในจังหวะที่พอดูได้ เครื่องบินลงได้ แม้บอบช้ำ เครื่องยนต์ดับไปบ้าง
สำหรับคนที่ไม่เห็นด้วย และตำหนิเพลงนี้ว่าสะท้อนความไม่รักชาติ ก็ต้องเข้าใจความรู้สึกของคนกลุ่มนี้เหมือนกัน
ในสายตาของคนกลุ่มนี้ มองความเป็นไปของประเทศด้วยความพอใจหรือชื่นชม และไม่ขัดข้อง ถ้าให้อยู่กันไปอย่างนี้ภายใต้แผนยุทธศาสตร์ 20 ปี
อาจต้องปรับโน่นนิดนี่หน่อย เพื่อให้แผนเข้ากับสถานการณ์จริง
ชุดความคิดของกลุ่มนี้ก็คือ นักการเมืองเลว ไร้จริยธรรม บางคนไม่มีความรู้-พูดภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ เป็นพวกนายทุนหากินร่ำรวยแล้วมาเล่นการเมือง เพื่อตีตั๋วเข้ามาหาประโยชน์ และสร้างความขัดแย้ง
ส่วนทหารคือผู้เข้ามากอบกู้ มิให้ประเทศเสียหายมากขึ้นจากความขัดแย้ง ข้าราชการประจำเป็นคนดีที่มักถูกนักการเมืองกลั่นแกล้ง โยกย้าย สกัดไม่ให้เติบโตในราชการ เพราะไปขัดขวางการหากิน การทุจริตคอร์รัปชั่น
ระบบกฎหมาย เศรษฐกิจ สังคม การเมือง ของประเทศลงตัว ผู้คนอยู่สบาย และอบอุ่นมั่นใจ ภายใต้นิติรัฐ ภายใต้รัฐบาลและสภาที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งที่พวกเขาไม่เชื่อถือ ฯลฯ
ขณะที่คนอีกมากเหมือนกันที่เห็นว่าบ้านเมืองจะดีกว่านี้ ถ้ากลับไปอยู่ในครรลองปกติ มีการเลือกตั้ง ให้ประชาชนมีสิทธิมีเสียงในกิจการบ้านเมือง ให้ประเทศได้พัฒนาเหมือนๆ ประเทศที่เป็นอารยะอื่นๆ
ข้าราชการประจำ ทหารกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ไม่เกียร์ว่าง
คนดีคนเลว อยู่ร่วมกันได้ ขัดแย้งกันเป็นเรื่องปกติ ภายใต้กฎหมายที่ใช้อย่างเป็นธรรม เสมอภาค ไม่สองมาตรฐาน
ไม่ต้องล้ำถึงขนาดเพลง Imagine ก็พอจะอยู่กันไปได้ พอจะทำมาหากินเลี้ยงชีวิตกันไปได้
คงจะพอเดาได้ว่า คนสองกลุ่มใหญ่ๆ นี้ กลุ่มไหนจะฟังเพลงประเทศกูมี และกลุ่มไหนจะด่าแหลก
แน่นอนว่า ถ้าบ้านเมืองเต็มใบ เป็นปกติ เรื่องราวอย่างในเนื้อเพลงคงไม่เกิดขึ้น หรือถ้ายังครึ่งใบค่อนใบ ก็ประมาณว่า ใครใคร่ฟัง-ฟัง ใครไม่ใคร่ฟังก็อย่าฟัง
แต่ในวันที่ยังไม่ไปถึงไหน ก็จะเป็นอย่างที่กำลังเห็นกันอยู่
วรศักดิ์ ประยูรศุข
