คุณจำนูญ เป็นพนักงานขับรถประจำทางของบริษัท ซึ่งเป็นรถร่วมกับอีกบริษัทขับไปตามหน้าที่
คุณจำรัส เป็นพนักงานขับรถบรรทุกของอีกบริษัทขับไปตามปกติ
คุณทะลึ่ง ขับรถจักรยานยนต์แทรกเข้าไประหว่างรถ 2 คันนั้นที่แล่นมาคู่กันอยู่
รถคุณทะลึ่งเฉี่ยวเอาคันข้างซ้ายทีขวาที รถคุณทะลึ่งเสียหลักล้มคว่ำ
คุณทะลึ่งบาดเจ็บและตายในเวลาต่อมา
คุณโผงบิดาของคุณทะลึ่งมาฟ้องขอให้บังคับ คุณจำนูญพนักงานขับรถประจำทาง, คุณจำเริญคนขับรถบรรทุก, เจ้าของรถประจำทาง, บริษัทสัมปทานเดินรถประจำทาง, บริษัทประกันภัยของรถประจำทาง และบริษัทประกันภัยของรถบรรทุกที่แล่นคู่กันมา เรียกร้องให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย 886,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยทั้งหมดให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้บริษัทประกันภัยรถประจำทางชำระเงิน 100,000 บาท และให้บริษัทประกันภัยรถบรรทุกชำระเงิน 100,000 บาทแก่คุณโผงบิดาคุณทะลึ่ง
ยกฟ้องสำหรับคุณจำนูญพนักงานขับรถประจำทาง, คุณจำเริญคนขับรถบรรทุก, เจ้าของรถประจำทาง และบริษัทสัมปทานเดินรถประจำทาง
บริษัทประกันภัยทั้งสองอุทธรณ์คดี
ศาลชั้นอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บริษัทประกันภัยรถทั้งสองชำระเงินรายละ 17,500 บาทแก่คุณโผง
คุณโผงฎีกาคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มาตรา 24 วรรคหนึ่ง พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 บัญญัติว่า
“ในกรณีที่รถตั้งแต่สองคันขึ้นไปก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ประสบภัยซึ่งอยู่ในรถ ให้บริษัทที่รับประกันภัยรถแต่ละคันจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยซึ่งอยู่ในรถคันที่เอาประกันภัยไว้กับบริษัท”
เมื่อนายทะลึ่งเป็นฝ่ายขับรถจักรยานยนต์เฉี่ยวชนกับรถทั้งสอง เป็นเหตุให้ตนเองถึงแก่ความตาย ผู้มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ทายาทของคุณทะลึ่ง คือ บริษัทที่รับประกันภัยรถจักรยานยนต์คันที่คุณทะลึ่งขับ หรือหากรถจักรยานยนต์คันที่ขับไม่ได้จัดให้มีการประกันภัยความเสียหายตาม พ.ร.บ.และเจ้าของรถจักรยานยนต์คันที่คุณทะลึ่งขับไม่จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย กฎหมายกำหนดให้สำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยเป็นผู้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้น ตามมาตรา 23(1) แห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าว
บริษัทประกันภัยทั้งสองมิได้เป็นผู้รับประกันภัยตามกรมธรรม์คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถคันที่คุณทะลึ่งขับ จึงไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นแก่คุณโผง
เมื่อข้อเท็จจริงฟังว่า คุณทะลึ่งประมาทเลินเล่อฝ่ายเดียว คุณจำนูญคนขับรถประจำทางและคุณจำเริญคนขับรถบรรทุกไม่ได้ประมาทเลินเล่อ ผู้ประกันภัยทั้งสองจึงไม่ต้องรับผิด
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องบริษัทประกันภัยทั้งสองไป
(เทียบคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8446/2559)
—————————————–
พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535
มาตรา 23 ความเสียหายที่เกิดแก่ผู้ประสบภัยจากรถในกรณีดังต่อไปนี้ให้จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยจากเงินกองทุน
(1) รถนั้นมิได้จัดให้มีการประกันความเสียหายตามมาตรา 7 หรือมาตรา 9 และเจ้าของรถไม่จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัย หรือจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยไม่ครบจำนวน
มาตรา 24 ในกรณีที่รถตั้งแต่สองคันขึ้นไปก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ประสบภัยซึ่งอยู่ในรถ ให้บริษัทที่รับประกันภัยรถแต่ละคันจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยซึ่งอยู่ในรถคันที่เอาประกันภัยไว้กับบริษัท
ในกรณีตามวรรคหนึ่ง แต่ผู้ประสบภัยมิใช่เป็นผู้ซึ่งอยู่ในรถ ให้บริษัทดังกล่าวร่วมกันจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยทุกคนโดยเฉลี่ยจ่ายในอัตราส่วนที่เท่ากัน
สำหรับกรณีตามมาตรา 23 ให้สำนักงานกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยจ่ายหรือร่วมจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นให้แก่ผู้ประสบภัยตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสอง แล้วแต่กรณี
โอภาส เพ็งเจริญ [email protected]
