มีคนบอกว่า ข่าวดีคือไม่มีข่าว สะท้อนทรรศนะและความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อ “ข่าว”
ชอบหรือไม่ชอบก็เรื่องหนึ่ง แต่ยังนึกไม่ออกว่าวันไหนที่โลกจะสิ้นไร้ข่าว
ข่าวเคียงคู่สังคมมนุษย์มายาวนาน จากระดับเทคโนโลยีต่ำสุด บอกกล่าวปากต่อปาก ขีดเขียนผนังถ้ำ จนเกิดตัวอักษร การพิมพ์ มาถึงยุคไร้สายในปัจจุบัน
ในยุคไฮเทค ข่าวดูเหมือนมีอยู่ดาษดื่น เปิดไลน์ เปิดเฟซบุ๊ก ก็อ่านกันไม่ไหว และดูเหมือนการทำข่าวไม่ได้ยากเย็นอะไร เปิดมือถือส่องไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็มีคลิปข่าวมาลงเฟซบุ๊ก
ครึ้มอกครึ้มใจ อยากจัดถ่ายทอดสดก็ทำได้ง่ายๆ ไม่ต้องไปง้อทีวีให้ยุ่งยาก
แต่จะเหมาเรียกทั้งหมดนี้ว่าข่าวคงไม่ใช่
เพราะข่าวที่จะเผยแพร่หรือนำเสนอ ต้องมีสาระและมาตรฐานระดับหนึ่ง
กว่าจะออกมาเป็นข่าว ต้องมีกระบวนการสืบเสาะ และตรวจสอบพอสมควร ไม่ใช่เห็นฟอร์เวิร์ดกันสนุกสนาน ก็รูดออกมาแปะเผยแพร่ หรือตีพิมพ์กันเลย
การทำข่าวในยุคนี้ สะดวกมากขึ้น ผู้คนพร้อมจะพูดพร้อมแสดงความเห็น เครื่องไม้เครื่องมืออำนวยความสะดวกมีมากขึ้น
นักข่าวยุคก่อนๆ ทำงานเรียบง่าย มีอาวุธประจำกาย คือ สมุดจดข่าวกับปากกา กับวิญญาณนักข่าวก็พร้อมลุย กระโดดขวางรถจอมพลขอสัมภาษณ์กันแล้ว
โอกาสที่ข่าวจะผิดพลาด เพราะการจดพลาด จดหลุดของนักข่าวในยุคนั้น มีบ้างแต่ไม่มาก ประกอบกับสมัยนั้น ข่าวไม่มาก ผู้มีอำนาจหน้าที่ ไม่ได้พูดทุกวัน กระแสข่าวสารไม่ไหลเชี่ยวกรากขนาดนี้
สมัยนี้ นักข่าวมีเครื่องไม้เครื่องมือมากขึ้น สมาร์ทโฟนที่พกติดตัว หยิบขึ้นมาเขี่ยๆ กดๆ ก็สามารถบันทึกเสียงและภาพได้
การทำข่าว ส่งข่าวสะดวกขึ้น ช่องทางออกข่าวมีมากขึ้น วันหนึ่งหลายๆ รอบ ถามว่าข่าวมากๆ แบบนี้ ออกบ่อยๆ แบบนี้ มีโอกาสผิดพลาดไหม
ความเร็ว การแข่งขัน มีส่วนทำให้พลาดได้ง่ายๆ เหมือนกัน แต่การตรวจสอบมีมากขึ้นควบคู่ไปกับความเร็ว
แต่ละข่าวแต่ละเหตุการณ์ มีภาพเคลื่อนไหว มีคลิปเอาไว้เปิดยันได้ว่าอะไรจริงหรือไม่จริง
ที่สำคัญอย่างมาก ผู้อ่านในยุคนี้ ให้ความสำคัญกับความถูกต้องแม่นยำของข่าวมากขึ้น
ท่ามกลางความถดถอยของหลายสิ่งหลายอย่างที่ถูกรุกไล่ด้วยยุคสมัย
แต่ด้วยอิทธิพลของเทคโนโลยี และอีกหลายปัจจัย ข่าวสารได้กระชับคุณภาพโดยที่เราอาจไม่รู้ตัว
