จะว่าไปแล้ว ปัญหาใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้นั้นเป็น “ปัญหาที่แก้ยาก” จึงเข้าใจความรู้สึกของ “รัฐบาล” และ “กองทัพ” ทุกยุคสมัยที่แบกภาระอันหนักอึ้งนี้
การแก้ปัญหาความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ไม่ง่ายเหมือนการตะคอกใส่ผู้สื่อข่าว ไม่สะดวกเหมือนเคลื่อนพลเข้ากระชับพื้นที่ หรือขอคืนพื้นที่จากผู้ชุมนุมทางการเมืองในใจกลางเมืองหลวง
คนเก่งคนกล้าสำหรับการแก้ปัญหาความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ จึงไม่มีให้เห็น หรือถ้าจะเคยมีมาบ้างก็สูญเสียชีวิตในพื้นที่สู้รบไปสิ้นแล้ว แม้กระทั่งล่าสุด พระครูประโชติ รัตนานุรักษ์ เจ้าคณะอำเภอสุไหงปาดี นราธิวาส ผู้เคยประกาศว่า “ไม่ทิ้ง ไม่หนีไปจากพื้นที่ ถ้าไม่ตายก็ไม่ยอมเลิกทำความดี”
ทั้งๆ ที่รู้ว่า “เป็นเป้า” แต่ที่สุดโจรก็บุกเข้าไปยิงถึงในวัดโดยที่ไม่มีการป้องกันคุ้มครอง
ปฏิบัติการฆ่าพระอย่างอุกอาจอำมหิตนี้ เป็นการแสดงอิทธิฤทธิ์ให้เป็นที่ประจักษ์แก่มวลชนในพื้นที่และผู้คนทั่วไปเชื่อว่า รัฐไม่มีน้ำยา
เป็นรัฐที่ให้ความคุ้มครองชีวิตและทรัพย์สิน รวมทั้งให้ความยุติธรรมไม่ได้
มีเจตนาจะตอกย้ำว่า แม้แต่ในยุค “คสช.” ที่มีอำนาจล้นเหลือก็เก่งแต่ปาก คุยฟุ้งอวดโอ้ศักยภาพ ไม่ใช่นักการทหารผู้กรำศึก เก่งสั่งการกันแต่ในห้องแอร์ ใช้ชีวิตหรูหราโอ่อ่าอลังการ ชอบของเล่น ซื้อแต่อาวุธกับเบิกงบ ถนัดแต่งานได้หน้าหาคะแนนนิยม ที่มีผู้คนแห่แหนต้อนรับและติดตามเป็นขบวนเหมือนแห่กลองยาว
เป็นหลักการทั่วไปที่ฝ่ายตรงข้ามจะต้องมุ่งบั่นทอน “ความเชื่อมั่น” ที่มีต่อรัฐ
“ฝ่ายตรงข้าม” ในปัญหา 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้มีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า จึงลงมือทำแม้กระทั่งสิ่งที่ถือว่าเลวระยำที่สุด
แต่ด้านหนึ่งนั่นคือการบอกกล่าวว่า ให้ใส่ใจจริงๆ กับ “ปัญหาที่แก้ยาก” นี้
15 ปีมาแล้วที่ใช้ทรัพยากรเงินทองของแผ่นดินกี่แสนล้านไปกับ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
กี่พันกี่หมื่นชีวิตของทหาร ตำรวจ พลเรือนตลอดจนผู้บริสุทธิ์ที่ถมทับลงไป
ทั้งในแง่ยุทธศาสตร์หลักและการศึก 15 ปีมานี้ มีคำตอบหรือยังว่า สำเร็จ หรือสูญเสีย !?!!
