การเคลื่อนไหวเพื่อ “เลื่อน” การเลือกตั้ง ไม่ว่าจะมาจากมหาวิทยาลัยรังสิต ไม่ว่าจะมาจากสภาปฏิวัติประชาชนสันติสะท้อนให้เห็น
1 มีคนไม่อยากให้มี “การเลือกตั้ง” ดำรงอยู่
1 คนเหล่านั้นพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุ “เป้าหมาย” โดยไม่เลือกว่าจะถูกต้อง เหมาะสมหรือไม่
ยิ่งหากเจาะลงไปในแต่ละ “รายชื่อ” ที่ออกมาขับเคลื่อน
ยิ่งสามารถโยงยาวไปยังบทบาทของกลุ่มและคนเหล่านี้ได้ถึงก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 และถึงก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา รู้
พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ รู้ พล.ต.จำลอง ศรีเมือง รู้ นายสมศักดิ์ โกศัยสุข รู้ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ รู้
ถามว่าเหตุผลที่ต้องการ “เลื่อน” การเลือกตั้งคืออะไร
หากติดตามแต่ละถ้อยคำที่พวกเขานำมาอ้างถึงก็จะมากด้วยความหะรูหะราของอลังการแห่งภาษา ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงขึ้นอยู่กับคำ คำเดียวเท่านั้น
นั่นก็คือ “กลัว”
เป็นความกลัวเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 เป็นความกลัวเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
นั่นก็คือ กลัว “เลือกตั้ง” แล้วพวกตัวเอง “แพ้”
เพราะความเป็นจริงนับแต่การเลือกตั้งเมื่อเดือนมกราคม 2544 เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2548 เมื่อเดือนธันวาคม 2550 และเมื่อเดือนกรกฎาคม 2554
“แพ้” มาตลอด “แพ้” อย่างต่อเนื่อง
ในการเลือกตั้งเดือนกุมภาพันธ์ 2562 ทั้งๆ ที่มีการตระเตรียมผ่าน “รัฐธรรมนูญ” ผ่าน “กฎหมายลูก” ชิงความได้เปรียบอย่างต่อเนื่องจากเดือนพฤษภาคม 2557 กระทั่งเดือนมกราคม 2562
แล้วเหตุใดจึงยังคิดว่าจะต้อง “แพ้” อีก
ปัจจัย 1 คือ เห็นการจัดทัพ กำหนดยุทธศาสตร์ ยุทธวิธี เพื่อเตรียมรับมือกับกฎกติกาการเลือกตั้งใหม่อันมาจากรัฐธรรมนูญ
นั่นก็คือ พรรคเพื่อไทย พรรคประชาชาติ พรรคไทยรักษาชาติ พรรคเพื่อชาติ
ไม่เพียงแต่จะสัมผัสได้ในความพร้อมผ่าน คุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ นายชัชชาติ สิทธิพันธุ์ หากแต่ยังเสริมมาด้วยการเคลื่อนไหวของทีมปราศรัยของ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง
ลงลึกไปถึง “รากหญ้า” ทุกหย่อมย่าน
ขณะเดียวกัน 1 เห็นความตื่นตัวขึ้นมาเป็นลำดับของประชาชนที่แสดงออกอย่างเด่นชัดว่ามิอาจทนอยู่ภายใต้ความล้มเหลวที่ยาวนานได้อีกต่อไป
คะแนนเริ่มเทไปยังฝั่งที่อยู่ตรงกันข้าม “คสช.”
ผลที่ตามมา 1 ซึ่งสำคัญก็คือ บทบาทของพรรคการเมืองอย่าง “อนาคตใหม่” และ “สามัญชน” ที่เจาะทะลวงเข้าไปยังคนรุ่นใหม่
ก่อรูปขึ้นเป็นพันธมิตรในแนวร่วมต้าน “คสช.”
หากติดตามการเคลื่อนไหวที่เริ่มจาก “ข่าวปล่อย” ตามมาด้วยการเคลื่อนไหวจริงมีตัวมีตนอย่างแจ้งชัดของความต้องการ “เลื่อน” การเลือกตั้ง
ก็จะหยั่ง “ลึก” ไปถึงความเป็นจริง
ความเป็นจริงของความหวาดกลัวตั้งแต่ก่อนรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 ความหวาดกลัวก่อนการรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557
เป็นความหวาดกลัวฝังลึกและไม่ยอมก้าวไปไหน
